Schrijver Kluun heeft een nieuw verdienmodel ontdekt: de puber. Na een boek, een podcast, TikTokvideo’s én een theatervoorstelling, brengt Kluun in een nieuwe zesdelige serie van BNNVARA nu ook een televisie-ode aan vijf pubers in de ‘duivelse’ leeftijd tussen 12 en 16. Of, zoals hij de kinderen zelf introduceert: ‘De emotioneelste, gekste, levendigste, roekelooste én aandoenlijkste wezens die er bestaan.’
Volgens Kluun zijn pubers helemaal geen duivelse wezens of vervelende schepsels, want: de meeste pubers deugen, zolang er maar niet te veel bemoeienis is van de ouders. Puberpropaganda: een genre waarvan we niet wisten dat we het nodig hadden.
De meeste scènes in Pubers! kon je vooraf uittekenen: pubers willen niet te vroeg opstaan, pubers hebben een hekel aan het opruimen van hun kamer, pubers klagen over strenge regeltjes, pubers communiceren slecht, en pubers hebben nooit zin om een gesprek te voeren met hun ouders. Vraag ChatGPT om een lijstje samen te stellen met puberclichés en je krijgt een programma als Pubers!.
Dat het programma die clichés toch enigszins weet te ontstijgen is vooral te danken aan de ontwapenende hoofdpersonen, die het leukst zijn als ze hun onbeschaamde zelf zijn. De vijf tieners – keurig veelzijdig samengesteld, van Amsterdam tot Oisterwijk en van mavo tot vwo – maken het verder weinig verheffende programma toch tot iets geestigs. Vooral de Haagse Ishany (13) was in haar felle gepuber behoorlijk ontwapenend. Ja hoor, ze wil best een kapsalon met extra kaas. Wat, moet ze die zelf halen? Nee hoor, eigenlijk helemaal geen honger!
Hoewel zo’n programma voor mij verder toch snel voelt als een tv-variant van anticonceptie, kan ik me voorstellen dat al die puberperikelen ook aanstekelijk kunnen werken, zeker als je héél graag een kind wil.
Dat laatste zien we dan weer in het sympathieke drieluik Baanders wil een baby, waarin Powned-presentator Mark Baanders (bijna permanent in de hoogste versnelling) onderzoek doet naar de haalbaarheid van zijn eigen kinderwens. Een wens die wordt bemoeilijkt door zijn homoseksualiteit. Hoewel Baanders pas 26 is, zijn relatie net uit is, en hij volgens zijn vrienden veel te chaotisch en onvoorspelbaar is, ziet hij het helemaal voor zich: hij wil per se een jonge papa worden, want hij heeft ‘liefde in overvloed’.
Baanders verkent daarom allerlei opties, van adoptie tot het peperdure commerciële draagmoederschap dat in de Verenigde Staten al snel tienduizenden dollars kost (in Nederland is dit verboden). Het blijkt uiteindelijk een behoorlijk complexe wereld, waarin de lange adem vereist is. Zelfs de standvastige Baanders kan dan tot de conclusie komen dat het allemaal misschien toch iets te vroeg komt.
Maar met zijn boeiende drieluik heeft Baanders op dat punt al wel laten zien dat het niet voor iedereen meevalt, om die emotionele, gekke, levendige, roekeloze én aandoenlijke wezens zomaar voort te brengen.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant