Het herstel van de toeslagenaffaire zit muurvast. Marianne van den Anker en Stans Goudsmit, ombudsvrouw en kinderombudsvrouw in Rotterdam, luidden de noodklok in deze krant. Er is ook volgens hen sprake van een herstelschandaal, waarbij de overheid onvoldoende de behoorlijkheidsnormen naleeft naar ernstig gedupeerde burgers.
Ik vroeg me af wat het met je doet, een ‘herstelschandaal’, als je de afgelopen vjftien jaar slachtoffer geweest bent van de onterechte fraudejacht van de Belastingdienst, en sprak een paar slachtoffers die anoniem hun verhaal wilden doen.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.Klik hier om een nieuwe paragraaf te starten
Een diep vernederend proces, waarbij je opnieuw met wantrouwen bejegend wordt, vertellen ze. Je moet bonnetjes van twintig jaar geleden overleggen om te kunnen onderbouwen dat je claim terecht is. Ook al is het officieel zo dat je maar vijf jaar je belastingadministratie hoeft te bewaren en slachtoffers in de tijd van de fraudejacht niet zelden dakloos raakten. Ook als je al meer dan vier jaar wacht op het dossier van de Belastingdienst zelf. Het komt neer op traineren, net zo lang totdat je opgeeft. Hou maar, denken steeds meer slachtoffers dan ook. We moeten door met ons leven. Het geld gaat alleen maar naar dure consultants en juristen die slachtoffers andermaal in het beklaagdenbankje plaatsen.
Het lijkt lichtjaren geleden, dat Pieter Omtzigt, Renske Leijten en Farid Azarkan zich als pitbulls vastbeten in het toeslagenschandaal. Politiek is er inmiddels veel veranderd. Verbolgen over het ongekende onrecht van het toeslagenschandaal richtte Omtzigt NSC op, dat inmiddels een politieke machtsfactor van formaat is, en een staatssecretaris leverde in het nieuwe kabinet.
Omtzigt zelf is, door ziekte, voorlopig elders. Zijn fractiegenoten lijken zich in veel mindere mate druk te maken om het toeslagen- en herstelschandaal. Diep teleurstellend, aldus de slachtoffers. Uitgerekend de partij die in feite dankzij hún lijden grote electorale winst behaalde. Bij de verkiezingswinst durfden ze voor het eerst sinds lange tijd weer te hopen dat er eindelijk serieus werk gemaakt zou worden van rechtsherstel. Nu zou de erkenning van hun leed ten grondslag liggen van het beleid.
De lat voor staatssecretaris Toeslagen en Douane Nora Achahbar ligt hoog. Van een NSC-bewindsvrouw werd verwacht dat ze door roeien en ruiten gaat om het toeslagenschandaal op te lossen, vierkant achter de slachtoffers staat en kordaat en ruimhartig het herstel ter hand neemt. Dat ze het voor medewerkers van de Belastingdienst opnam bij de commotie rond de door toeslagenslachtoffers gewaardeerde Stichting Gelijkwaardig Herstel, viel verkeerd. De medewerkers hadden een zware tijd, ook vanwege de vele publiciteit en beschuldigingen op social media, ‘waartegen ambtenaren zich niet kunnen verweren’, verklaarde Achahbar.
‘Als je flink in de fout gaat, moet je niet klagen over hoogoplopende emoties of kritiek. Er zijn mensen die hun kinderen zijn verloren, zij maken zich druk dat iemand iets roept op sociale media.’ ‘Nooit verwacht dat ik terug zou verlangen naar Aukje de Vries (VVD), en nog meer naar Alexandra van Huffelen (D66)’, merkt iemand op. De vorige staatssecretarissen die het vuur aan de schenen gelegd werden door Pieter Omtzigt.
Dat NSC lid is van een extreemrechts kabinet, dat alleen maar haat zaait, alleen maar hamert op wij en zij, is bij de biculturele slachtoffers die ik spreek ook een punt van zorg. Want ‘wij’- en ‘zij’-denken is de basis van het toeslagenschandaal. Een overheid die discriminatoir omgaat met de multiculturele samenleving, die toch ook al minstens vijftig jaar realiteit is. Je kunt op een nuchtere manier over integratieproblemen praten, maar moet oog blijven hebben voor het gevaar van institutioneel racisme bij de overheid.
De toeslagenslachtoffers hebben de hardste lessen geleerd. Er werd gewag gemaakt van Bulgarenfraude, vervolgens waren vrijwel alle groepen die ook maar enigszins bicultureel zijn verdacht. Ook bij witte slachtoffers gold vaak dat als hun kinderen de buitenlandse achternaam hadden van de ex, dit een kennelijke grond was om een vinkje te zetten om een nietsontziende fraudejacht te openen.
‘Wij, de slachtoffers, waren voor de Belastingdienst zij. De migranten of allochtonen of wat dan ook. Zij die komen halen, zij die komen profiteren, zij die frauderen. Daar is met de grove kam doorheen gegaan.
Levens zijn kapot gemaakt. En de hoop op rechtsherstel is voor velen aan het vervliegen. Elke NSC’er zou daar toch slapeloze nachten van moeten hebben.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant