Komende week begint de kaartverkoop van de 37ste editie van het internationaal documentairefestival Idfa. Openingsfilm dit jaar is About a Hero van de Poolse kunstenaar Piotr Winiewicz. De experimentele film ‘verkent een vrijwel onontgonnen gebied binnen kunstmatige intelligentie en stelt kritische vragen over echtheid en hoe wij de werkelijkheid waarnemen’. De Betrouwbare Mannetjes doken in het ruime festivalaanbod en maakten een uitgebalanceerde selectie voor u.
YFIRLITSSAMNINGI (Agreement on the Main Points)
(IJsland, 2024, 31 minuten)
Symboliek, kleur en folklore vechten om de aandacht van de kijker in dit unieke en tijdloze meesterwerk, waarin een groepje plaatselijke bewindslieden bij wijze van sociaal experiment besluit eens te kijken wat er gebeurt als ze maatregelen waar ze zelf niet achter staan en die aantoonbaar nadelige gevolgen hebben doorvoeren met enkel het argument ‘ja, maar het staat in het hoofdlijnenakkoord’. Een meeslepend audiovisueel essay over de verlammende werking van sociale angst en kuddegedrag.
Fondation Laurentine
(Congo, 2024, 3 minuten)
Wanneer Laurentine – die een stichting heeft opgericht voor slachtoffers van een toeslagenaffaire, maar vanwege grensoverschrijdend gedrag zonder werk komt te zitten – in één week tijd moet vernemen dat én haar ‘methode-Laurentine’ stilligt én het ministerie maatregelen neemt om herhaling van de ‘kwestie-Laurentine’ te voorkomen, besluiten enkele slachtoffers van de toeslagenaffaire een stichting op te richten voor Laurentine. Bombastische maar hoopvolle ultra-short in het schemergebied tussen realiteit en fictie.
Guilt of Honor
(Afghanistan, 2022, 41 minuten)
Mouamar (34) en Hamza (41) zetten hun leven op het spel om in hun eigen land een groep buitenlandse soldaten te beveiligen, in de hoop dat ze op een flinke dosis dankbaarheid kunnen rekenen als alles voorbij is. Helaas voor Mouamar en Hamza werkt het zo niet, want je kan niet de hele wereld redden. En bovendien is het te duur. Het publiek wordt uitgedaagd om zich door verschillende stadia van gêne heen te werken in dit visuele requiem over eer en fatsoen.
Cookie Monster
(Nederland, 2023, 287 minuten)
Inktzwart portret van twee computergebruikers van middelbare leeftijd die hun plezier in internetten – en het Europese project an sich – stukje bij beetje dreigen te verliezen door het gekmakende systeem waarbinnen ze bij ieder bezoek aan iedere godvergeten site eerst moeten aangeven of ze wel of niet de cookies accepteren. Wanneer ze de Europese Commissie aanschrijven om hun beklag te doen, abonneren ze zich per ongeluk op een viertal nieuwsbrieven. Geduldige, lange filmscènes tonen de filosofische, intelligente, soms hoopvolle mens dwars door complexe lagen van wanen, angsten en depressie.
¡Hoy Interno!
(Argentinië, 2022, 93 minuten)
De beveiligingscamera van een amateurclub uit Patagonië registreert de voetbalkantine en zijn drie argeloze stamgasten. Een stroomstoring zorgt ervoor dat de beelden per ongeluk op de nationale tv worden uitgezonden en stuwt de seksistische en licht racistische Alfredo, Juan, en ‘Haipie’ tot ongekende populariteit. Langzaam beginnen andere gasten aan de bar zich ook met de camera te bemoeien, onder wie een erg saaie man in een bloemenjasje, en een Amerikadeskundige wiens ogen erg dicht op elkaar staan en die bedacht heeft dat hij populairder wordt als hij doet alsof Donald Trump gewoon een beetje een gekke man is. Het publiek wordt een stille getuige van een merkwaardige populariteitscompetitie waarin de drie mannen nog tijdens de uitzending hun gasten keuren. Een melancholiek onderzoek naar masculiniteit, ouder worden en de groeiende invloed van wokisme.
雨 /滴 (Rain/Drop)
(China, 1971, 78 minuten)
Een tijdloze aanklacht, deze door het Mao-regime verboden film over de Chinese overheid die de groeiende vervuiling door weggeworpen eetstokjes probeert aan te pakken en het voor de normale consument onwerkbare ‘statiegeldsysteem’ ontwerpt met als gevolg dat overal vuilniszakken en prullenbakken worden opgetrokken en in ieder geval Beijing, maar waarschijnlijk ook andere delen van het land, verworden tot een veel smeriger tyfusbende dan aanvankelijk het geval was.
KØTLANDT
(Noorwegen 2024, 123 minuten)
Een feestelijke ode aan het alledaagse leven, dit portret van een groepje van 5.566 kinderen die opgroeien in een welvarend land en van de ene naar de andere noodopvang worden gesleept, ondervoed zijn, geen onderwijs krijgen, in hallen moeten slapen waar ze niet kunnen slapen door het gehuil en geschreeuw, en niet naar de smerige wc’s durven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns