De lezersbrieven, over de klimaatdoelen, linkse hobby’s, milieuzones, de bomenrevolutie, het gebruik van het woord ‘kanker;, moslimdiscriminatie, details bij misbruikzaken, podcasts, postzegels, en de wintertijd die dit weekeinde weer ingaat.
Inderdaad een zorgelijke ontwikkeling: de teloorgang van het geschiedenisonderwijs in het vmbo.
Begin jaren tachtig was ik docent geschiedenis in het vmbo. Waar dat nou allemaal voor nodig was, vroegen de leerlingen, dat was toch allemaal al voorbij. Ik moest daar dus iets op bedenken.
Stel, zei ik eerst maar eens tegen de meisjes, dat je verliefd wordt op een jongen die zegt dat je nooit iets mag weten van zijn verleden. Niets over zijn afkomst, ouders, woonplaats, of hij eerder verkering heeft gehad, wat ze samen hebben uitgespookt, niets. Kun je zo iemand dan echt leren kennen?
Nee, zeiden de meisjes, dat zou wel heel raar zijn! Dus, zei ik, als je de samenleving van vandaag wilt kunnen begrijpen, zal je ook iets van het verleden moeten weten. De meesten begrepen dat.
Enkele leerlingen zeiden geen enkele behoefte te hebben om de maatschappij te kunnen begrijpen. Juist dat kan ook anders worden door de geschiedenis erbij te betrekken. En dat is geen luxe, maar noodzaak.
Peter van der Poel, Utrecht
Bij alle gênante acties die bewindslieden de laatste tijd uitvoeren, vraag ik mij af of er naast de Raad van State misschien ook behoefte is aan een Staat van Rede. Zou welkom zijn bij veel kiezers.
Aloys Oostrik, Wageningen
Volgens experts zijn de klimaatdoelen nog steeds te halen als we extremere maatregelen nemen. Het is een zich herhalend riedeltje. De waarheid is een stuk minder mooi: we willen het niet. Ja, op papier wel, of als anderen het regelen. De buurman moet zijn diesel wegdoen. De collega moet geen airco installeren.
Maar zelf minder vlees eten, de auto laten staan en niet vliegen ‘for fun’ doen we niet. Dat is enerzijds onwil en tegelijk onze natuur: we koesteren wat we hebben. De klimaatscrisis hebben we allang verloren, het is hooguit nog zaak de boel te rekken.
Joop van den Berg, Haastrecht
Dat klimaat, ontwikkelingshulp en opvang van asielzoekers als linkse hobby’s worden betiteld, was me bekend. Nu komen daar blijkbaar ook het bewegingsonderwijs, de preventieve gezondheidszorg, de publieke omroep en het wetenschapsbeleid bij. Ik heb altijd gehoord dat het zo belangrijk is om een hobby te hebben, maar zo blijft er niets leuks meer over.
Peter van Vugt, Maastricht
Milieuzones; bedrijfsleven of gezond leven.
Paul Gerbrands, Valkenswaard
In 1953 schreef Jean Giono L’homme qui plantait des arbres (De man die bomen plantte). De column van Tommy Wieringa (‘Ik wil bomen gaan planten , voor onszelf: een zacht ritselende revolutie’) maakt duidelijk dat het (her)lezen van dit korte meesterwerk veel zou kunnen teweegbrengen. Ik heb het verhaal van Giono eerder dit schooljaar voorgelegd aan leerlingen uit vwo-5 en ga hun na de herfstvakantie de column van Wieringa aanbieden. Wieringa toont met zijn column aan dat literatuur van tijdloze en onschatbare waarde is: de (bomen)revolutie is nabij.
Yoeri Courtin, Hulst
‘Waarom heb je zo kankerveel appelflappen gekocht?’, vroeg een pubermeisje aan haar leeftijdsgenoot voor de supermarkt. Waar tien, twintig jaar geleden ‘kanker’ nog een extreme expressie van ongenoegen was, wordt ‘kanker’ vandaag de dag door jongeren als bijwoord gebruikt. Ik schrik er telkens van en het roept ook boosheid op.
Nu ben ik benieuwd naar een taalhistorische duiding hiervan. Ben ik een oude lul aan het worden en ging dit ooit net zo met ‘pesthumeur’ en ‘pokkenweer’? Kunnen we over twintig jaar koppen in de krant verwachten die een ‘kankergroot ongeluk’ aanduiden? Of hebben we hier met iets anders te maken?
Erik Driessen, Utrecht
Wat word ik verdrietig van het moslimdiscriminatieverhaal van donderdag. De agressieve reactie op hun kledij is natuurlijk verwerpelijk, maar vanuit feministisch standpunt word ik ook niet vrolijk van deze terugval naar de middeleeuwen. Zou er een God zijn die vindt dat Zijn creatie niet toonbaar mag zijn? Welnee. ‘Let them shine!’, zou Hij roepen.
Verwonderlijk genoeg staan dezelfde ‘progressieven’ die vroeger het christelijk geloof affikten nu wel te juichen bij deze verloochening van onze Verlichtingsidealen. ‘Ach, we zijn toch zo ruimdenkend en tolerant!’
Suzanne van Haeren, Bussum
Belangrijk dat we via de krant op de hoogte zijn van de misstanden in de wereld. In het artikel over misbruik van Filipijnse kinderen via het scherm wordt expliciet beschreven in welke vorm dit misbruik plaatsvindt.
Nu heb ik me wel vaker afgevraagd wat de meerwaarde van deze gedetailleerde uitleg is. Eigenlijk elke keer bij zedenzaken, zeker met kinderen, denk ik: waarom moet ik dit weten? Wat is de meerwaarde om te weten waar de seksueel geperverteerden op kicken?
Wat bij mij afschuw oproept, roept bij anderen misschien hele andere gevoelens en nieuwsgierigheid op. Verslag en melding van dit soort zaken, zeker. Uitleg over hoe en wat liever niet, de lezer begrijpt zelf wel dat het niet erg fris is wat daar plaatsvindt.
Tielke Engels, Tilburg
Ik heb drie weken als postbezorger bij PostNL gewerkt tegen een uurloon van 13,98 euro bruto. Ik bezorgde vier dagen post en leverde denk ik gemiddeld duizend brieven en pakketjes per dag af. PostNL gaat de tarieven van postzegels weer verhogen. Ik krijg vandaag een correctie van mijn loon via een loonstrook, per post. Ik mag 0,02 euro op mijn rekening verwachten. Gek dat PostNL de tarieven moet verhogen.
Jeroen van Bergen, Amsterdam
Met enige regelmaat keert in deze krant het thema ontlezing onder de Nederlandse bevolking terug. Het is bar slecht gesteld met de leesvaardigheid. Wellicht kan de Volkskrant hier een kleine bijdrage aan leveren: stop met de podcasts!
Een van de eerste dingen die je leert bij een cursus snellezen, is dat de auditieve cortex ongeveer zeven keer trager is dan de visuele cortex. Als je jezelf aanleert om niet in gedachten de woorden die je leest auditief te formuleren, kun je een stuk sneller lezen.
Voorgelezen krijgen, en ook een podcast luisteren is eigenlijk een hele trage en passieve manier van informatieopname, die zeker niet bijdraagt aan de leesvaardigheid.
Voorlezen is zeer geschikt voor de taalontwikkeling van kleine kinderen die nog niet kunnen lezen, maar waarom dit zou moeten worden doorgetrokken tot aan volwassen krantenlezers, heb ik nooit kunnen begrijpen.
Natuurlijk zijn er onder onze bevolking ook volwassen analfabeten. Het is op zich een mooi streven om nieuws en achtergronden ook voor hen toegankelijk te maken. Daar zijn echter geen podcasts voor nodig. Het is 2024, er bestaat inmiddels meer dan voldoende software die geschreven tekst voor hen kan omzetten in gesproken woord. Volkskrant, hier ligt een mooie taak!
Martin van der Sman, Eindhoven
Zeer vermakelijk, de reeks ingezonden brieven over de ‘Klassieke Top 400’ in de krant. Kritiek die mijns inziens terecht is, maar beslist niet nieuw. Want er stond bijna een halve eeuw geleden in onze krant al een venijnig stukje van recensent Hans Heg over de toen juist gelanceerde ‘Klassieke Top Tien’.
‘Commerciële lullekoek’, was zijn oordeel, want er kwamen ‘twee platen vol geliefd kruimelwerk’ in voor, en een ‘in de vakpers gekraakte opname’ van Bachs Brandenburger Concerten onder Von Karajan. Boven het stuk stond een cartoon van de onvolprezen WiBo, waarop een kraaiende discjockey uitriep: ‘De 5de van Beethoven is vier plaatsen gezakt!’
Kijk het zelf maar na in het archief: het is de Volkskrant van 31 maart 1976.
Frits David Zeiler, Bergen
Cijfers zijn geduldig, leerden we vroeger. Met enige regelmaat lees ik dat, al of niet vanuit Brussel, aan het bedrijfsleven nieuwe boekhoudregels worden opgelegd, lees: andere rekenmethoden. Als gevolg daarvan kan een overheid of bedrijfplots meer geld overhouden – of juist niet – dan met de oude rekenmethode. Het vorenstaande deed mij denken aan een oude conference van Freek de Jonge waarin hij zegt: ‘Als de regering alle werklozen zou onderbrengen in de Beeldende Kunstenaars Regeling (BKR), dan is het werkloosheidsprobleem ook meteen opgelost.’
Wim Everwijn, Capelle aan den IJssel
De zaterdag van het laatste weekend in oktober, je kunt er de klok op gelijkzetten. Dan zien we in veel kranten en bij andere media de jaarlijkse beschouwingen over de voor- en nadelen van de wisseling van zomer- naar wintertijd. Over biologische klokken en al dan niet energiebesparing. Over ongelukken in het verkeer en depressies. En er zijn steeds weer mensen die rapporteren ‘volledig van de leg’ te raken van de tijdswisseling.
Vervolgens gaat het altijd over de keuze die moet worden gemaakt als – zoals in EU-verband is besloten – de wisseling wordt afgeschaft: de huidige zomertijd of de huidige wintertijd?
Alle argumentatie die klinkt als een klok ten spijt, is er maar één criterium dat voor Nederland uiteindelijk telt: wat beslist Duitsland? Wie nu nog niet weet dat handel en geld verdienen de maat der dingen bepaalt, en dus ook de gehanteerde tijd, heeft de klok horen luiden, maar weet niet... juist.
Duitsland is onze buur en onze allerbelangrijkste handelspartner. En als Duitsland de tijdswisseling afschaft, kiest het land voor permanente zomertijd. Want zou het voor wintertijd kiezen, dan gaat het in Berlijn al om 3.00 uur ’s schemeren en komt even later de zon al op. De terrassen krijgen dan al om 20.30 uur te maken met schemerlicht.
Polen kiest om precies dezelfde reden als Nederland voor dezelfde tijdzone als Duitsland: buurland en allerbelangrijkste handelspartner. Als Duitsland voor de wintertijd zou kiezen, dan zou het in Warschau midzomer al om 2.30 uur schemeren en zou om 20.15 uur de terrasverlichting al aan moeten.
Gaat allemaal niet gebeuren. Dus: zoals het klokje in Berlijn tikt, tikt het ook bij ons.
Ludo Grégoire, Leiden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant