De eerste voorstellingen van Hans Teeuwen maakten een geweldige indruk. Niet vaak zag je zoveel inzet en talent in een persoon. Niemand die zo snel van perspectief kon wisselen, en zo vaak – je werd half door elkaar gehusseld, de aannames werden bij bosjes onder je wereldbeeld vandaan gehaald. Niemand ook die je zo keihard kon laten lachen met tanden die de volgende seconde alweer lang konden zijn, of een beetje zeer gingen doen.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De laatste tijd vallen me vooral zijn video’s op, die hij thuis maakt en op internet zet, en waarin hij reageert op actuele kwesties. Als burgemeester Femke Halsema van Amsterdam bijvoorbeeld iets heeft gezegd of gedaan wat hij weerzinwekkend vindt, zet hij iets raars op zijn hoofd en begint haar iets te vroeg, lijkt het wel, nog volop in de eerste emotie, met een bekakt stemmetje na te doen.
Soms lijkt het wel alsof er technisch iets misgaat in de video’s, alsof de context en de content elkaar nog niet kennen, of niet goed met elkaar kunnen opschieten. De vorm is nog steeds duidelijk cabaret, met typetjes en stemmetjes, maar inhoudelijk is alles doodserieus en bittere ernst. Hij heeft een mening, een heel grote, ze past bijna niet meer in het lichaam. We moeten die mening onmiddellijk overnemen, anders barst-ie er vermoedelijk uit.
Zelfs toen Gerard Reve aan het einde van zijn loopbaan ineens racistische gedichten begon voor te dragen, konden de toeschouwers zich nog afvragen: is dit echt, serieus, moeten we lachen, wordt de ironie hier niet al te ironisch? Teeuwen laat niets meer te raden over. Ergens is hij op een perspectief gaan zitten en er niet meer vanaf gekomen. Zo krijg je steeds wat je verwacht, wat zo’n beetje het ergste is dat een kunstwerk kan overkomen: dat alles hetzelfde blijft, dat de maker je met veel omhaal van A naar A heeft gevoerd.
Zelf lacht hij wel in de video’s. Een beetje zoals Cristiano Ronaldo doet als hij net een penalty heeft gemist. Ik heb het nooit prettig gevonden om naar die lach te kijken, maar door Teeuwen begrijp ik waarom: van een opzichtig balende en foeterende voetballer krijg je de pijn niet alleen te zien, maar, als ze gaan lachen, krijg je hun pijn ook nog te voelen.
Volgens Teeuwen nodigen de talkshows alleen maar liberale Joodse mensen uit om over de oorlog in het Midden-Oosten te praten, terwijl er daar in werkelijkheid maar heel weinig van zijn. Daarom heeft hij een nieuwe video gemaakt, die Talkshowjoden heet – om te laten zien dat de media ons een rad voor ogen draaien en tot willoze vredesduifjes proberen te indoctrineren.
Als statement tegen de vredesactivist steekt hij ergens in de video een gebalde vuist in de lucht en roept hij met theatrale stem: ‘Dit moet stoppen!’ Dan volgt er zo’n Ronaldo-lach, die je overal treft, behalve waar de lach op bevrijding ligt te wachten.
Voor een aanhanger van de oorlog van Israël is het een boel verontwaardiging bij elkaar. Zoveel bommen, zoveel doden, hulpverleners, journalisten, kinderen – wat aantallen slachtoffers betreft, worden alle wereldrecords gebroken. Ik snap niet dat je daar niet gewoon een keer blij mee kunt zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant