Koffers, tassen en andere spullen die zijn blijven liggen op Schiphol, worden een paar keer per jaar geveild. Goedkoop is het niet, maar je doet jezelf wel een pakjesavond cadeau. En oké – ook heel veel rommel.
schrijft voor Volkskrant Magazine.
Met hun roze biednummer staan vier vrienden in een loods in Diemen-Zuid. Sem Spiekman (25), Brian Schoorl (25), Jesse Timmermans (25) wachten op hun vangst.
Achter de uitgiftebalie staan talloze metalen karren waarvan sommige zijn gevuld met koffers, andere met alleen tassen en weer een andere met allerlei losse voorwerpen zoals paraplu’s, waterpistolen, schoenen, petten, en een ontelbare hoeveelheid nekkussens.
Vijf keer per jaar gaat er een vracht aan spullen van Schiphol naar Veilinghuis De Eland & De Zon. Het zijn koffers, tassen en allerlei voorwerpen die zijn kwijtgeraakt op het vliegveld of zijn blijven liggen in het vliegtuig en nooit afgehaald door de rechtmatige eigenaren. Als de opslagtermijn op de luchthaven is verlopen, verzamelen medewerkers de artikelen in rolcontainers van zo’n twee meter hoog.
Het idee is simpel: iedereen kan bij het veilinghuis langskomen om de karren te bekijken en erop te bieden. Voor Sem, Brian en Jesse is de veiling een vriendenuitje. Samen met vriend Niels de Jong – die vandaag helaas dienst had als vrachtwagenchauffeur – komen ze geregeld bieden bij de Schipholveiling.
Naast de drie zijn er meer clubjes vrienden en familie die samen een kar willen aanschaffen. Onder de geïnteresseerden bevinden zich ook wat marktkooplieden en eenlingen die voor het eerst langskomen. Alle karren worden zorgvuldig bekeken, omgedraaid, weer bekeken, nog een kwartslag gedraaid, beoordeeld, en bij goedkeuring wordt een notitie gemaakt van het veilingnummer.
Het is de meeste bezoekers te doen om het Sinterklaaseffect van de veiling. Ben je de hoogste bieder, dan eindig je met een lading mysterieuze spullen die misschien wel wat waard zijn. Eigenlijk is het een soort kruising tussen pakjesavond en een gokmachine. De bieders met enige ervaring op de Schipholveiling hebben allemaal wel een gek verhaal over wat ze hebben uitgepakt. Een magnetron, gigantische voorbinddildo’s, een grote hoeveelheid apneu-apparaten, of een dure ring van Cartier.
Uiteindelijk hoopt iedereen dat er een vergeten portemonnee met duizenden dollars in zo’n tas zit (ja, dat gebeurt heel soms), maar groot is de kans niet. Schiphol scant alle tassen en koffers voordat ze bij het veilinghuis belanden.
Elektronica wordt eruit gehaald en apart geveild, portemonnees worden leeggehaald, houdbaar voedsel gaat naar de Voedselbank, bederfelijke producten worden weggegooid, paspoorten en rijbewijzen gaan naar de Koninklijke Marechaussee, geld wordt ‘geregistreerd en opgeslagen’.
Heel zorgvuldig gaat het vooraf uitpluizen van de artikelen niet altijd, lijkt het. Na de veiling trekt een koper een net verworven tas open. Binnenin zijn op een label zowel de naam, het adres als twee telefoonnummers van de rechtmatige eigenaresse te vinden. Haar spullen – één oranje Adidasschoen, een pak maandverband en een babyvoelboekje – behoren nu alleen toe aan een man van middelbare leeftijd uit Flevoland.
Sem, Brian, Jesse en Niels weten dat Schiphol van tevoren door alle koffers gaat, maar speelden de vorige veiling toch quitte met wat ze konden verkopen. Ze gaven toen 1.500 euro aan de veiling uit. Om de kosten te dekken, moest wel zo’n beetje elke verloren sok via Vinted of Marktplaats worden verkocht.
‘Dat was nog wel even werk’, zegt Brian. ‘Na de vorige veiling zaten we met tweehonderd jassen. Dan moeten we dus tweehonderd foto’s maken, tweehonderd keer uploaden op Vinted en als het heel goed gaat, net zo vaak een pakketje wegbrengen.’
De meeste jassen verkochten ze voor rond de 4 euro, op een North Face-jas met ingebouwde verwarmingselementen na. Die staat nog steeds te koop. ‘Dure dingen lijken fijner omdat je er in één keer veel mee vangt, maar zijn ook moeilijker weg te krijgen.’
In deze hobby zit een hoop tijd, en ook een hoop geld. Een losse koffer of tas kopen kan niet, als bieder moet je meteen voor een kar vol gaan. De kofferkarren gaan tijdens de veiling voor rond de 1.300 euro per stuk weg, die met tassen en losse gevonden voorwerpen voor zo’n 800 euro. Daar komen nog veilingkosten van 30 procent bij.
Volgens Schiphol zit er geen verdienmodel achter de veilingen: de opbrengst zorgt ervoor dat ze de Lost & Found-service gratis kunnen aanbieden, laat de luchthaven weten. Sem, Brian en Jesse scoren deze keer een kar met handbagage en verloren voorwerpen. Van de 910 euro die ze moeten afrekenen gaat 700 euro naar Schiphol en 210 euro naar het veilinghuis.
Maar dan heb je ook wat: de achterbak van hun Mitsubishi ligt vol. Tijdens de uitpakavond een paar uur later, als Niels met een bakje eten ook de aanwinst kan bewonderen, leren ze een paar reizigers net iets te goed kennen.
In een gestreepte tas zitten twee paspoorten van een Keniaanse vrouw van wie tot twee keer toe een Amerikaans visum is geweigerd. Verder vinden ze een persoonlijke zorgpas en de stempas van een Congolese man. Eén luchtreiziger is wel heel veel documenten verloren: zowel de gouden lidmaatschapskaart van de ANWB plus de groene kaart van een Citroën C5, als het kentekenbewijs en een deel van de tenaamstellingscode. ‘Is deel twee van de code er ook? Dan zijn we in principe vanaf nu de nieuwe eigenaars van een Franse auto.’
Naast een eventuele Citroën blijft er vooral een gigantische berg aan rommel over. Eén koffer blijkt volledig gevuld met lege portemonnees, verder zijn de meeste artikelen goedkope fastfashion. Vooruit, op een heel lieve, zelfgemaakte trui na, waar alleen het linkerarmpje nog gebreid moet worden.
De vriendengroep heeft altijd een duidelijke taakverdeling. Drie maken foto’s van de spullen en zetten ze online, Brian maakt een handig opbergsysteem in de kelder, zodat je niet elke keer tweehonderd jassen door moet om de goeie te vinden, en samen met Jesse verzendt hij ook de pakketjes. Alles wat niet verkoopt, gaat mee naar de markt in Amsterdam. ‘Dan kun je altijd nog naar een langslopende toerist schreeuwen dat-ie vast wel een nekkussen kan gebruiken.’
Brian en de rest zijn het meest hoopvol over een blauwe koffer. Normaal zouden ze handschoenen aandoen voor het uitpakken – zeggen ze – maar die zijn nu even kwijt en het enthousiasme is te groot om nu te stoppen.
Ze vinden onder andere een verlengstukje voor een vliegtuiggordel, een hoop petten, lege portemonnees, en een verrekijker van Olympus (‘Nieuw is-ie 120 euro!’). Maandverband, sigaren, kleurpotloden, mutsen.
Een hoop boeken, waaronder een dagboek van een Engelstalige Mormoonse jongen die even in Scandinavië woonde. Handig als je iemand wil bekeren in het Noors (Har du lyst til å lære mer om Mormons bok?). Een schapenknuffel die duidelijk erg geliefd was door het kind dat ’m naar het vliegveld meenam. Op de bodem liggen nog wat gebruikte oordoppen, een neppe Louis Vuitton-sjaal en een soort wandelstok met een zitje voor wanneer je een pauze nodig hebt.
Ja hoor, weer een KLM-dekentje. Zo’n blauw fleeceding dat niemand wil hebben en veel mensen toch stiekem het vliegtuig uitsmokkelen.
Maar na die teleurstelling is het er dan toch. De vorige keer zat het verstopt in een heuptasje tussen de rottende mandarijnen, deze keer zit het in een rood envelopje: cash. 200 Amerikaanse dollars. Het is de grootste klapper van de avond. Vooruit, een andere keer vonden ze 1.500 dollar, maar toch. Geld zonder dat je iets hoeft te verkopen.
Een kleine medicijnvoorraad komt uit de Kipling-rugtas. Gelukkig heeft Brian verpleegkunde gestudeerd: ciclesonide voor astma, antibiotica tegen chlamydia, schildkliermedicijnen, oogdruppels, maagzuurremmers en inhalatiepoeder.
‘Dat wordt weer een ritje naar de apotheek om de boel in te leveren.’ Of terugsturen naar de gebruiker, want naast haar BSN-nummer, geboortedatum en medische informatie is ook haar adres bijgevoegd.
Het culturele hoogtepunt is bereikt met een plastic tas van de Primark: een poster van Kop van een skelet met brandende sigaret van Vincent van Gogh komt eruit. Daar houden de souvenirs niet op, al komt de rest uit Denemarken.
Twee rode mutsen met het Scandinavische kruis, vier Deense shotglaasjes. Een roze tasje met ‘mommy’s treasure’ in grote letters. Even is er hoop – maar er komen twee draadloze borstkolven uit. Helaas zichtbaar gebruikt.
Een muts van het dure Canada Goose, maar wel een neppe. Een paar schoenen van Nike Jordan in maat 47. Ze zien er echt uit, maar je ruikt ook dat ze veel gedragen zijn. In elk geval krijg je er meer voor dan voor de Alexander McQueen-schoenen. Die leken zo echt, ‘even laten stomen voor twee tientjes en je vangt er gewoon 200 euro voor’ dachten ze nog, maar de stiksels zijn zo slecht dat het wel namaak moet zijn.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant