Begin juli boekte hij zijn 35ste zege in de Tour de France en verbeterde daarmee het record dat hij deelde met Eddy Merckx. Mark Cavendish, die gedijde in spektakel, stopt nu definitief met wielrennen.
is sportverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft met name over wielrennen.
Eind oktober hield Mark Cavendish nog een slag om de arm over de voortzetting van zijn carrière als topsprinter in het wielrennen. De adrenaline van een Tour de France werkt nu eenmaal verslavend, vertelde hij. Een terugkeer volgend jaar in Frankrijk sloot hij niet uit. ‘We zullen wel zien.’
Maar zaterdag meldde de 39-jarige Brit, die als geen ander weet hoe het is om na afloop van een Touretappe op het hoogste podium te staan, op Instagram dat hij op zondag dan toch zijn allerlaatste wedstrijd rijdt, een criterium in Singapore. ‘Ik heb het geluk dat ik al bijna 20 jaar doe waar ik van hou en ik kan nu zeggen dat ik alles heb bereikt wat ik kon bereiken.’
Op 3 juli, in de straten van Saint-Vulbas, behaalde hij zijn laatste, ultieme doel: zijn 35ste overwinning in de Tour de France. Daarmee verbeterde hij het record van 34 zeges dat hij sinds 2021 deelde met Eddy Merckx, alias de Kannibaal, volgens velen de beste wielrenner aller tijden.
In het shirt van Astana, de wielerploeg van Aleksandr Vinokoerov die hem in 2023 opviste toen zijn loopbaan leek uit te doven, klopte de ‘Manx Missile’ (hij komt van het eiland Man) de Belg Jasper Philipsen en de Noor Alexander Kristoff in de massasprint – het spektakel waarin hij zich het meest thuis voelde en vrijwel al zijn successen boekte.
Geëmotioneerd nam hij de felicitaties van zijn collega’s in ontvangst. ‘Dit grijpt me echt aan.’ Zijn eerste zege in Frankrijk dateerde uit 2008. In Châteauroux was hij toen de Spanjaard Oscar Freire en de Duitser Erik Zabel te vlug af.
Zijn jacht op het record vestigde de afgelopen jaren alle aandacht op het deel van zijn cv dat zich in Frankrijk afspeelt. Maar op de erelijst prijken ook een wereldtitel (2011, Kopenhagen), zeventien etappeoverwinningen in de Giro d’Italia, drie ritzeges in de Vuelta en Milaan-Sanremo (2009). De Scheldeprijs in Antwerpen – gezien als een officieus WK voor sprinters – schreef hij drie keer op zijn naam.
In de Tour stond hij twee keer, in 2011 en 2021, met de groene trui om de schouders op het podium in Parijs, als de renner die de meeste punten had gehaald.
Hij sprintte steevast diep gebogen over het stuur, eerst in het spoor van enkele gangmakers uit zijn ploeg, om zichzelf daarna in de laatste meters te lanceren. Hij begon in 2006 als prof bij T-Mobile, waarna hij zich snel ontpopte als veelwinnaar in dienst van HTC-Columbia. Later reed hij onder meer voor Quick-Step en Dimension Data.
Schouderklopjes van collega’s zoals in Saint-Vulbas waren gedurende zijn jaren op de fiets niet altijd vanzelfsprekend. Hij stond ook bekend om een niets ontziende stijl. Niet altijd hield hij zijn lijn. Hij deinsde er niet voor terug concurrenten in het gedrang een kwak uit te delen. Op de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in 2016 leek hij op de wielerbaan zelfs een tegenstander opzettelijk onderuit te rijden. Dergelijke incidenten leidden steevast tot kribbige woordenwisselingen met collega’s en journalisten.
In 2017, in een Touretappe naar Vittel, was hij zelf het slachtoffer, toen Peter Sagan hem in de hekken reed. Het kwam de toenmalige wereldkampioen op verwijdering uit de wedstrijd te staan.
Een kleine vier jaar geleden had het er nog alle schijn van dat Cavendish nooit het record van Merckx zou kunnen verbreken. In oktober 2020 stond de sprintkoning in tranen aan de finish van Gent-Wevelgem en vertelde hij met bibberende stem dat dit misschien wel zijn laatste koers was geweest. Zijn contract met Bahrain-McLaren liep al na één seizoen af. Wie wilde hem nog hebben?
Het was Patrick Lefevere, teambaas van de Belgische ploeg Deceuninck-Quick-Step, die hem de reddingsboei toewierp, met behulp van een extra sponsor. Ze kenden elkaar van een eerder dienstverband, dat liep van 2013 tot 2015. Onder de vleugels van het blauw-witte team keerde Cavendish na een afwezigheid van twee jaar terug in Frankrijk. De verwachtingen waren niet hooggespannen.
Lefevere zei vooraf dat het al mooi was als hij één keer zou zegevieren. ‘Cav’ won vier ritten en kwam in de dertiende etappe naar Carcassonne op gelijke hoogte met Merckx. Lefevere besloot het jaar daarop het contract toch niet te verlengen. Hij gaf de voorkeur aan Fabio Jakobsen als de troef van het team in de massasprints.
In dienst van Astana moest Cavendish in de Tour van 2023 in de achtste etappe opgeven, nadat hij ten val was gekomen en zijn sleutelbeen had gebroken. De ploegleiding besloot voor de volgende editie meer te investeren in gangmakers, waardoor de Nederlander Cees Bol niet langer de enige was die voor de Brit de sprint aantrok. In Saint-Vulbas betaalde zich dat uit. Cavendish bedankte Vinokoerov bij de finish. ‘Hij nam een grote gok met mij. Maar hij weet dat de Tour groter is dan wielrennen.’
Op Instagram bedankte hij zaterdag iedereen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant