Vluchtelingen naar Oeganda, wolven naar Duitsland. Zulke oplossingen hebben de charme van de eenvoud.
Hoe zou het toch met Bram zijn? Sinds de ‘probleemwolf’ deze zomer in de bossen bij Leusden een kind omver had gelopen en een hond zou hebben gebeten, was hij onderwerp van verhit debat. Een rechtszaak verhinderde dat hij gevangen en gezenderd kon worden. Sindsdien is niets meer van het beschermde dier vernomen. Heeft hij na het lezen van de krant het hazenpad gekozen? Zijn er geen problemen omdat er buiten de zomervakanties minder wandelaars door het bos dwalen, of is de hormoonspiegel zo gedaald dat de hitsige onrust is gedempt?
Het is sowieso opmerkelijk stil geworden aan het wolvenfront. Zoveel overlast geven ze dus niet, al haalt niet meer elke schapenaanval de media.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Minder stil is het op het mensenfront. Onlangs hield de Wolvencommissie Gelderland (die bestaat) in Ermelo een ‘rondetafelbijeenkomst’ voor verontruste burgers. Daarvan waren er negentig. De bewoners van het Veluwse dorp weten zich omringd door meerdere roedels, inclusief een ‘probleemwolf’, en maken zich zorgen over hun levende have en hun kinderen. Er is polarisatie, frustratie en wantrouwen. Uit de notulen: ‘Het plezier in het recreëren in de natuur neemt zienderogen af, maar dat wordt volgens de deelnemers totaal niet serieus genomen.’
De bewoners laken de gebrekkige informatievoorziening over lokale wolven. Die is inderdaad beroerd: toen ik afgelopen zomer in wolvengebied Den Treek een boa sprak, beklaagde hij zich ook over een gebrek aan informatie. Ook hij wist niets over de wolven daar. ‘Zijn’ gebied was wekenlang met hekken afgesloten, maar niemand verklapte dat de wolven al waren uitgeweken naar het defensieterrein verderop. De Ermeloërs hadden behoefte aan simpele informatie, zoals wat te doen wanneer je een wolf tegenkomt. Conclusie: ‘Kennis neemt de angst niet weg, maar helpt wel minder bang te zijn.’
Ook interessant: ‘De enorme aandacht voor de wolf zorgt voor de diepe angst en behoorlijke polarisatie.’ Of sommige waakhonden van de democratie dat maar in hun hangoren knopen en hun hitsigheid ook even laten behandelen.
Het opmerkelijkst was de suggestie om Nederlandse wolven uit te zetten. Een eigentijdse gedachte: gooi je problemen over de schutting bij de buren. Vluchtelingen naar Oeganda, wolven naar Duitsland.
Dat idee is populair. Afgelopen zomer deden zich in Noord-Italië enkele incidenten voor met wilde beren, wier misdaad was dat ze zich als wilde beren gedroegen. Een paddenstoelenzoeker raakte gewond na een aanval, een hardloper kwam om het leven door de aanval van een vrouwtjesbeer. Na protesten werd ternauwernood voorkomen dat die laatste beer werd afgeschoten.
De ene beer is de andere niet: terwijl ‘probleembeer’ JJ4 zou worden overgebracht naar een Duits opvangcentrum, schoten de Italiaanse autoriteiten in juli zonder pardon een moederbeer af na een aanval op een wandelaar.
Zoals PVV-Kamerlid Dion Graus pleitte voor het steriliseren van alle wolven, had de Italiaanse milieuminister Fratin een oplossing voor zijn eigen probleem: de beren uitzetten naar andere landen. Zulke oplossingen hebben de charme van de eenvoud. Ze zijn alleen (praktisch en juridisch) niet uitvoerbaar en onwenselijk, en getuigen zodoende van geheel eigentijds politiek inzicht. Bij de wilde beesten af.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns