Eigenlijk zou ik deze week schrijven over ‘de tweestatenoplossing’, een term die net zo’n kwijnend bestaan leidt als ‘de internationale gemeenschap’. Maar de actualiteit kwam tussenbeide en daarom laten we dit dode paard nog even liggen.
Die actualiteit is de introductie van duizenden Noord-Koreanen in de grote Europese oorlog. En de complete non-reactie daarop van de Verenigde Staten en Europa. Niet alleen in politieke kringen; ook in de media delft de Oekraïense overlevingsstrijd dezer dagen het onderspit tegen glazenbolkijkers over Amerika en Israëls oorlog tegen zijn vijanden.
Zelfs Noord-Koreaanse troepen kunnen ons wegkijken niet doorbreken.
Over de auteur
Arnout Brouwers is journalist en columnist voor de Volkskrant, met als specialisatie veiligheid, diplomatie en buitenlands beleid. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Voor Vladimir Poetin is dit hét moment om een fles champagne te ontkurken, al drinkt hij niet, en te vieren. ‘Onze vijanden geven de strijd op! Biden zegt eigenlijk dat we los mogen gaan met Noord-Koreanen in Koersk! Olaf Scholz wil alweer vrede met me sluiten, whohahaha! Orbán vierde in Tbilisi, ongestraft door zijn laffe mede-Europeanen, mijn overname van Georgië! In Belarus kunnen ze onopgemerkt een preventieve golf van repressie doorvoeren om Loekasjenko’s herverkiezing in januari luister bij te zetten! Kortom, voordat het Westen klaar is met de Amerikaanse verkiezingen en Israël, hebben wij Oekraïne al teruggebombardeerd naar het stenen tijdperk!’
Dat bombarderen gebeurt letterlijk dag en nacht. Er wordt niet meer over bericht, maar de verwoestende intensiteit van deze aanvallen is opgevoerd. De zwaarste bommen worden afgevuurd op burgerdoelen in Oekraïense steden. Daar speelt nog een ander fenomeen: het jagen op burgers met drones in Cherson. Droneaanvallen op burgers te voet, op de fiets, in de auto of in de bus. Dit is pure terreur, erger nog dan artilleriebeschietingen, zeggen inwoners.
Later kunnen historici zich buigen over de vraag waarom Europeanen de genocide die zich onder hun neuzen voltrok niet sexy genoeg vonden. Waarom de nieuwe goelag in bezet Oekraïne, de gevangenissen en kampen waar gewone Oekraïners stelselmatig en collectief gemarteld worden, net zoals dat gebeurt met krijgsgevangenen, geen publieke verontwaardiging of zelfs maar media-aandacht wekte.
Ondertussen gaat het wel door en steken westerse leiders elkaar naar de kroon in hun eeuwige heropvoeringen van De nieuwe kleren van de keizer. Ze blijven pronken met hun steun aan Oekraïne, zelfs nu de beperkingen daaraan (politiek én militair) de hoofdoorzaak zijn geworden van vreugde in Poetins kamp en depressie, wanhoop en een gevoel van verraad in het Oekraïense.
Sir John Chipman van de gezaghebbende Britse denktank IISS, stelde op X: ‘Fascinerend dat er circa tienduizend Noord-Koreaanse troepen in Rusland zijn en dat ‘leiders’ in het Westen bezorgd zijn over escalatie als ze Oekraïne helpen doelen in Rusland te raken van waaruit Oekraïense burgers onder vuur worden genomen. Het politiek-militaire spiergeheugen uit de Koude Oorlog is compleet verdwenen en vervangen door strategische gewrichtsontsteking.’
Volodymyr Zelensky zei deze week in een boodschap via Telegram: ‘We weten waar deze Noord-Koreaanse troepen zich verzamelen in Rusland. We zouden preventief kunnen optreden als we de langeafstandscapaciteit hadden. Maar Amerika, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland kijken toe.’ Dat de strategische bijziendheid van onze media hierbij de onmacht van onze politici legitimeert, komt ze goed uit.
Journalist Gideon Rachman wees er deze week terecht op dat het Westen het gevaar van het Noord-Koreaanse besluit ‘ten oorlog te trekken’ totaal onderschat. Niets nieuws. Bob Woodwards nieuwe boek War bevestigt dat, behalve de smadelijke terugtrekking uit Afghanistan, ook Amerika’s zwakke ‘waarschuwingen’ vooraf aan Moskou de rode loper uitrolden voor Poetins oorlog. Poetin mag zich totaal hebben verkeken op het Oekraïense verzet; hij beschikt wel over een feilloze neus voor westerse zwakte.
Gaat ‘het Westen’ hem echt gelijk geven? In Oekraïne is de frustratie over de strategie van Biden en Scholz inmiddels zo groot, dat sommigen hun hoop vestigen op Donald Trump. Trump pocht over ‘een snelle vrede’ maar hij wil geen zwakke indruk maken op het wereldtoneel. En dat kan, zo wanhoopt men in Kyiv, in het voordeel van Oekraïne werken. In Kyiv kent men inmiddels de beperkingen van Europese machtsprojectie. De Oekraïners hebben dus geen alternatief behalve hun eigen wapensystemen verder ontwikkelen en hopen op een positieve beleidswijziging in Amerika, van welke president dan ook.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns