De lezersbrieven, over hulp aan een medemens, de gesloten jeugdzorg, blinde vlekken als het om klimaat gaat, natuurkunde, trafohuisjes en wetenschap.
Met mijn dochter in het centrum van Utrecht aan het winkelen. We zijn op zoek naar een mooie jas voor mijn dochter. Op de Oudegracht zit tegen een winkelpui een vrouw van een jaar of 40-50 zachtjes te huilen.
Het is onverwacht, een sterk contrast met onze missie vandaag. De zon schijnt, de vrouw zit ineengedoken. Ik aarzel, mijn dochter trekt mij mee, iemand zegt ze, is gewoon katjelam.
We liepen door en nu een week later heb ik last van mijn geweten. Had ze gedronken? Wat is haar verhaal? Had ik iets kunnen betekenen? Moeten betekenen?
Mijn hart zegt van wel, de rest is het verhaal in mijn hoofd, het verhaal van de wereld waarin we leven. Dat ik niet eens stop bij een mens in nood.
Leny Tournois, Woudenberg
Niet ieder kind kan de vrijheid van een open afdeling aan, staat in een stuk over de afbouw van de gesloten jeugdzorg. Dat is een feit, helaas. Het artikel gaat vooral over het probleemgedrag van de jongere en de moeite die het kost om in 24 uurs-instellingen het goede te doen. Dat is heel terecht maar nergens gaat het over hoe mensen in de (gesloten) jeugdzorg terecht komen.
Over deze jongere lezen we: ‘Vanaf haar 10de woont ze in instellingen’. Als aanleiding: ‘een ingewikkelde scheiding’, ‘zich ongewenst voelen’, woedeaanvallen’ en ‘opstandig zijn’. Als lezer hebben we natuurlijk geen idee hoe ernstig dit was. Maar dat dit in één zin haast vanzelfsprekendheid leidt tot een jarenlang verblijf in instellingen, dát is het echte probleem.
Alle aandacht voor de ‘achterkant’ van het systeem, de gesloten jeugdzorg, leidt af van de ‘voorkant’. Wie eenmaal in een instelling zit loopt een vele malen groter risico om ‘gesloten’ te komen zitten dan wie thuis woont.
Jongeren, ouders en professionals moeten nog meer met elkaar op zoek naar alternatieven voor de ‘vanzelfsprekende’ instelling. Dat is niet makkelijk en vraagt om minstens zo veel inzet en lef aan de voorkant als het afbouwen van dat kleine, meest zware onderdeel, de gesloten jeugdzorg, aan de achterkant.
Bauke Koekkoek, crisisdienstverpleegkundige, Zeist
Joop van den Berg legde de vinger op de zere klimaatplek: ‘De buurman moet zijn diesel wegdoen. De collega moet geen airco installeren. Maar zelf minder vlees eten, de auto laten staan en niet vliegen ‘for fun’ doen we niet’. Maar wat als we zo’n ergernis bij een kennis melden en de kennis de mogelijkheid bieden een blinde vlek bij ons te benoemen? Vervolgens beloof je allebei om eraan te werken en op elkaar toe te zien. Dit kan uiteraard leiden tot ruzie, maar ook tot verdieping.
Eize Atsma, Houten
Het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap wil het bèta-onderwijs, zoals natuurkunde, flink afschalen. Dat is volkomen terecht. Want waar heb je natuurkunde nou voor nodig? Oké, huizen die niet instorten. En elektriciteit, verlichting en alle andere apparaten die daar op werken. Niet te vergeten water- en gasleidingen en riolering. Verwarming, koelkasten, computers, telefoons, fietsen, auto’s, treinen, vliegtuigen, kanalen, gemalen en dijken.
Nu ik erover nadenk, Nederland stort letterlijk en figuurlijk in zonder natuurkunde. Misschien toch nog eens goed nadenken voordat we teruggaan naar het stenen tijdperk.
Marc van der Sluys, Nijmegen
Typisch menselijk verschijnsel: ja, we willen een energietransitie naar duurzame energie, maar not in my backyard! Met een windmolen begrijp ik dat. Voor onze groeiende energiebehoefte door AI, fat bikes, elektrische auto’s en zonnepanelen moet iedere buurt nu een trafohuisje.
Zullen we dat omarmen in plaats van problematiseren? Bedenk welke school, sportclub, buurthuis of ondernemer hierop reclame wil maken. En in ruil voor adoptie het trafohuisje vergroent met sedum dak en pallets waarlangs klimop en andere planten kunnen groeien. Zo kunnen trafohuisjes bijdragen aan de energietransitie en vergroening van de buurt.
Mandy van Valkenburg, Leiden
Toen ik las hoe de socioloog Hein de Haas en de historicus Leo Lucassen de cijfermatige analyses van de wiskundige Jan van de Beek betwistten, kreeg ik een vette grijns op mijn gezicht.
Ik moest denken aan de wijze woorden van de vader aller columnisten, Jan Blokker, die in de jaren tachtig in deze krant het hilarische zinnetje noteerde: ‘De ‘zachte’ wetenschappen bewijzen slechts wat iedere boerenlul al weet en ze vermoeden een heleboel wat ze nooit kunnen bewijzen’.
Daarmee plaatste Blokker die ‘zachte’ wetenschappen op de plek die hen toebehoort. En hij helpt misschien postuum om het boek van Van de Beek en de reactie daarop van De Haas en Lucassen te beoordelen.
Han Knols, Harmelen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant