schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Toen Tyler Okonma – oftewel Tyler, the Creator – in 2007 opdook als aanvoerder van het Californische zootje hiphop-ongeregeld Odd Future, was hij 16. Zijn tracks vlogen alle kanten op, van zoete r&b naar knetterende horrorcore. Nu is hij 33. Ergens onderweg is hij als soloartiest volwassen geworden en grotemensendingen gaan denken, zo ongeveer vanaf Flower Boy (2017).
Chromakopia is zijn zevende, misschien wel beste album. Nog altijd verschiet hiphop bij hem voortdurend van kleur: Noid is afrorock met een Black Sabbath-riff, Judge Judy een popliedje met Tyler als zanger. Er is soul, jazz en steeds vaker, zoals in Tomorrow, een vrij klassiek soort West Coast-hiphop.
Het verschil: meer dan ooit vertellen de tracks samen een verhaal. Chromakopia gaat over volwassen worden, maar ook over de problemen die blijven: twijfels, angsten, stommiteiten, chaos. Zoals in Hey Jane, waarin hij zich richt tot de vrouw die hij onbedoeld bezwangerde: ‘Never had no scare in my life ’til now/ Ain’t in the space to raise no goddamn child/ Hey Jane, I’m terrified’.
Elders op het album wil hij juist wél vader worden. Tyler beleeft op Chromakopia een vroege midlifecrisis: hij twijfelt, panikeert soms, vindt nergens oplossingen voor, maar rapt daar wel goed over. Bravoure? Heus nog wel, maar dan anders: in Rah Tah Tah zegt hij dat hij de beste rapper van Los Angeles is... nou ja, ná Kendrick Lamar dan. Dan doe je het verrekt goed hoor, Tyler.
Tyler, the Creator
Chromakopia
Pop
★★★★☆
Columbia/Sony
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant