Alle verhaallijnen rond de aaneenschakeling van wraak, verraad en bloedvergieten worden in het laatste seizoen knap aan elkaar geknoopt.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
De grootste verrassing na het slotseizoen van de serie Mocro Maffia? Lang niet iedereen is dood.
Zes seizoenen lang zagen we hoe tientallen personages – oud, maar veel vaker te jong – aan hun einde kwamen, omdat ze werden meegesleurd in een bendeoorlog. in de Amsterdamse drugswereld tussen voormalige vrienden Paus (Achmed Akkabi, die ook showrunner van de serie is) en Potlood (Nasrdin Dchar).
Geen wonder dat we zelden zo’n groot verloop zagen van acteurs: van de belangrijke personages uit het eerste seizoen zijn alleen nog Taxi (Iliass Ojja) en Adil (Walid Benmbarek) over. De rest van de personages? Die liggen, om het seriejargon te gebruiken, allang te ‘slapen’.
Dat grote verloop bleek vaak zowel kracht als zwakte: de serie introduceerde voortdurend nieuwe gezichten, maar dat verloop zorgde soms ook voor een gebrek aan focus, want jeetje, wat moesten we op veel personages blijven letten. Wie in het slotseizoen nog het meest leek op een klassiek hoofdpersonage, is Samira (Zineb Fallouk), de zus van de gesneuvelde Paus. Samira staat inmiddels zelf aan de top, maar blijft bloeddorstig op zoek naar vergelding voor haar broer.
Die ongeremde wraakzucht was altijd het belangrijkste thema van Mocro Maffia, en in het slotseizoen gaan zelfs relatief onschuldige personages zoals Adil en jongeling Komtgoed (Marouane Meftah) op een John Wick-achtige wraakmissie, om ‘eindelijk’ af te rekenen met de moordenaars van hun naasten. Ergens tussendoor wisselen publiekslievelingen Tatta (Robert de Hoog) en Tonnano (Khalid Alterch, onvergetelijk) voortdurend tussen allianties, om uiteindelijk (noodgedwongen) samen te werken. In deze wereld is het nu eenmaal ‘eten of gegeten worden’.
Met die aaneenschakeling van wraak, verraad en bloedvergieten, kreeg Mocro Maffia gaandeweg iets repetitiefs, maar toch worden alle talloze eindjes in de slotaflevering knap aan elkaar geknoopt, met als hoogtepunt het sluitstuk tussen vervreemde echtelieden Samira en Taxi, die als een van de weinige personages voortdurend worstelt met zijn schuldgevoel. De apotheose van hun verhaallijn is verrassend emotioneel, met voortreffelijk spel van Fallouk en Ojja.
Zo wordt er een waardige punt gezet achter een serie die de boeken in mag als Nederlandse klassieker. Mocro Maffia hielp streamingdienst Videoland op weg, maar had een nog veel belangrijker functie, daar de serie voor én achter de schermen talloze kansen bood aan jong, vaak onontdekt talent. Dat Mocro Maffia al die jaren een voortreffelijk opleidingsinstituut was én een relatief hoog niveau bleef aantikken, is prijzenswaardig.
In de finale worden ondertussen stiekem nog wat deurtjes opengelaten naar potentiële spin-offs. Want hoezeer de gevestigde ordes ook zijn opgeblazen of neergemaaid, uiteindelijk stopt de cyclus van geweld niet. Niet voor niets horen we in de slotaflevering een aloude misdaadwet: ‘Als je eenmaal in de game zit, zit je in de game.’ En die game, die eindigt nooit écht.
★★★★☆
Achtdelige misdaadserie gebaseerd op een idee van Achmed Akkabi en Thijs Römer
Met Zineb Fallouk, Robert de Hoog, Khalid Alterch
Te zien op Videoland
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant