Dinsdag stond in deze krant een interview met Jan van de Beek, een wiskundige die een formule heeft bedacht waarmee je hele bevolkingsgroepen weg kunt cijferen en sindsdien minister Faber mag helpen bij haar asielbeleid.
Op de opiniepagina’s kunt u lezen wat er inhoudelijk allemaal schort aan zijn argumenten, bijvoorbeeld dat het nogal wiedes is dat zodra je mensen structureel behandelt als tweederangsburgers, onder meer door ze te discrimineren op de arbeidsmarkt, ze doorgaans ook uitgroeien tot tweederangsburgers.
Zelf bleef ik vooral hangen bij de passage waarin Van de Beek zegt: ‘Wie echt grip op asiel wil krijgen, moet minstens het VN Vluchtelingenverdrag, het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en het Kinderrechtenverdrag opzeggen.’ Onze regering, zo stelt de wiskundige, heeft immers ‘een grondwettelijke taak’ te zorgen voor voldoende onderwijs, gezondheidszorg en woningen voor Nederlanders en dat ‘komt in het gedrang als er zoveel mensen bij komen’.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zwart op wit in uw krant: universele basisrechten van buitenlanders zijn ondergeschikt aan de rechten van autochtone Nederlanders. Het recht van een kind dat vlucht voor oorlog, weegt minder zwaar dan uw woongenot.
De afgelopen jaren ben ik op best veel plekken geweest waar de rechten van vluchtelingen eveneens werden genegeerd. Bijvoorbeeld in Athene, waar de Griekse overheid zo zwaar had bezuinigd op asielopvang dat hulpverleners steeds vaker zwervende minderjarige vluchtelingen waarnamen die kampten met stressstoornissen, depressies en het totale verlies van hoop, wat uitmondde in nachtmerries, agressie en zelfmoordpogingen.
Een van die jongens was Arash, een 16-jarige Afghaan die mij vertelde dat hij al weken op straat sliep. Hij schaamde zich voor zijn situatie en wilde koste wat kost wat van zijn leven maken, maar het lukte hem niet. Daarom ging hij op een avond toch maar mee naar het huis van die oude man die iedere avond langs zijn bankje liep.
Uit een Harvard-onderzoek bleek dat Arash niet de enige was: honderden minderjarige migranten hadden in die periode seks met oudere mannen in ruil voor een gemiddeld bedrag van 15 euro. Veel klanten waren Noord-Europese toeristen die speciaal voor de jongens naar Athene vlogen. ‘We kunnen niet langer met onze duimen blijven draaien terwijl kindmigranten op klaarlichte dag en in het hart van Athene worden gedwongen hun lichaam te verkopen, simpelweg om te overleven’, schreven de onderzoekers.
Toen ik Arash vroeg wat de mannen precies van hem wilden, begon hij te huilen als een kind. Dat komt omdat hij een kind is, dacht ik. Het was de enige keer in mijn carrière dat ik wat dagen vrij moest nemen na het maken van een reportage.
Vlak na het interview met Van de Beek las ik in een ander artikel dat de opvang van asielkinderen in Nederland volgens het Kinderrechtencollectief ‘door een morele ondergrens gezakt’ is. Meer dan vijfduizend asielkinderen verblijven op dit moment op plekken waar ze naast onvoldoende toiletten en douches ook nauwelijks toegang hebben tot onderwijs en medische zorg. En belangrijker nog: er ontbreekt een ‘totaal gebrek aan urgentie’ om in te grijpen.
Wat ik eigenlijk probeer te zeggen is: pas nou toch op, want als we op deze ingeslagen weg voortgaan, ontmenselijken we niet alleen asielzoekers en hun kinderen, maar uiteindelijk ook onszelf.
Wat dan wel een oplossing is? Nou, denk bijvoorbeeld tijdens het voeren van deze hele discussie iets vaker aan de mensen over wie we eigenlijk praten. Denk aan hun verhaal, en laat het u in godsnaam raken.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant