Al na de eerste slok cappuccino is het voor Willem duidelijk: deze vrouw is een blijvertje. Ze hebben slechts een paar dagen nodig om een stel te worden. Niet omdat ze verliefd zijn, maar omdat ze elkaar begrijpen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Willem (70): ‘Het was een uur of 11 in de ochtend. Een kleine vrouw kwam het station uit lopen, ze droeg een donkere jas. Dat moest haar zijn. We begroetten elkaar met een korte omhelzing, daarna liepen we door naar het iets verderop gelegen stadsplein en gingen zitten op een terras.
‘Het was weekend, mooi weer en ik voelde me ontspannen. Na een aantal langere relaties was ik alweer een tijdje alleen, al voelde dat niet altijd zo. Ik had genoeg vrienden om altijd iets te doen te hebben. Maar met een vrouw, meende ik, was het leven net iets completer. Dus waagde ik me weer op het datingpad.
‘We bestelden koffie en kletsten wat met elkaar, konden het meteen goed vinden en binnen een uur hadden we een afspraak voor de maandag erop. Weer later die week overhandigden we elkaar onze huissleutel en trokken naar Schiermonnikoog. Zo hadden zij en ik niet langer dan een paar dagen nodig om een stel te worden.
‘‘Was het liefde op het eerste gezicht?’, vroeg een goede vriend, ‘het lijkt erop dat je meteen verliefd was’. Maar van verliefdheid was geen sprake. We ‘levelden’ gewoon goed samen. Ik herkende veel van mijzelf in haar, onze levens hadden eenzelfde loop gehad.
‘Allebei waren we lang getrouwd geweest, een huwelijk waaruit kinderen waren geboren, we waren gescheiden en daarna hadden we een paar kortere relaties gehad. Zelfs onze kinderen leken in veel opzichten op elkaar, met een soortgelijke opleiding waren ze terechtgekomen in soortgelijke beroepen.
‘Haar huis bevestigde dat alles. Ik kwam in een smaakvol ingerichte woonkamer. De kleuren waren op elkaar afgestemd. Zandtinten met grijze accenten. Aan de wand hingen foto’s van haar kleinkinderen en foto’s die ze op haar reizen had gemaakt.
‘Waar hadden we het toch over, tijdens die eerste kennismakingsgesprekken? Letterlijk herinner ik het me niet. Het werk wat we deden, vrienden, kinderen, niets diepgravends of existentieels; alles wat gezegd werd droeg de belofte van een ongecompliceerde, comfortabele relatie. De vaart die het nam was niet onbesuisd, maar logisch.
‘Ze doet me weleens denken aan mijn moeder. Zij was ook een vrouw met smaak, en had net zo’n brede belangstelling als mijn geliefde nu. Bij vorige partners heb ik vaak wat moeten overwinnen. Zo was er de vrouw wier huis leek op een brocante en de vrouw die hoogsensitief was met wie discussies soms erg hoog opliepen.
‘Mijn leven lang was mijn moeder mijn voorbeeld, nu zie ik haar terug in de vrouw van wie ik hou. Op de feestjes bij haar thuis is het of ik in mijn eigen familie stap. Soms knipogen we naar elkaar als we vrienden zien die floreren bij de kibbelrelatie, we moeten er niet aan denken.
‘Als ‘thuiskomen’ het begrip is waarmee velen hun relatie definiëren, dan heeft dat voor mij een letterlijke betekenis. Herkenning van mijn eigen milieu. We hebben allebei in het onderwijs gewerkt, het is fijn uit te wisselen hoe we dat beiden hebben ervaren.
‘Ik heb nooit enige spanning, zenuwen of twijfel gevoeld in haar nabijheid. Zelfs niet in het prille begin. Al bij de eerste oogopslag wist ik wie ze was, dus konden we net zo goed meteen een weekendje weg. Het kon niet fout gaan en dat ging het ook niet.
‘Daarin zit ’m de schoonheid. In het nooit uitgepraat raken over het gezamenlijke en het gewone: in haar begrip voor mijn verleden, mijn heden en al mijn uitgesproken en onuitgesproken zinnen.
‘Ik ben nu 70, zij iets ouder. De minstens vijftien jaar die ons hopelijk nog resten, verwacht ik samen te zullen doorbrengen. En wat gaan we dan precies doen? Veel naar het theater, naar musea en op reis.
‘We zullen de levens leiden van mensen die al tevreden waren voordat ze elkaar ontmoetten en nu nog veel meer tevreden zijn. Mijn dochter verhuist binnenkort tijdelijk naar een ander continent, die gaan we natuurlijk opzoeken. En dat gaan we doen met mijn ex-vrouw en haar partner, met wie we het goed kunnen vinden.
‘Nu moet ik ineens denken aan afgelopen weekend. Hoe naadloos ze ook weer haar entree maakte in de vriendenclub met wie ik jaarlijks een paar dagen wegga. Blij liep ze voor me uit over de wallen van het vestingstadje waar we logeerden, enthousiast fotograferend.
‘Verliefd, zei ik die ene vriend, daar ben ik helemaal niet naar op zoek. Ook in eerdere relaties niet. Mijn huwelijk is destijds niet verbroken omdat de verliefdheid was verdwenen, maar omdat we allebei een andere kant op gingen en we de woorden niet meer konden vinden die nodig waren om elkaar te begrijpen. Het is zeer pijnlijk om uit elkaar te gaan als je een gezin hebt met kinderen, maar wij waren niet langer nieuwsgierig naar elkaar, dus moesten we stoppen.
‘De wens elkaar te begrijpen, is voor mij de essentie. Bij het romantische filmideaal van de meeslepende liefde denk ik toch vooral aan scènes waarbij ik de macht over het stuur verlies, dat lijkt me onprettig.
‘Zij en ik voelen ons verwant sinds de eerste slok cappuccino, daar op het terras om de hoek van het station. Ik hou van haar. We liggen tegen elkaar aan op de bank, werken de kranten door, lezen een boek.
‘En als je me vraagt: had je die liefde ook bij een andere vrouw kunnen vinden?, dan is mijn antwoord, ja, misschien wel. Maar dat maakt deze liefde niet minder mooi en uniek. Ik ben niet zo’n tobber, heb me nooit zorgen gemaakt of ik weer iemand zou ontmoeten na mijn laatste break-up.
‘Soms lees ik in een overlijdensadvertentie dat iemand dertig jaar weduwe is geweest, dan denk ik: hoe kan het dat je al die jaren nooit een ander bent tegengekomen? Dat begrijp ik niet.
‘Zolang je ervan uitgaat dat geen enkele relatie tegemoet kan komen aan al je noden, is het makkelijker gelukkig te zijn. Mijn ouders hadden precies zo’n harmonieus en opgeruimd huwelijk. In volle harmonie vervuld van liefde.
‘Daar heb je het weer, die parallel met mijn moeder. Mijn leven is een loop. In zekere zin kenden mijn geliefde en ik elkaar al vóór de eerste ontmoeting. De contouren voor onze relatie lagen klaar, we hoefden ze alleen nog maar in te vullen.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Willem gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant