Veel cynischer kon het Nederlandse asielbeleid niet worden, dachten velen. Het kabinet-Schoof bewijst het tegendeel.
Het is een detail in de nieuwe asielafspraken van de regeringscoalitie, maar in al z’n kleinheid veelzeggend: de voorgenomen beperking van het aantal ‘UNHCR-vluchtelingen’ dat wordt uitgenodigd om naar Nederland te komen.
Dit raakt aan een oude traditie waar Nederland ooit veel eer mee inlegde. Jaarlijks selecteert de VN-vluchtelingenorganisatie ontheemden die zonder enige twijfel op de vlucht zijn voor oorlog en geweld. Denk aan alleenstaande vrouwen, alleenstaande ouders met minderjarige kinderen, vluchtelingen die medische zorg nodig hebben die niet beschikbaar is in het opvangland waar zij verblijven.
Zij komen in aanmerking voor ‘hervestiging’ in 34 veilige, welvarende landen. Waaronder Nederland, dat er jaarlijks 500 ontvangt. Dat is, zou je zeggen, de droom van elke politicus die zegt heus wel voor opvang van ‘echte vluchtelingen’ te zijn mits dat ‘met grip’ gebeurt.
De werkelijkheid is anders. Het derde kabinet-Rutte kreeg in 2020 ruzie omdat D66, CDA en ChristenUnie de vluchtelingenellende op het Griekse Lesbos niet meer konden aanzien en tegemoet wilden komen aan de smeekbeden vanuit de VN om meer mensen in Nederland op te vangen. De VVD sputterde tegen, maar toen was daar de deal: honderd mensen mochten komen, mits er honderd werden geschrapt uit de normale UNHCR-procedure.
Veel cynischer kon het Nederlandse asielbeleid niet worden, dachten velen toen. Maar het kabinet-Schoof bewijst het tegendeel: omdat Wilders zijn noodrecht niet krijgt, gaat het aantal uitgenodigde vluchtelingen nu omlaag van 500 naar 200. Dat zijn dus 300 mensen minder op 333 duizend immigranten die in 2023 Nederland bereikten. Het is een wanhopige poging om daadkracht uit te stralen, over de rug van de allerkwetsbaarsten. En premier Schoof maar volhouden dat Nederland overal waar hij komt wordt geprezen om z’n voortrekkersrol op het internationale toneel.
Met de rest van de ‘asielnoodmaatregelenwet’ is het niet veel beter gesteld. Het ‘versoberen’ van de asielopvang? Alsof het daar nu een luilekkerland is. Het verkorten van de tijdelijke verblijfsvergunning van vijf naar drie jaar? Merkwaardig omdat juist blijkt dat ook na vijf jaar de meeste oorlogssituaties nog niet geweken zijn en mensen dus niet terug kunnen. Het schrappen van de gemeentelijke plicht om statushouders huisvesting te bieden? Dat zal slechts bijdragen aan de overbelasting van de asielopvang.
En dan hebben we in dat kader ook het voornemen om de Spreidingswet ‘nog dit jaar’ te schrappen, in de wetenschap dat de Eerste Kamer – waar de oppositie een meerderheid heeft – die wet dit jaar net heeft aangenomen. Waarom zouden de senatoren nu opeens iets anders vinden?
Het is winst dat NSC heeft voorkomen dat het parlement buitenspel wordt gezet omwille van een verzonnen noodsituatie. Dat biedt de oppositie in elk geval de kans om het voor invoering te fileren tot wat het is: symboolpolitiek die afbreuk doet aan fundamentele mensenrechten, geheel in dienst van de hoop dat Nederland te boek komt te staan als een onneembare vesting waardoor veel mensen in Europa een andere afslag nemen.
Dat kan even effectief zijn, lieten Zweden en Denemarken zien, maar aangezien heel noordwest-Europa inmiddels dezelfde koers vaart, is zelfs dat twijfelachtig.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant