De Israëlische premier Netanyahu was een van de eersten die Donald Trump woensdag met zijn verkiezingsoverwinning feliciteerden. Hij noemde het ‘de grootste comeback uit de geschiedenis’.
is buitenlandredacteur van de Volkskrant. Ze schrijft over Israël, het Midden-Oosten en België.
Ook verklaarde Netanyahu dat Trumps ‘historische terugkeer naar het Witte Huis een krachtige herbevestiging is van de relatie tussen de VS en Israël’.
Trump had het zelf niet beter kunnen formuleren. Opvallend was bovendien de amicale toon van het bericht: het was gericht aan ‘Donald en Melania’, werd afgesloten met de woorden ‘in ware vriendschap’ en ondertekend door ‘Benjamin en Sara’. Wij zijn niet alleen bondgenoten, leek de premier te willen onderstrepen, wij zijn ook echte vrienden.
Trump is zelfs de allerbeste vriend die Israël ooit in het Witte Huis heeft gehad, zoals Netanyahu zelf ooit heeft gezegd. Iemand die bovendien mooie cadeautjes uitdeelde: Trump verscheurde de nucleaire deal met Iran, waar Israël altijd fel tegenstander van was, erkende Jeruzalem als de hoofdstad van het land en noemde de Golanhoogte, die Israël in 1967 op Syrië veroverde, een ‘onlosmakelijk onderdeel van Israël’.
Netanyahu is niet de enige die blij is met de verkiezingsuitslag: volgens recente peilingen hoopte twee derde van de Israëliërs dat Trump zou winnen. Zij rekenen erop dat Trump Israël niet zal laten stikken in een tijd dat het land steeds geïsoleerder komt te staan vanwege de vele burgerslachtoffers in Gaza.
Twitter bericht wordt geladen...
Of dat daadwerkelijk zo zal zijn, blijft koffiedik kijken. Enerzijds is er onder Trumps achterban grote weerzin tegen de vele miljarden die in de vorm van wapensteun naar het buitenland verdwijnen, anderzijds verwachten de grote donoren van Trump dat hij Israël onvoorwaardelijk zal blijven steunen in zijn strijd tegen Hamas.
Zelf heeft Trump gezegd dat de oorlog onder zijn presidentschap ‘snel’ moet eindigen, maar op welke manier hij dat wil afdwingen blijft volstrekt onduidelijk. Tot die tijd moet Netanyahu vooral ‘doen wat nodig is’ tegen Hamas in Gaza en Hezbollah in Libanon. Wat betreft Iran gaf Trump Netanyahu onlangs nog het advies dat hij ‘eerst de nucleaire installaties moet aanpakken, en pas daarna over de rest moet nadenken’.
De Palestijnen hebben er van hun kant weinig vertrouwen in dat Trump de wapenleveranties aan Israël stop zal zetten, of het einde van de oorlog in Gaza op een andere manier dichterbij zal brengen – maar die hoop hadden ze ook niet bij Kamala Harris. ‘Beide kandidaten staan voor hetzelfde’, verzuchtte een inwoner van Gaza tegenover The New York Times. ‘En geen van hen zal ons helpen.’
Maar terwijl Trump Israël waarschijnlijk niet zal tegenhouden als het zegt zichzelf te moeten verdedigen, wil hij de komende jaren ook een van zijn vroegere paradepaardjes uitbreiden. Als president was Trump de drijvende kracht achter de Abraham-akkoorden, een reeks verdragen die de betrekkingen tussen Israël en vier Arabische landen normaliseren. Volgens hem ‘wil iedereen hier wel bij horen’, en Trump hoopt vooral Saoedi-Arabië over te halen zijn handtekening te zetten.
Dat land zal echter pas een relatie met Israël aangaan als de Palestijnen enig perspectief wordt geboden. Wellicht wil Trump zich om die reden toch hard maken voor een kleine, zwakke, gedemilitariseerde Palestijnse staat, zoals hij eerder ook al heeft voorgesteld in een vredesplan dat hij in 2020 presenteerde.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant