Suzanne Schulting is de kampioene van het shorttrack, maar beleeft haar weken op de langebaan als een bevrijding. Zaterdag plaatste ze zich voor de wereldbekerwedstrijden op de 500 meter.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over schaatsen, zwemmen en tennis.
Suzanne Schulting praat automatisch over ‘wij’, als het gaat over de shorttrackploeg.
Toch staat de drievoudig olympisch shorttrackkampioen deze zaterdagavond in haar langebaankleding, met een gewild langebaanticket op zak, bij te komen van een langebaanwedstrijd die ‘bevrijdend’ werkt, na tegenslagen op het shorttrackijs. Wanneer ze weer een internationale shorttrackwedstrijd rijdt is de vraag, dat ze binnenkort een wereldbeker langebaan rijdt is een zekerheid.
Met twee keer de vierde tijd van de dag (38,05 en 38,02) plaatst Schulting zich in Heerenveen voor de eerste serie wereldbekerwedstrijden op de 500 meter. Het zorgt voor opluchting bij het 27-jarige boegbeeld van het shorttrack. ‘Ik denk dat dit gezien de omstandigheden van afgelopen zomer hartstikke goed is en dat ik hier heel blij mee mag zijn.’
Haar koffers waren in oktober al gepakt en stonden klaar in de gang toen Schulting besloot dat de start van de World Tour, de wereldbeker van het shorttrack, in Montréal toch te vroeg kwamen. Er was een terugval in haar revalidatie.
In maart had ze een seizoen vol dieptepunten afsloten met een enkelbreuk, opgelopen tijdens een valpartij bij de WK. Ze dacht na zeven maanden revalideren weer haar rentree in het internationale shorttrackcircuit te kunnen maken, maar onverhoopt moest ze toch haar plannen omgooien.
Haar trainingen op het shorttrackijs moest ze al vaak afbreken, ze had pijn, ‘ik kon helemaal niks’. En dus werd er een MRI-scan gemaakt. ‘Daar zag je dat het helemaal niet goed was. Dat er heel veel vocht in mijn enkel zat.’ Haar vlucht werd gecanceld, haar plannen voor de winter werden gewijzigd: Schulting bleef thuis en was op doktersvoorschrift overgeleverd aan een, voor haar ongewone, shorttrackloze periode.
Ja, zegt ze na een zucht, zaterdagavond na haar optreden op de 500 meter. Dan is het fijn om ook uit de voeten te kunnen in een andere schaatsdiscipline. ‘Op een gegeven moment verlang je als sporter ook weer eens een keer naar lichtpuntjes, naar dingen die goed gaan. Naar mooie wedstrijden rijden, na best wel klote-jaren. Het is niet heel dramatisch, maar wel fijn om weer zorgeloos te kunnen rondrijden.’
Haar shorttrackschoen is harder dan haar langebaanschoen en op de kleine baan van 111 meter komt er in de bocht meer druk op haar gewricht dan wanneer ze op maximale snelheid gaat op de 400-meterbaan. Langebanen ging wel. Daar had ze geen last van haar gekwetste rechterenkel.
Bovendien komt ze sinds dit seizoen ook uit voor een van origine langebaanploeg. Ze rijdt haar langebaanwedstrijden in het zogenaamde ‘magenta’, de paars-roze kleur van Team Essent. Toen langebaancoach Jac Orie en zakelijk directeur Sven Kramer op zoek gingen naar een boegbeeld voor hun team, kwamen ze uit bij Schulting. Zij zou, net als teamgenoten Selma Poutsma en multidisciplinair talent Angel Daleman, haar langebaantrainingen bij Orie doen, maar de nationale shorttrackselectie als basis houden.
Schulting maakte vaker uitstapjes naar de langebaan. Ze plaatste zich meerdere keren voor het EK sprint – maar dat toernooi paste nooit in haar shorttrackplanning. Ze deed mee aan de WK afstanden in 2021 in Heerenveen en werd daar achtste op de 1.000 meter.
Maar nooit eerder was ze zo serieus met de langebaandiscipline als nu. ‘Je hebt een hele serieuze begeleidingsstaf eromheen. Dat is onvergelijkbaar met destijds, toen was het meer een trainingsprikkel. Nu is het dat ook, maar ik heb daarnaast zoiets van: ik kan echt leuke dingen laten zien.’
Tussen twee korte ademteugen in vertelt Schulting in rap tempo over de verschillen tussen shorttrack en langebaan op een wedstrijddag. ‘Je leert dat er andere routines zijn.’ Inrijden op het ijs in de ochtend is gebruikelijk in het langebaan. Daarna terug naar het hotel en dan in de middag weer naar de ijsbaan.
Shorttrackers kiezen een minder intensief ochtendprogramma. ‘Wij gaan gewoon naar de baan toe en om 14.00 uur gaan we los.’ Daar staat dan weer tegenover dat ’s werelds beste shorttrackers doorgaans de tijd hebben om in te komen: aan een finaleplek gaan meerdere kwalificatieraces vooraf. ‘Maar ik herken ook weer veel dingetjes: mijn benen voelen relatief hetzelfde na afloop.’
Deelname aan een wereldbekerwedstrijd langebaan stond vanaf het begin op haar planning, mits ze zich zou plaatsen. ‘Dat had ik eigenlijk voor het seizoen al besproken. Ik zie daar uitdaging in. Ik ben er benieuwd naar hoe ik het ga doen.’ Al stelt ze ook vooral in te zetten op de 1.000 meter. De afstand waarop ze ook voor het eerst olympisch kampioen shorttrack werd. De 500 meter is voor haar eigenlijk net iets te kort.
Ze zit in het pre-olympisch jaar. Of ze volgend jaar in aanloop naar de Winterspelen in Milaan een combinatie van de twee schaatsdisciplines als doel stelt, is afhankelijk van haar resultaten op de langebaan. ‘Ik zit nog een behoorlijk eind van de toptijd van Juut’, zegt ze zaterdag, refererend aan Jutta Leerdam. Leerdam eindigde met 37,67 en 37,50 twee keer als eerste.
Schulting: Als ik meer wil gaan langebanen moet ik potentie zien om te winnen. Ik wil winnen. Ik ga niet meerijden om vijfde plekken. Dat ik me vandaag kwalificeer is prima, maar die 1.000 meter van morgen, daar wil ik het wel echt goed doen.’
Wanneer ze terugkeert tussen de wereldtop in het shorttrack blijft de vraag. ‘Ik zou willen dat ik het antwoord had.’ Dat ze terugkeert is een gegeven. ‘Zeker, zeker.’ Het internationale langebaancircuit trapt over een kleine twee weken af met de eerste wereldbekerwedstrijd in Nagano, een week later staat Beijing op het programma. Terwijl de langebaanschaatsers dan weer naar huis keren, doet de internationale shorttracktop toevallig een kleine week later ook Beijing aan, voordat ze naar Seoul gaan.
‘Dat is best handig, áls je het wil combineren’, zegt Schulting. ‘Maar ik wil eerst dit weekend rijden en ervan genieten dat ik me geen zorgen hoef te maken om mijn enkel.’ Maandag wachten nieuwe scans in het ziekenhuis, volgende week hoopt ze weer het shorttrackijs op te stappen. ‘Ik mis het spelletje en het rijden, maar ik haal op dit moment zoveel energie uit langebaan en het feit dat ik geen last heb van mijn enkel dat het wel heel bevrijdend werkt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant