In het café zat ik schuin tegenover twee meisjes van achter in de 20, de een met zo’n dikke, slordige knot, de ander met een kort, donker kopje, een zogeheten pixie-kapsel. Die laatste heette, blijkens de conversatie, Brechtje.
Ze bespraken de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen. ‘Ben ik dáár godverdomme de hele nacht voor opgebleven?’, klaagde Brechtje. En, op dreigende toon erachteraan: ‘Nee, ík ga dus voorlopig absoluut niet meer naar Amerika. Zélfs niet naar New York.’ Ze trok er een gezicht bij als Jeanne d’Arc op de brandstapel.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Ik proestte in mijn koffie, want ik zag voor me hoe Trump het nieuws zou vernemen, koud colaatje in de ene hand, een warme, bereidwillige pussy in de andere, Elon Musk op zijn schoot, en dat er dan een lakei de Oval Office binnen zou stormen en hem ademloos in het oor zou fluisteren: ‘Mister President, verschrikkelijk nieuws. Brechtje uit Amsterdam Oud-West wil voorlopig absoluut niet meer naar Amerika. Zélfs niet naar New York...’
En dat Trump dan, het gezicht rood van schaamte, Musk van zijn schoot zou duwen als een ruiende kat, zijn MAGA-petje in een hoek zou smijten, met hangende pootjes het Witte Huis uit zou sluipen en in een roestige pick-uptruck zou afreizen met onbekende bestemming: nooit meer wat van gehoord, maar het gerucht gaat dat hij sierpompoenen is gaan kweken in Arizona en elke avond voor het slapengaan verwoed spelden prikt in een voodoopoppetje dat Brechtje heet.
Het meisje met de knot schudde haar hoofd, en sprak: ‘Jezus, die koffie is íjskoud. Het is ook altijd hetzelfde hier, en dan evengoed 4,50 vragen, belachelijk, maar wat ik dus zo doodeng vind, Brechtje: dit is dus gewoon echt het einde van de democratie!’
Brechtje knikte verwoed, nam met een vies gezicht een slokje, en duwde het kopje demonstratief van zich af. Trumps overwinning betekent het einde van de democratie, ja, dat hoor je overal tot vervelens toe. Maar ik geloof er niks van. De Amerikanen hebben op een idioot gestemd, zeker, maar ze zijn erg gehecht aan hun vrijheid, en zullen nooit het recht opgeven om volgende keer op een ándere idioot te stemmen.
‘Absoluut, het einde.’ zei Brechtje vroom. Daarna keek ze verbaasd naar haar hand. ‘Oooooh!’, riep ze. ‘Een lieveheersbeestje! Een lieveheersbeestje, in november! Voorzichtig liet ze het diertje over haar vinger lopen. ‘Mijn allereerste oorbellen waren lieveheersbeestjes’, vertelde ze teder. ‘Ik was 8. Ik mocht eigenlijk nog geen gaatjes van mijn moeder, maar toen zei mijn vader...’
Vergeten was de president.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant