De lezersbrieven, over cijfers, het afscheid van columnist Ibtihal Jadib, de onzichtbaarheid van de oppositieleider, bejaardenhorror, het vermogen van miljardairs, duurdere postzegels en ongevallen met fatbikes.
In de krant lees ik regelmatig over godsdienst. Woensdag in de Volkskrant weer een stuk over het heilige geloof in de vrije markt. Arriva en Qbuzz (concurrenten van NS) geloven dat er door concurrentie op het spoor op magische wijze meer treinen, goedkopere kaartjes en betere service voor reizigers ontstaan.
Je hoeft geen econoom of vervoerskundige te zijn om te voorspellen wat de echte gevolgen zijn van meer vervoerders op het op twee na drukste spoor ter wereld: meer overleg, minder standaardisatie en een complexere structuur. Dat leidt dus tot hogere kosten, meer fouten, meer vertraging en minder helderheid voor de reiziger.
In plaats van concurrentie op de vierkante kilometer zou het fijn zijn als Arriva (een dochter van Deutsche Bahn), Qbuzz (een dochter van Trenitalia) en Keolis (gelieerd aan SNCF) zouden gaan geloven in betere samenwerking met de NS, al is het alleen maar om op magische wijze internationale treinen goed te laten rijden.
Maurits Willemen, Utrecht
Redacteur Xander van Uffelen schreef een goed onderbouwd verhaal over het gebruik van cijfers. Maar als we niet de illusie moeten hebben dat je met cijfers kunt uitrekenen wat het beste beleid is, zoals hij stelt, moet er door de Volkskrant ook niet een dubbele moraal op na worden gehouden. Dat geldt dan ook voor klimaatbeleid en stikstofbeleid. Er zal een siddering door de redactie gaan.
Pieter Beljon, Zwolle
Met heel veel interesse heb ik jouw columns gelezen. En met bewondering lees ik over het besluit om even te stoppen. Even wat meer ruimte voor de kleine dingen en even de mogelijkheid om de rechtsstaat en al het geneuzel daaromheen links te laten liggen. Geniet van de eenvoud en van de mijmertijd. Hou het klein. Dank Ibtihal.
Marcia van Helden, Sittard
In het verder interessante artikel over de ‘vergeten’ collectie exotische rariteiten van het Mauritshuis een fotobijschrift dat spreekt over een ‘namaak-zeemeermin uit Japan’. Alsof er echte bestaan in het land van de rijzende zon (of elders).
Jan Eikenboom, Cebu City (Filipijnen)
Wekelijks kunnen we in de Volkskrant haarscherpe analyses lezen van de columnisten waarom het kabinet- Schoof op alle beleidsterreinen de plank flink misslaat en Nederland eerder slechter dan beter achter zal laten. In heldere bewoordingen wordt dit kabinet van de angst gefileerd. Hoe schril steken deze heldere en scherpe columns af tegen het onzichtbaar zijn van Frans Timmermans van GroenLinks-PvdA als oppositieleider.
Ronny van de Water, Amsterdam
Beste Trees Roose, die gerimpelde vermoeide handen komen helemaal vanzelf met de ouderdom, doe je niets tegen, tenzij botox voor handen in de mode komt. Uw brief is een uitstekend voorbeeld van wel oud willen worden, niet oud willen zijn. Vermoedelijk bent u ergens tussen de 50 en 75 jaar, dé leeftijd voor deze wens. Trots hoef je er niet op te zijn dat je bejaard bent, maar je ervoor schamen? Ik dacht het niet.
Marie Boschman, 83 jaar, Utrecht
Of je het nou in dollars of in euro’s uitdrukt, de Amerikaanse en de Nederlandse miljardairs zijn zó rijk dat hun rijkdom niet meer in cijfers valt uit te drukken met al die nullen.
Vergelijk het met de afstanden in de kosmos. Die worden niet meer uitgedrukt in kilometers maar in lichtjaren. Wie bedenkt een soortgelijke term voor de bedragen die Musk, Bezos en onze Quote500 bezitten?
Gerard Herbers, Arnhem
Blijkbaar zijn mijn zus (90) en ik (81) enkele van de weinigen die elkaar zeker elke drie, vier weken een lange brief sturen over de dingen van alledag. Vaak sturen we een interessant artikel mee en we decoreren de handgeschreven brieven ook.
Dat de postzegels steeds duurder worden is jammer, maar houdt ons niet tegen. Brengen kunnen we de brieven niet voor dat geld, want we wonen een uur rijden bij elkaar vandaan. Bovendien blijft het een feestje om een kaart of brief in je brievenbus te krijgen.
Gerda Vogelzang, Poortugaal
Hoogleraar Johan Karremans beweert dat mensen een band en intimiteit met elkaar opbouwen door grappige filmpjes naar elkaar te sturen. Deze filmuitwisseling zie je mensen vaak doen die bijvoorbeeld gezellig met zijn tweeën een avondje uit eten zijn. Geen aandacht voor elkaar, maar slechts voor hun beeldscherm – dat getuigt mijn inziens niet echt van een band of intimiteit opbouwen.
Als je dingen met elkaar wilt delen, dan kun je het beste elkaar in de ogen kijken. Dan zie je toch iets wezenlijkers dan grappige filmpjes.
Eric Baars, Haarlem
Een paar weken geleden kwam een kinderverpleegkundige een gastles geven aan mijn mentorgroep verpleegkundigen in opleiding. Het werd doodstil toen ze vertelde hoe het afgelopen jaar twee tieners op haar afdeling waren overleden na een val met de fatbike. Lopend de spoedeisende hulp binnengekomen met een schram op het hoofd, een dag later dood door hersenletsel.
Ook de hoeveelheid blijvende schade na een val met een opgevoerde fatbike is aanzienlijk. Ze vertelde over een jongen die blind is geworden door een val op zijn achterhoofd. Vijftien jaar pas.
Ik vroeg me al af waarom dit geen nieuws was, tot ik gelukkig het stuk over fatbikes zag in de krant van woensdag. ‘Berijders van fatbikes worden na een ongeval vaker in het ziekenhuis opgenomen dan overige fietsers. Ze lopen gemiddeld ook ernstiger letsel op. De fatbikers die op de spoedeisende hulp (SEH) belanden, zijn bovendien opvallend jong: de helft is tussen de 12 en 15 jaar.’
Het zou van de daken geschreeuwd moeten worden: draag een helm! En ouders, praat met je kinderen over de gevaren, niet één keer maar tien keer. Een tiener is een tiener en als het goed afloopt na een val met de opgevoerde fatbike, stapt hij er morgen gewoon weer op.
Sinds de indrukwekkende gastles heb ik geen ergernis meer over kinderen op fatbikes, wel buikpijn van de mogelijke gevolgen voor hen.
Esther Donkers, Almere
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant