Donald Trump is 100 jaar. Hoe kijkt deze vitale golfer, die nog steeds president van Amerika is en onlangs een strategische kernbom op Mexico-City afvuurde, terug op de eeuw die achter hem ligt?
Peter Bolwijn
Donald Trump schreeuwt tegen de interviewer, wanneer die geboeid en in een oranje overall de Oval Office betreedt, dat hij ontslagen is. De 100-jarige lacht niet, maar maakt met gebalde vuisten een soort rolstoeldansje. Donald woont met zijn 157 man sterke staf geheel zelfstandig in het Witte Huis, tegenwoordig een woonboot met afwaaibaar dak. Op zijn bureau staan foto’s waarop hij handen schudt met Julius Caesar, Napoleon en Mark Rutte.
Zodra de geelgeschminkte 100-jarige is uitgedanst, zal hij voordoen wat journalisten zijn. Wacht even, zegt hij, en hij rochelt lang en omstandig. Om zijn hals hangt een enorme schoenlepel van rood plastic, geen das, maar ook geen slabbetje. Hij spuugt erin.
Waar was u toen de atoombom op Kyiv viel?
‘Op de golfbaan. Ik hoorde het pas ’s avonds. Ik vond het pijnlijk. Die oorlog was beëindigd, ik heb hem beëindigd. Ik heb tot drie geteld, maar we weten allemaal hoe Poetin was. God hebbe zijn ziel, hij was een groot leider. Poetin was een bikkel, goeie herinneringen. Een vriend. En hij was een sportman, judo, golf. We missen hem.’
Op uw leeftijd verlies je veel vrienden. Wie mist u het meest?
‘Nee. Fout. Ik mis geen vrienden, heb ik geen tijd voor, maar als ik er tijd voor zou inruimen, wat ik niet ga doen, dan zou ik Jeffrey missen. Geweldige vent. Gaf leuke feesten op zijn eiland. Kwetsbare jongen. Geen vechter. Ik zeg altijd tegen Melania: vrienden van Donald hebben eilanden of landen, en anders zijn het kennissen. Dat is waar. Alles wat ik zeg is waar.’
Wat herinnert u zich van de Zuidpool?
‘Niets. Heeft nooit bestaan. De Zuidpool is een Democratisch verzinsel, een van de vele leugens van de pers. Toen ik jong was, was er al water. Ik ben er destijds vaak geweest, zwemmen, vissen, golfen. Overal water. Pinguïns bestaan ook niet. Pinguïns zijn bedacht door Kamala. Net als dodo’s. Volgende vraag. Een betere, graag. Dit zijn domme vragen.’
Niet lang na uw herverkiezing kondigde uw zoon Barron een geslachtsverandering aan. Volgens Elon Musk bracht u hem op andere ideeën.
‘Elon is een tragische figuur. Er zit een stekker aan zijn auto en zijn zoon is ook omgebouwd. Nee, dat is geen grap. Als ik een grap maak, moet iedereen lachen, de cameraman, de bodyguards en jij. Ach, sinds hij op Mars woont, spreek ik Elon zelden meer. Maar inderdaad, ik heb tegen Barron gezegd dat benen ook te lang kunnen zijn. Ze passen niet in de Playboy, jochie. Bovendien zet ik je het land uit. Was hij het mee eens. Het is een leuke knul, een goede vader.’
Vijftien jaar geleden sloot u Barack Obama op, hij zou uw hond hebben opgegeten.
‘Lang hadden we geen hond. Het maakt je kwetsbaar. Maar Melania wilde een poedeltje, Markie. Op een dag was Markie weg. Het spoor voerde naar de Obama’s, iedereen herinnert zich de rechtszaak nog, Netflix heeft erover bericht. Voor sommigen een gevallen held, maar mijn held is het nooit geweest. Melanie heeft nu koikarpers.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns