is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. De vraag is niet of de tweede Joker-film geniaal is of matig, maar hoe de film heeft kunnen ontsnappen aan het superheldenfilmkeurslijf.
Hardop lachend had regisseur Quentin Tarantino in een bijna lege bioscoop gezeten. Op de valreep had hij nog Joker: Folie à Deux meegepikt op het grote scherm, met minimale verwachtingen. Maar hij had zich kostelijk vermaakt met deze ‘dikke middelvinger naar stripnerds en Hollywood’, vertelde hij deze week in de podcast van de schrijver Bret Easton Ellis.
Joker 2, het vervolg op een van de lucratiefste R-rated films (het strengste leeftijdsadvies) ooit, een film waar reikhalzend naar werd uitgekeken, is uitgelopen op een nu al legendarisch dure filmflop. Warner dreigt 150 tot 200 miljoen dollar te verliezen. Hoe is dat mogelijk? Precies vanwege die middelvinger, aldus box office-analisten. Het lijkt wel alsof regisseur Todd Phillips de liefhebbers van het origineel expres níét geeft wat ze willen.
Pleitbezorgers van de film vinden dát juist het meesterlijke. Phillips smeet met geld om vervolgens de fans van het origineel in het gezicht te slaan. ‘Híj is de Joker’, aldus Tarantino. ‘Over tien, twintig jaar kijken we hier heel anders naar’, voorspelde regisseur Hideo Kojima.
Eh, echt? Er zitten weliswaar interessante ideeën in Joker: Folie à Deux, maar die zijn verstopt in een drie uur durende, matige semi-musical. Snobistisch eigenlijk, dit soort opmerkingen. Alsof de Tarantino’s van deze wereld, in tegenstelling tot de suffe massa, de grap wél nu al begrijpen, en wél bereid zijn zich open te stellen voor het onverwachte op het scherm. Terwijl: wat deden al die mensen dan bij Oppenheimer? En het probleem was toch juist dat ‘het grote publiek’ de voorspelbaarheid beu was, en zich vanwege ‘superheldenmoeheid’ de laatste tijd steeds vaker afkeerde van stripverfilmingen?
Momenteel is de serie The Franchise te zien op HBO, een heerlijke satire over de wereld achter de superheldenfilm, die laat zien hoe eenheidsworst tot stand komt. Scenarist Marina Hyde schreef in The Guardian wat ze aantrof tijdens haar research. Smullen van de chaos. ‘Acteurs worden gefilmd met groene amorfe props die later op de computer vorm krijgen, omdat ofwel niemand het eens is over hoe ze eruit moeten zien, ofwel omdat de fans hebben gedreigd met opstand/moord als het ontwerp ook maar een beetje afwijkt van de strips.’ Een doorgedraaide fabriek schetst ze, waarbij alles is gericht op geld verdienen en het pleasen van het publiek, en waar regisseurs het alleen in naam voor het zeggen hebben.
En dat is eigenlijk écht onbegrijpelijk aan Joker 2: hier gebeurde precies het omgekeerde. Door een wonderlijke samenloop van omstandigheden kreeg regisseur Phillips een absurd hoog budget tot zijn beschikking, hoefde hij zijn film niet te testen en kon ‘volgens insiders’ niemand tot hem doordringen. Dát veroorzaakte de flop, maar volgens vaktijdschrift The Hollywood Reporter weet niemand precies wie daar nu verantwoordelijk voor is – er is in ieder geval geen mens ontslagen.
En zo kan Joker: Folie à Deux toch de geschiedenisboeken in: niet als miskend meesterwerk, maar als een stripverfilming die op een of andere, ongrijpbare manier aan het systeem wist te ontsnappen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant