De lezersbrieven, over volwassen bestuur, Etty Hillesum, de kritiek van DNB-baas Klaas Knotte op de nieuwe huurwet, je kop in het zand steken, tegengestelde meningen en de wet van Brandolini.
Steeds vaker stellen gemeenten zich teweer tegen wispelturig of onzinnig landelijk beleid. Het kabinet maakt een einde aan de bed-bad-broodregeling voor uitgeprocedeerde asielzoekers, maar Groningen, Utrecht en Amsterdam lieten weten geen boodschap aan deze symboolpolitiek te hebben en gaan er gewoon mee door, ondanks de financiële korting. Het kabinet wil dieselbusjes nu toch weer wel blijven toelaten in de stadscentra. Nee hoor, zeggen gemeente Amsterdam, Utrecht en Den Haag, wij willen een gezonde leefomgeving en gaan door met onze emissievrije zones. De spreidingswet van tafel ondanks een overvol Ter Apel? Zutphen zorgt voor noodopvang.
Waar de landelijke kleuterklas dagelijks haar onkunde etaleert, laten gemeenten zien wat volwassen bestuur is.
Wim Westera, Leersum
In het tastbaarder maken van het verflauwende WO II-besef via Herinneringscentrum Westerbork mag de naam Etty Hillesum (1914-1943) niet ontbreken. Het aangrijpende levensverhaal van deze Joodse dagboekenschrijfster speelt zich op het eind volledig af in Westerbork. Daarbij laat ze door haar literaire talent niet alleen de onmenselijke tragiek zien van de Holocaust, maar via de levensbeschouwelijke uitweidingen in haar dagboeken confronteert ze elke generatie met de meest wezenlijke vragen, die uitstekend in een speciale ‘Hillesum-tour’ kunnen worden ondergebracht.
Ik denk overigens dat zo’n citaat als dit uit haar eerste illegaal gepubliceerde Westerborkbrief alle argumentjes doet verstommen: ‘Het is alles waarachtig niet zo eenvoudig en voor ons Joden misschien het minst eenvoudig, maar toch, wanneer wij een na-oorlogse, berooide wereld niet méér te bieden hebben dan onze ten koste van alles geredde lichamen en niet een nieuwe zin, die komt uit de diepste putten van onze nood en onze vertwijfeling, dan zal dat te weinig zijn.’
Henrik Laban, Utrecht
Bijzonder dat Klaas Knot, ver weg in de Verenigde Staten, zijn visie geeft op de nieuwe huurwet van Hugo de Jonge en het vorig kabinet, die door het parlement is aangenomen. Zoals hij zelf schijnbaar ook opmerkt is dit niet zijn rol om op de stoel van het parlement te gaan zitten. Toch meent hij de spreekbuis van de rijken onder de Nederlandse bevolking te moeten zijn: de particuliere tweede, derde, et cetera huizenbezitter.
Waarom hoor ik de heer Knot niet over het feit dat pinnen op de pof ongewenst is? Volgens mij past dit beter bij zijn vakgebied. Waarom hoor ik de heer Knot niet over het feit dat iemand makkelijk drie jaar een huur van 1.500 euro kan betalen maar geen hypotheek kan krijgen met maandlasten van 1.500 euro. Waarom moet de belangen van de particuliere huizenverhuurder verdedigd worden als veel jongeren voor de maandelijks last die ze aan die verhuurder betalen, liever een woning zouden kopen maar dat door regels van banken niet mogen?
De heer Knot is geen lid van een politieke partij, maar zijn sympathie is duidelijk.
Johan van de Ven, Eindhoven
Marieke Doomen beschrijft wat zij morgen in de krant zou willen lezen. Het is een opsomming van opgeloste problemen: Harris wint de verkiezingen, ons oppervlaktewater en lucht zijn schoon, files zijn opgelost, het ov is gratis, het kan niet op. Zij speelde dit spelletje met haar leerlingen en werd er heel blij van.
Ik weet hoe dit spelletje heet: je kop in het zand steken.
Thomas de Boer, Groningen
Anders dan Saskya F. Timmerman ben ik wel blij met de interviews van Simon Rozendaal en Jan van de Beek in de Volkskrant. De tegengestelde meningen krijgen zeker al de nodige aandacht in de krant. Door beide heren wordt wel degelijk verwezen naar feiten, maar een interview is geen wetenschappelijk artikel waarin die feiten uitgebreid worden onderbouwd. Bij het vormen van je mening wordt een keuze gemaakt uit beschikbare feiten, en dat kan leiden tot tegengestelde meningen.
Het is goed dat lezers kennis nemen van verschillende meningen en beseffen dat zaken veel genuanceerder kunnen liggen dan het soms wordt gebracht.
Marcel Buurman, Swalmen
In zijn column stelt Diederik Samsom dat er ‘zelden zoveel onzinnigs in zo’n korte tijd over ons uitgestrooid werd’. Het deed me denken aan de wet van Brandolini: ‘Het kost oneindig veel meer energie om bullshit te weerleggen dan om die te produceren.’
Dat is wat er op dit moment in de Nederlandse politiek aan de orde is.
George Herber, Heemskerk
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant