Acht jaar geleden, toen Donald Trump president van de Verenigde Staten werd, nam ik een digitaal abonnement op The Washington Post. In de aanloop naar de verkiezingen was de krant anti-Trump geweest en in een bericht liet het management weten dat er zestig nieuwe redacteuren zouden worden aangetrokken, die als voornaamste taak kregen Trump en zijn regering kritisch te volgen. Zestig! De beoogde resultaten daarvan leken mij niet te versmaden.
The Post verkoos ik boven het grotere The New York Times, omdat die krant kampte met allerlei schandaaltjes, waaruit een geur van scherpslijperij opsteeg. Bovendien bezit The Post een hoge gunfactor. Het is de krant die het Watergateschandaal aan het rollen heeft gebracht. Bob Woodward en Carl Bernstein konden daar tot topjournalisten uitgroeien, omdat zij mochten vertrouwen op hun onkreukbare uitgever/eigenaar Katharine Graham. Verder is The Post de thuishaven geweest van Art Buchwald (1925-2007), de geestigste aller columnisten en een voorbeeld voor eenieder die een satirisch stukje schrijven wil.
Alle reden voor een abonnement, dat je overigens maar een paar dollar per maand kost. Amerikaanse bladen zijn in Europa lang onbegrijpelijk goedkoop geweest. Ik herinner mij dat ik een tijdje Time wekelijks in mijn bus kreeg voor een habbekrats.
Over de auteur
Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Of er destijds inderdaad zestig nieuwe redacteuren zijn aangenomen, weet ik niet, maar The Post heeft mij zelden teleurgesteld in het kritisch volgen van Donald Trump. Er kwam geen windvlaag uit Trumps mond of die werd nog diezelfde dag gefactcheckt. Met als gevolg dat in bijna elk stuk over hem wel deze frase is terug te vinden: ‘Trump also falsely stated…enzovoort’.
Toch las ik tot mijn schrik dat bijna tweehonderdduizend abonnees hebben opgezegd, omdat The Post heeft aangekondigd geen openlijke steun te zullen uitspreken voor Kamala Harris. De redactie wilde dat wel degelijk doen – de aanbeveling was al klaar – maar de steenrijke eigenaar Jeff Bezos heeft een stokje gestoken voor het publiceren ervan.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat de gedachte om op te zeggen ook wel even door mijn hoofd heeft gefladderd. Harris is misschien niet de meest geschikte kandidaat, maar Trump is een windbuil waar we in Europa geen plezier aan gaan beleven. Toch verwierp ik de gedachte weer snel. Een krant opzeggen vanwege een stuk – of juist geen stuk – dat je niet bevalt, is een kinderachtige vorm van wraak. Ik zou geen enkele krant meer lezen als het criterium is dat ik het met de gehele inhoud eens zou moeten zijn.
In dit geval komt daar nog iets bij. Geen Nederlandse krant geeft nog een stemadvies aan zijn lezers. Dat is al zo’n zestig jaar geleden afgeschaft. Ooit stond in de Volkskrant dat je KVP moest stemmen, Het Vrije Volk en Het Parool adviseerden de PvdA en Trouw opteerde voor de AR, of eventueel voor de CHU. Als ik het goed heb, was Het Parool de eerste krant die ermee stopte, ‘omdat de lezers volwassen genoeg zijn om hun eigen keus te maken’. Dat laatste citeer ik uit het hoofd, maar ik zal er niet veel naast zitten. In elk geval waren ze daar bij de PvdA erg boos over en voelden ze zich in de steek gelaten.
Andere kranten hebben sindsdien het voorbeeld van Het Parool gevolgd en zijn daarbij gebleven tot op de dag van vandaag. Ik zou werkelijk vreemd opkijken als de Volkskrant in een hoofdartikel zou verklaren dat ik als lezer het best op GroenLinks-PvdA kan stemmen – ik noem maar wat.
‘Dat maak ik zelf wel uit’, zou mijn eerste reactie zijn en ik zou me moeten bedwingen om de krant niet op te zeggen.
In de VS ligt dat wat anders, kennelijk zijn de lezers daar minder volwassen. Je moet wel een heel slechte lezer zijn, om niet door te hebben dat The Post de afgelopen maanden erg tegen Trump is geweest. Vermoedelijk betreft de woede van de opzeggers niet eens zozeer de houdingloosheid van de krant, maar het ingrijpen door de eigenaar. Of Bezos gehandeld heeft uit angst voor een nieuw Trumptijdperk, of omdat hij oprecht vindt dat een krant in zijn berichtgeving strikt neutraal dient te blijven, doet er niet zoveel toe. De wijze waarop het is gegaan, was een even brutale als ongepaste ingreep, geheel in strijd met de principes van Katharine Graham.
Inmiddels zal Bezos wel spijt hebben van zijn actie. The Post, na The New York Times de tweede krant van Amerika, heeft volgens Wikipedia een oplage van 699.130. Als daar tweehonderdduizend vanaf gaan, tikt het lekker aan. Dat is in één klap vijf keer het hele lezersbestand van Het Parool. In een haastig en halfslachtig geformuleerd antwoord gaf Bezos maandag toe dat hij niet de ideale eigenaar is.
Slap excuus, geen heldenfeit, maar voorlopig blijf ik abonnee.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant