De nieuwe griezelattractie van de Efteling stuitte aanvankelijk op verzet, maar donderdag trokken duizenden mensen al dan niet verkleed naar het pretpark voor de Danse Macabre. ‘Het was die drie uur wachttijd meer dan waard.’
Net buiten de uitgang van de nieuwe Efteling-attractie ‘Danse Macabre’ zit twintiger Nanda Beverloo op een bankje. Het is inmiddels middag, maar vanochtend vroeg stond ze al voor de pretparkpoorten. Toen die om 9:00 uur opengingen, een uur eerder dan normaal door de grote drukte, is ze zo snel mogelijk richting de attractie gelopen. Ze had geluk: ze hoefde maar een kwartiertje te wachten voor ze de griezelige abdij in mocht. ‘Ik ken mensen die vijf minuten later naar binnen gingen, die wel een uur hebben gewacht.’ Ze vond het zo leuk dat ze straks weer achteraan de rij zal aansluiten.
Donderdag is de sfeer rond het net geopende Danse Macabre vol prettige spanning en opwinding. Herfstvakantievierders mengen zich met trouwe Eftelingfans. Een niet gering aantal bezoekers is verkleed, waaronder Beverloo. Speciaal voor Danse Macabre heeft ze zich ‘spookachtig’ aangekleed, met zwarte outfit en make-up in thema. ‘Normaal zie ik er niet zo uit hoor’, zegt ze lachend. ‘Meestal draag ik felle kleurtjes, met veel roze.’
Danse Macabre is de langverwachte vervanger van het Spookslot, de eerste griezelattractie van de Efteling. Het in 1978 gebouwde spookhuis werd al jaren niet meer goed bezocht. Toch was de sloop controversieel: bijna tienduizend mensen tekenden in protest een petitie. Met de tijd was het Spookslot een geliefd icoon geworden.
Niettemin trokken duizenden nieuwsgierigen donderdag naar de Efteling voor de opening van Danse Macabre. Een honderden meters lange rij slingerde door het park. Op het drukste moment van de dag was de wachttijd 4,5 uur.
Het laatste deel van de wachtrij schuifelen bezoekers via het Abdijplein door een kerkhof, waar het verhaal van Danse Macabre wordt uitgelegd. ‘Beste sterveling’, galmt een diepe stem. ‘In 1876 verdween hier tijdens een internationaal muziekconcours het volledige orkest van dirigent Joseph Charlatan.’ Na een uitvoering van het muziekstuk Danse Macabre werden de orkestleden ‘verzwolgen door het Onnoembare’, oftewel het kwaad, dat ‘zich manifesteert als een monsterlijk katachtig wezen’. Vermijd ieder contact met een zwart katje, wordt bezoekers op het hart gedrukt.
Als bezoekers eindelijk de abdijkapel mogen betreden, nemen ze plaats op een van de zes koorbanken. Die kijken uit op een grote bak vol instrumenten. En wie zit daarop? Het zwarte katje! Er klinkt een gegrom dat langzaam aanzwelt. Na een plotselinge wending is daar Joseph Charlatan, die lijkbleek voor een orgel zweeft. Dan beginnen de eerste noten van de Danse Macabre: het muziekstuk dat hij tot in de eeuwigheid gedoemd is te spelen.
Terwijl de dodendans speelt, danst de bezoeker mee. De koorbanken zwiepen langs de wanden van de kapel, waar in elke kijkrichting wel iets griezeligs te ontdekken valt. De oplettende kijker vindt allerhande verwijzingen naar het oude Spookslot: van de duiveltjes als kaarsenhouders tot de gezichtsloze monniken die voorbijtrekken. In een enkel ritje is onmogelijk alles te zien, daarvoor is drieënhalve minuut toch echt te kort.
Na de show stappen Femke van Sloten (12) en haar oom Jeroen Stoops (46) enthousiast weer het daglicht in. Femke: ‘Ik vond het heel cool. Normaal ben ik niet zo van griezelige dingen, ik hou niet van schrikken, maar dat gebeurde niet.’ Terwijl Femke het Spookslot vroeger nog wel eng vond, was oom Stoops juist fan. Dat die attractie verdween, vond hij eerst dus wel jammer. ‘Maar nu niet meer! Danse Macabre was geweldig. Het was die drie uur wachttijd meer dan waard.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant