In de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen proberen Kamala Harris en Donald Trump duidelijk te maken wat zij van plan zijn bij verkiezingswinst in november. Zijn dit hun eigen ideeën? Of volgen de kandidaten een partijprogramma? Een korte uitleg.
Zowel de Democraten als de Republikeinen hebben onlangs een zogenoemd party platform gepresenteerd. Zo'n platform is vergelijkbaar met een partijprogramma. Op die manier maken de partijen duidelijk waar ze voor staan, wat hun beloftes zijn en hoe ze die willen waarmaken. "Het is een momentopname van de prioriteiten van de partij", zegt Amerikakenner Jack Thompson tegen NU.nl.
Dat er party platforms zijn, wil niet zeggen dat de kandidaten die partijprogramma's punt voor punt volgen of opdreunen. "Ze gaan er niet tegenin, maar het party platform is zeker ook niet leidend voor de kandidaten", zegt Amerika-expert Jelte Olthof. De campagneteams gaan vrij flexibel om met het party platform. "Tijdens de campagne ligt het accent bijna elke week weer op een ander onderwerp."
De partijprogramma's zijn vooral bedoeld om de neuzen binnen de partij dezelfde kant op te krijgen, zegt universitair docent Andrew Gawthorpe.
"De VS is een enorm land en je hebt in feite maar twee partijen die ertoe doen. Dat betekent dat de Democraten en de Republikeinen heel brede partijen zijn", legt Olthof uit. "Daarbinnen heb je allerlei verschillende stromingen en daarmee een enorme diversiteit aan standpunten."
Volgens Thompson zijn de partijen zó breed dat je ze bijna als coalities kunt zien. "Het platform is er om iedereen aan boord te houden."
"Via zo'n party platform kunnen verschillende stromingen binnen de partij zich gehoord voelen", vult Gawthorpe aan. "Op die manier wordt bovendien eventuele onenigheid binnen de partij in de kiem gesmoord."
De partijprogramma's kennen uiteraard flinke inhoudelijke verschillen. Maar er zijn ook grote verschillen in de manier waarop de platforms tot stand komen. Zeker dit jaar.
Een party platform is normaal gesproken het resultaat van input vanuit de verschillende stromingen binnen een partij. En van onderhandeling. "Zie het maar als een klein beetje polderen op z'n Amerikaans", gaat Thompson verder. "Het resultaat van dat polderen is het platform."
Maar in het geval van Harris en de Democraten komen de standpunten vooral van de beleidsmakers van de regering van Joe Biden. Dat is volgens Gawthorpe goed te verklaren. "Harris is de zittende vicepresident, dus die kan niet te veel afstand nemen van het huidige beleid. Doet ze dat wel, dan keurt ze eigenlijk haar 'eigen' beleid af."
Bij de Republikeinen komen de ideeën volgens Gawthorpe vooral bij Trump en de mensen om hem heen vandaan. Niet vanuit de partij zelf. "De partij is de spreekbuis van Trump geworden. Hij is niet op zoek naar input vanuit de partij of consensus binnen de partij."
Thompson stelt dat de Democraten hierdoor meer oog voor beleid hebben dan de Republikeinen.
Dan ten slotte nog even over de party platforms zelf. Beide partijen hanteren een aantal kernpunten, bijvoorbeeld inflatiebestrijding en het verlagen van de kosten van levensonderhoud. Vervolgens delen de partijen hun suggesties om dat doel te bereiken.
De Republikeinen komen met wat algemenere stappen, zoals extra olie- en gasboringen, het tegengaan van administratieve rompslomp, het versoepelen van regelgeving en het bestrijden van illegale immigratie. Vrede in de wereld moet ervoor zorgen dat de prijs van boodschappen omlaaggaat.
De Democraten nemen een aantal concrete voorbeelden van kostenposten voor gezinnen als uitgangspunt, zoals gezondheidszorg, brandstof en boodschappen, onderwijs en sociale zekerheid. Vervolgens wordt per punt uitgelegd wat ze van plan zijn.
Mede daardoor telt het programma van de Democraten 91 pagina's. Dat van de Republikeinen minder dan de helft.
Source: Nu.nl algemeen