Manchester United is druk op zoek naar een opvolger van Erik ten Hag. Favoriet om de Nederlander op te volgen is de Portugees Rúben Amorim van Sporting Lissabon. Ondertussen raakt de Engelse pers niet uitgeschreven over de tukker.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant. Hij woont sinds 2003 in Londen.
Voor The Sun was het langverwachte vertrek van Ten Hag genoeg om de dinsdagkrant mee te openen, gevolgd door zeven pagina’s met reacties en analyses. ‘Erik ten Swag’ (Erik ten Branie), zo stond er op de voorpagina, naast een foto van de ontslagen manager die op het punt staat met zijn Cessna naar Amsterdam te vliegen, een afkoopsom van 15 miljoen pond rijker, maar een illusie armer. Een troost: de tukker is de enige niet. Sinds het vertrek van Sir Alex Ferguson in 2013 heeft de club zich ontdaan van zes managers. Prijskaartje: 87 miljoen euro.
Wat overheerste in de Engelse pers was empathie voor een aardige man die er niet in is geslaagd de dolende club op het rechte spoor te krijgen. ‘Erik ten Hag was altijd goed in de omgang, gaf nooit op, en ik wens hem het allerbeste’, meldde Andy Mitten van het fanzine United We Stand. In The Guardian omschreef Barney Ronay Ten Hag als ‘die fronsende kale Nederlander wiens manier van staan langs de zijlijn van Old Trafford een opmerkelijk zacht soort pathos in zich had, een man voor wie de wereld bestaat uit het simpelweg doen van dingen’.
Simpelweg dingen doen is niet genoeg gebleken bij een historische club waarvan de fans, schuilend onder de lekkende daken van het Droomtheater, van oudsher bekendstaan als The Red Army. Ronay vergeleek de voorbije maanden met de laatste dagen van het Sovjetrijk, waarbij ‘de secretaris-generaal van het Centraal Comité altijd of dood, of stervende leek, en elke drie maanden met tegenzin naar een parade werd gereden, het menselijke gezicht van een stervende, rode bureaucratie, in wezen een lijk in een jas, staand voor wat raketten’.
Mede dankzij de loyale en gedurige fans heeft Ten Hag meerdere vernederende nederlagen weten te overleven. Anders dan David Moyes en Louis van Gaal, zo schreef supporter Nick Hopkins in The Guardian, ‘begreep’ Ten Hag de club. ‘Old Trafford omarmde hem, omdat hij kan coachen, en omdat hij eerlijk is geweest zonder wreed te zijn.’ Het was de liefde van de fans die mede-eigenaar Jim Ratcliffe er deze zomer toe bracht om het pakken van de FA Cup te belonen met een nieuw contract. Sir Jim volgde, zo erkende hij, zijn hart, niet zijn hoofd.
Na het ontslagnieuws lieten spelers via hun sociale media warme woorden horen. ‘Dank voor alles, baas, ik wens je het beste in de toekomst’, zo schreef Rasmus Hojlund, een van de twintig spelers die Ten Hag voor meer dan 650 miljoen euro naar Manchester United heeft gehaald. Alejandro Garnacho, een van de talenten die Ten Hag liet doorbreken, zei de goede momenten te zullen herinneren. The Sun, echter, wist op basis van welingelichte kringen te melden dat de kleedkamer de laatste weken trekken vertoonde van een mortuarium.
Dat de helft van Ten Hags aankopen regelrecht uit de Eredivisie kwam, of daar vroeger heeft gespeeld, en dat Nederlands de voertaal was onder de coaches, dat keert zich nu tegen de vertrokken manager. The Sun-voetbalverslaggever Neil Custis hekelde Ten Hags ‘obsessie met Nederlands dna’. ‘Het is een beetje een mythe dat alles op het voetbalveld dat uit Nederland komt, mooi en succesvol zal zijn. De laatste Nederlandse club die de belangrijkste Europa Cup heeft gewonnen? Ajax in 1995 en daarvoor PSV in 1988.’
The Times bestudeerde de harde cijfers. Ten Hag behaalde 1,72 punt per wedstrijd, meer dan Moyes en Ralf Rangnick, maar veel minder dan Sir Alex met 2,16. Ten Hag verloor 31,8 procent van zijn wedstrijden, op Moyes na het hoogste aantal onder de laatste zeven managers. In de voorbije twee jaar zijn veel negatieve clubrecords gebroken. Zo was de 0-3 thuisnederlaag tegen Tottenham Hotspur, eind september, de tiende keer dat Manchester United onder Ten Hag met drie of meer goals verschil verloor. De 7-0 uit tegen aartstrivaal Liverpool vormde het dieptepunt.
Tegenover The Daily Mirror beweerde oud-speler en Sky-analist Gary Neville dat deze nederlaag wat hem betreft het einde was van Ten Hags bewind. Vorige week zei Ten Hag dat het drama tegen Tottenham voor hem niet heeft plaatsgevonden, omdat de Premier League de rode kaart die Bruno Fernandes die wedstrijd kreeg, had ingetrokken. Deze ontkenning droeg bij aan de indruk onder analisten en journalisten dat de Nederlandse manager het contact met de werkelijkheid aan het verliezen was, en in een eigen wereld leefde.
Het afscheid na 27 turbulente maanden was passend. Gedurende zijn trainerschap heeft Ten Hag veel geklaagd over arbitrale dwalingen en tegen The Hammers was het terecht. Het advies van videoscheidsrechter Michael Oliver, de beste arbiter van het eiland, om een onschuldige actie van Matthijs de Ligt te bestraffen met een penalty, werd fel bekritiseerd. Het was de hamerslag voor Ten Hag. ‘Oliver’s Twist’, zo omschreef The Sun het tragische einde op z’n Engels, met een knipoog naar een roman van Charles Dickens.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant