De lezersbrieven! Met redenen om niet op te ruimen, geen Frans en Duits meer te leren, gesprekken af te kappen, te denken aan ons eigenbelang, Boudewijn de Groot op te zetten en wat leuke boeken te verslinden.
De catastrofe in Spanje is nog niet voorbij, of mensen beginnen met opruimen en de overheid zegt miljarden toe voor herstel. Maar dit was geen incident. Dit. Is. Het. Nieuwe. Normaal. Heeft heropbouw zin voor deze regio, die blijkbaar gevoelig is voor dit weersfenomeen, als je op je vingers kunt natellen dat dit opnieuw zal gebeuren? En dan de volgende keer nog heftiger; de opwarming van de aarde gaat maar door.
Adaptatie aan klimaatontwrichting is fundamenteel. Het is heroverwegen waar we onze steden bouwen, onze gewassen verbouwen en wat we opgeven. We moeten erkennen dat deze crisis existentieel is en daar naar handelen. Poetsen en heropbouwen ontkent de realiteit en leidt af van de enorme woede die we zouden moeten voelen over politici en bedrijven die onze uitstoot niet afremmen en dus moreel en praktisch verantwoordelijk zijn voor deze catastrofe.
Peter Jamin, Utrecht
Minder lesuren Frans en Duits in het voortgezet onderwijs, de Universiteit Utrecht stopt er zelfs helemaal mee. Is dat erg? De overheid propt steeds meer in het onderwijs: burgerschap, digitale geletterdheid en andere basisvaardigheden. Hiervoor komen op havo en vwo minder lesuren beschikbaar voor onder andere natuurkunde, biologie, economie en talen.
De laatste jaren hebben veel scholen sowieso al 15- tot 30 procent van deze lesuren vervangen door hippe, maar vaak nutteloze keuze- of flexuren. Een ontwikkeling, die, zoals gebruikelijk in onderwijsland, nooit is geëvalueerd. Op deze manier blijft er natuurlijk helemaal niets meer over van een vak.
Als we het Duits en het Frans dan zo onbelangrijk vinden, stop er dan helemaal mee. Verdeel de vrijkomende lesuren over de andere vakken, bied de docenten Frans en Duits een gratis omscholing aan naar een ander vak, met behoud van salaris, en, wie weet, los je een deel van het lerarentekort ook nog op.
Berry Schuur, docent (bedrijfs)economie, Amersfoort
Wat een mooi, integer interview met Belgische ‘verdrietdokter’ Dirk de Wachter. En hoe verdrietig herkenbaar: het verschuilen achter het beeldscherm van de telefoon om maar niet te hoeven praten met de ander. Uit schroom of desinteresse? Of om te laten zien hoe druk je het hebt?
Helaas zijn er meer foefjes om het echte gesprek niet aan te gaan. Vragen hoe het met een ander gaat om zélf te kunnen vertellen hoe gaat. Vragen hoe het op je vakantie was, waarna het gesprek gelijk omgebogen wordt in de eigen richting. Je moet zó op je qui-vive zijn dat je al snel denkt: ‘laat ook maar’.
Oprechte belangstelling is vaak ver te zoeken. Mijn advies: als je niet van éénrichtingsverkeer houdt, mijd dan de doodlopende weg en neem een andere route.
Wim van den Haak, Knegse
We hebben de neiging om te denken dat een Amerikaanse verkiezing een spektakel is op veilige afstand, een schouwspel van de andere kant van de oceaan. Maar stel, Harris wint. Of erger nog, Trump wint. Wat betekent dat eigenlijk voor Nederlanders?
Als Trump wint, dan zet hij waarschijnlijk zijn kruistocht tegen internationale samenwerking voort, wat de NAVO en handelsverdragen kan ondermijnen. Voor Nederland betekent dit groeiende onzekerheid: moeten we zwaarder investeren in onze eigen defensie? Hoe betaalbaar zijn boodschappen als de wereldhandel opnieuw onder druk komt te staan?
Met Harris in het Witte Huis wordt het business as usual qua trans-Atlantische samenwerking, met extra nadruk op klimaat en mensenrechten. Prima, maar wie gaat dat betalen? Terwijl Nederland al stevig inzet op duurzaamheid, krijgen we nóg meer druk om de energietransitie te versnellen. Beter klimaat, hogere rekeningen.
Of we ons warm houden met een elektrische deken of ons juist zorgen maken over prijsstijgingen: deze verkiezing gaat ook over óns.
Danny Schram, Den Haag
De campagnes voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen brachten mij regels van de grote dichters Lennaert Nijgh en Boudewijn de Groot in herinnering:
Er was een tijd dat ik het meeste
te vertellen had op feesten
Waar ik met verlichte geesten
vaak de politiek besprak
Waarin wij ons nooit vergisten
Mensen die het beter wisten
waren allemaal fascisten
die het aan verstand ontbrak.
Carel de Goeij, Zwolle
Ooit vroeg ik mijn zoontje van 9 of hij dacht dat zijn teamgenoten beter hun best zouden doen als hij ze uitschold. Of dacht hij dat ze ‘flikker op’ zouden denken en het team ‘de vinger’ zouden geven. Hij is een goeie voetballer geworden. Zou zo nog in een nieuw boek van Sander Schimmelpenninck kunnen. Maar deze sla ik over.
Michel Polderman, Amsterdam
Ik las de afgelopen weken weer talloze ingezonden brieven en opiniestukken over lezende kinderen. Lezen onze kinderen wel genoeg? Lezen ze wel de juiste boeken? Steeds weer komen dezelfde twee kampen aan het woord. Aan de ene kant de zelfverklaarde experts. Vaak meneren van middelbare leeftijd, die zelf niet met kinderen werken, maar toch pagina’s volpennen. Zij ageren tegen Dogman of de Zoete Zusjes – ‘Daar leer je niks van!’ – en promoten Griffelwinnaars of andere literaire kinderboeken.
Hun tegenstanders komen vaak uit het onderwijs of werken, heel toevallig, bij een uitgeverij. Zij nemen het op voor Dogman & co en stellen dat het niet uitmaakt wát kinderen lezen, áls ze maar lezen. Plezier moet voorop staan en literaire kinderboeken slaan nu eenmaal niet altijd aan bij kinderen.
Maar het aanbod aan kinderboeken is in Nederland helemaal niet zo binair als ze ons willen doen geloven. Het is niet óf Dogman óf Gouden Griffel. Niet óf rijke taal óf leuk om te lezen. Leesplezier en leren is helemaal geen tegenstelling.
Ik geef les aan groep 6 en mijn klas smulde afgelopen jaar van Umbrador, Oerbloed en Fabulant, van De Zeven Sleutels, Atta en van Mus en Kapitein Kwaadbaard. Stuk voor stuk spannende, avontuurlijke, léúke boeken waar kinderen in kunnen verdwijnen. Maar die ook rijke taal bevatten, bijdragen aan woordenschat, taalgevoel, voorspellend vermogen en empathie en leerzaam zijn.
Misschien kunnen we, ook in deze krant, wat minder aandacht besteden aan de strijd tussen uitersten? Op de gulden middenweg is het leesplezier allang te vinden.
Anne de Vries, Zuidlaren
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant