De lezersbrieven, over moederschap, Sander Schimmelpenninck, het herfstreces in de politiek, Halloween en het ADHD-label.
Het artikel over levensverlenging had als grappig slot de anekdote: ‘Wie wil er nou honderd worden? Antwoord: iemand die 99 is.’
Ik vraag me alleen af of ik dat überhaupt zou willen, als ik zo naar de semi-artistieke jaren zeventig horrorflitsfoto’s kijk die de beeldredacteur kennelijk bij de laatste levensfase vindt horen: een pot waterige filterkoffie die leeggeschonken wordt in congreszaalkopjes op een formicatafel, rimpelige vermoeide handen op een schoot, en slechtgeklede clichéoudjes die op een soos klaverjassen vanuit een houten speelkaartenhoudertje op een geborduurd vilten kleedje.
Bejaardenhorror.
Ik wil persoonlijk alleen maar stokoud worden als ik kan loungen met The Stones en The Red Hot Chili Peppers uit de speakers, met daarbij gloeiendhete verse espresso en liters peperdure pinot grigio, mijn haar knaloranje, omringd door lui met strakke jeans en verweerde koppen die eruitzien als Keith Richards. Rock-’n-roll dus.
Zijn dáár nou geen lekkere stockfoto’s van?
Trees Roose, Haren
In het boeiende interview met Jolande Withuis wordt volgens mij een wat eenzijdig beeld geschetst van moederschap in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Alsof de moederschapscultus toen voor alle vrouwen de norm was en alleen mannen voor het gezinsinkomen zorgden.
Veel gehuwde vrouwen leefden in een andere werkelijkheid. Zij werkten vanuit financiële noodzaak in fabrieken of deden schoonmaakwerk in kantoren. Er waren aanzienlijk meer gezins- en familiebedrijven dan tegenwoordig waarin vrouwen ‘meewerkten’.
Denk aan groenteboeren, bakkerijen en kapperszaken. De agrarische sector was toen nog omvangrijk en ook daarin werkten vrouwen mee. Zonder hun werk konden al deze bedrijven niet floreren. Veel gehuwde vrouwen werkten als huishoudelijke hulp of werkster bij een thuisblijvende moeder. En dan was er nog zeer laagbetaald thuiswerk: garnalen pellen, kleding naaien, inpakwerk enzovoort.
Veel van dit vrouwenwerk vond plaats in de ‘grijze sector’; bij ziekte, arbeidsongeschiktheid of ouderdom was er vrijwel niets geregeld. Hun werk werd nogal eens over het hoofd gezien en bleef onzichtbaar in de beeldvorming en statistieken.
De moeder van Withuis zal als communiste zonder twijfel het vaak zware werk van deze vrouwen gekend hebben en zal vanuit idealisme en solidariteit zich verzet hebben tegen de moederschapscultus.
Annelies de Vries, Wageningen
Het is jammer dat in het jaar 33 na Christus de Volkskrant nog niet verscheen. Pilatus had dan zijn legendarische vraag ‘Wat is waarheid?’ wekelijks op pagina 2 in de column van Sander Schimmelpenninck beantwoord gezien.
Jan Ludwig, Aduard
Vriendelijk verzoek aan Sander Schimmelpenninck om nou eens inhoudelijk te worden in zijn columns in plaats van het welbekende riedeltje geïrriteerd modder gooien naar mensen die hem niet aanstaan. Zoals in zijn column over wiskundige Jan van de Beek . Je wint lezers met inhoud, niet met boos en onredelijk geroep.
Lisa Hovestadt, Utrecht
Hèhè, even rust. Bent u ook zo blij met die nieuwe bestuurscultuur? Die transparantie en die daadkracht? Dat extraparlementaire? Het onderlinge respect? Dat de zon weer schijnt? Geweldig toch, dat strengste assielbeleid ooit! Is het huis van Fatima en Rashid inmiddels toegewezen aan Henk en Ingrid? Zal toch wel? En ze betalen komend jaar geen eigen risico meer in de zorg.
Gelukkig dat de achterkamertjes verbouwd zijn tot voor het publiek toegankelijke vergaderzalen. En mooi dat voor Ter Apel een koper gevonden is met glamping-plannen voor het complex. Hartverwarmend die hoffelijke, beschaafde omgangsvormen in de Tweede Kamer. O ja, gedaan met de omvolking! Geen nepparlement meer! Top, dat herstelde dualisme.
Fantastisch hoe de knelpunten op de woningmarkt, in de zorg, in het klimaatbeleid en op de arbeidsmarkt verdampt zijn. Afschrikkende werking! Die helpt zelfs tegen een pandemie. En dat Constitutioneel Hof gaat toch ook volgende week van start?
Paradijselijk Nederland voor de Onslanders, voor elck wat Wilders. Ratsmodee.
Ludo Grégoire, Leiden
Halloween komt er aan. We doen ons best de boel op te griezelen met wapperende heksen, zombies, geesten en enge spinnen. Maar voor de echte horrorshow moet je bij de verkiezingen in Amerika zijn.
Rosalie van Woerkom, Vogelenzang
Wat een mooi inkijkje bood Thomas van Luyn ons afgelopen weekend in zijn ADHD-binnenwereld. De opluchting om eindelijk een naam te hebben voor zijn afleidbaarheid was voelbaar, en liet zien dat labels van waarde kunnen zijn voor degene die ze krijgt.
Tegelijkertijd stapte Thomas van Luyn in de grootste valkuil die het label ADHD met zich meebrengt: het stellen dat ADHD de oorzaak is van de afleidbaarheid. ADHD is slechts de naam die we hebben afgesproken voor de kenmerken waar hij over schrijft. Wetenschappelijk bewijs voor louter biologische oorzaken ontbreekt. Met het vaststellen van ADHD, ook wel aandachtstekort-hyperkinetische stoornis of aandachtstekort hyperactiviteitstoornis genoemd, weten we nog niks over oorzaken.
Dit lijkt een triviaal misverstand, een kwestie van semantiek. Maar het is er één met grote consequenties. Door ADHD voor te stellen als oorzaak wordt onterecht gesteld dat iedereen met ADHD een (neurologische) afwijking heeft. Daarmee worden andere invloedrijke factoren genegeerd en raakt uit beeld dat we als maatschappij verwachtingen hebben over hoe goed mensen kunnen luisteren, opletten of plannen.
Niet aan deze verwachtingen kunnen voldoen leidt tot schaamte en minderwaardigheidsgevoelens, zoals Thomas van Luyn vertelt. In plaats van de maatschappij inclusiever te maken, wordt het krijgen van een label dan een opluchting. Een gemiste kans voor ons allemaal.
Sarah Durston en Sander Werkhoven, leiders van de onderzoeksgroep diagnostische labels University Medical Center Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant