‘We zijn niet meer wie we ooit waren!’ Deze uitspraak in de eerste aflevering van het zesde seizoen van Gooische vrouwen is waarschijnlijk de grootste leugen in een serie vol leugentjes. Want in wezen is er natuurlijk bar weinig veranderd, voor de belangrijkste afgevaardigden van de chardonnay-elite, die na een afwezigheid van vijftien jaar terug zijn op het kleine scherm.
Ik was weliswaar nog een jonge, onwetende tiener toen de tv-serie tussen 2005 en 2009 werd uitgezonden, maar indruk maakte het wel, die prettig karikaturale zedenschets van het leven in het Gooi, vol schone schijn, afkeurende blikken, moordlustige huishoudsters en allerhande vormen van overspel. Het maakte Gooische vrouwen met recht een moderne tv-klassieker.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Maar toen de terugkeer officieel werd gemaakt, was er toch ook twijfel: hadden we eigenlijk nog wel behoefte aan de uitspattingen van het Gooische gepeupel? De cameo van de vier hoofdrolspelers tijdens het Televizier-Ring Gala maakte ook wat nerveus: zou de karikatuur niet te veel de overhand nemen?
Het bleken zorgen om niets, want op basis van de eerste twee afleveringen (te zien op Videoland) kunnen we rustig spreken van een glorieuze rentree. Alsof er in die vijftien jaar niets is gebeurd, pakt de serie de draad moeiteloos weer op, al is enige voorkennis van de serie en de twee speelfilms wel gewenst (op Videoland staat een speciale terugblikaflevering).
Cheryl (Linda de Mol) en volkszanger-in-verval Martin Morero (Peter Paul Muller) leven inmiddels niet meer samen, advocaat Claire (Tjitske Reidinga) heeft weinig succes in de liefde, dierenvriend Roelien (Lies Visschedijk) heeft mot met haar ‘nazi-buurman’ en kunstenaar Anouk (Susan Visser) worstelt met het legenestsyndroom. Genoeg werk dus voor de immer zwijgzame huistherapeut, dokter Rossi (Derek de Lint in een glansrol die nog altijd perfect werkt).
De grootste winst van dit vervolg is dat alles vooral op vertrouwde voet doorgaat, zonder dat het een te gemakzuchtig nostalgisch rollenspel wordt. Dat is voor een belangrijk deel te danken aan de strakke hand van regisseur Will Koopman en het geestige script van Frank Houtappels en Lex Passchier, maar toch vooral aan de acteurs, die met veel plezier nieuw leven geven aan hun oude rollen.
Het centrale viertal is uitstekend, maar Gooische vrouwen blijft juist ook een serie van de personages daaromheen, met Mullers antiheld Martin en zijn tante Cor (Beppie Melissen) als grote uitblinkers. In hun hereniging in de tweede aflevering zit eigenlijk alles wat het nieuwe seizoen tot iets geslaagds maakt: twee topacteurs die ogenschijnlijk dolblij zijn dat ze elkaar terugzien om zich weer op hun groteske personages te storten.
Het zal niet ieders smaak zijn, maar als uitvergroting van het leven in het Gooi én als geestige soap over imperfecte personages werkt Gooische vrouwen ook vijftien jaar later nog altijd uitstekend. Sommige reünies kunnen blijkbaar best de moeite waard zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns