Defensie-expert Ko Colijn voorziet Nederlanders al vijftig jaar van duiding bij gewapende conflicten. Dit keer bespreekt hij de mogelijke land-voor-vredeoplossing in Oekraïne. Dat lijkt de haalbaarste oplossing op dit moment, maar de belangrijkste hoofdrolspelers voelen er niets voor.
De invasie in Oekraïne is al bijna duizend dagen geleden. Sindsdien is een miljoen mensen uitgeschakeld (gedood of gewond geraakt). Het Russische leger vecht zich kruipend vooruit, maar president Vladimir Poetin heeft gefaald vóór de winter orde op zaken te stellen.
De Oekraïense verdediging kraakt, maar iedereen is wel tot het inzicht gekomen dat het Kyiv zonder eigen mensen en wapens uit het Westen niet lukt de Russen te verdrijven. Dat is de basis voor onderhandelingen. Ik zeg bewust niet 'vredesonderhandelingen'. Het hoogst haalbare op dit moment is een soort staakt-het-vuren en een wollig geformuleerde pauze, want beide partijen zijn niet in staat om deze oorlog te winnen.
Rusland is in elk opzicht groter en boekt nu enige terreinwinst. Maar Oekraïne zal altijd in staat zijn om Rusland pijn te doen, desnoods op eigen grondgebied en op den duur zelfs tot in het Kremlin. Alleen al met dat risico kan Poetin niet leven. Bovendien heeft hij de controle over de Zwarte Zee verspeeld en moet hij vrezen dat Oekraïne de Krim herovert (of in ieder geval geval de landaanvoer van dat schiereiland over de Kertsjbrug onmogelijk maakt).
Intussen zijn Finland en Zweden lid geworden van de NAVO en is de Russische vloot het grootste deel van het jaar daar afgeknepen. Poetin vermaalt zijn leger en haalt liever soldaten uit Noord-Korea dan dat hij nog een rondje mobilisatie in eigen land aandurft. Het grootste verlies lijdt hij natuurlijk door de eeuwige haat van de Oekraïners, en die van de Russische moeders en vaders die hun (nu al meer dan 600.000) zonen in een onbegrijpelijk avontuur kwijtraakten.
Onderhandelingen zijn dus geen Oekraïense overgave, maar een onderbreking waarin beide landen hun wonden zullen likken. Alleen de twee (vijandige) Korea's kunnen een voorbeeld zijn: al sinds 1953 is daar een wapenstilstand, maar van vrede is bepaald geen sprake.
Simpel land voor vrede zal niet opgaan. Er zal geen vrede volgen, maar een wapenstilstand. Niet permanent, maar tijdelijk. Het valt zelfs niet uit te sluiten dat 'land' niet het definitieve ruilmiddel is. De status van het schiereiland de Krim is onduidelijk: misschien wordt het in naam Oekraïens gebied, dat vervolgens voor een jaar aan Rusland wordt verhuurd.
De Amerikaanse oud-minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo publiceerde eind juli een mogelijke oplossing voor het conflict. Hij gelooft nog wel in de land-voor-vredeoplossing en denkt dat Oekraïne nu maar een stuk land aan de Russen moet geven in ruil voor een staakt-het-vuren. De VS en andere landen die ertoe doen moeten dat dan niet officieel erkennen, maar "tijdelijk" noemen. Ondertussen blijft Oekraïne westerse hulp krijgen en wordt het op den duur lid van de NAVO en de EU.
Volgens peilingen vindt ongeveer een derde van de Oekraïense bevolking dat prima. Zij zijn de raketten en kou zat. Ook aan Russische zijde vinden steeds meer ondervraagden het wel welletjes. Het probleem met die oplossing: de Oekraïense president Volodymyr Zelensky en Poetin willen dat niet. En juist zij moeten naar de onderhandelingstafel gemasseerd worden. En o ja, er zijn Amerikaanse presidentsverkiezingen in aantocht. Dan kan alles weer anders worden.
Source: Nu.nl algemeen