Het is vreemd hoe leeftijd werkt: in 1999 was ik precies even oud als Lauryn Hill, maar keek ik zo tegen haar op dat ik dat niet doorhad. Nu ben ik nog steeds even oud als Lauryn Hill en heb ik dat juist heel goed door. En kijk ik daardoor nog meer tegen haar op.
‘Je was in trance’, zei mijn broer nadat we als twintigers naar een concert van haar waren geweest. Ik had, wiegend, een arm in de lucht en waarschijnlijk ook nog met mijn ogen dicht, al haar nummers meegezongen en, vrees ik, ook gerapt. Afgelopen dinsdag deed ik dat opnieuw, in de Ziggo Dome. Lauryn heeft ook jonge mensen betoverd, en daarom was ik er met een roedel tieners en twintigers. En hun moeders.
Waar ik me vroeger vooral vond in Lauryn vanwege haar stem en teksten over een gebroken hart en aanpalende woede en verdriet, vind ik me nu ook in haar om veel banalere redenen. Zij heeft bijvoorbeeld zes kinderen, ik twee kinderen en twee stiefkinderen.
Natuurlijk is het onprofessioneel om je eigen volwassen zoon tijdens je concert allemaal liedjes te laten zingen als hij lang niet zo’n goede artiest is als jij – maar wie is dat wel? – en na een liedje ook nog te zeggen: ‘Dat was zo goed, zing het nóg maar een keer.’
Maar ik zou dat ook doen, dacht ik terwijl ik een blik wierp op de roedel. (Zij willen alleen niet met mij op wereldtournee, denk ik.)
Ook herkende ik me in de chaos van iemand met werk, kinderen, een hormoonwisseling hier en daar. De aankleding op het podium bestond bijvoorbeeld uit vijf rode strandparasollen. Dat is wat karig voor een wereldster die 100 euro per kaartje vraagt. Maar: ook begrijpelijk.
Dat je na het bij elkaar brengen van een band vol oude exen, ex-vijanden, mensen die rechtszaken tegen je aanspannen, je kinderen en nog wat vrienden, verre neven en een zangeres uit Mali, denkt: o ja, het decor. Nou, ik heb nog wel wat parasollen in mijn schuur. Prima.
Ik herken me ook in Lauryns klungeligheid met belasting betalen. De rechter zag daar een misdaad in. Ik zie, wederom, iemand met een druk hoofd en zes kinderen die bepaalde enveloppen niet openmaakt.
Alleen dat notoire te laat komen, dat snap ik niet. Ik ben ook weleens te laat, maar zelden als er zeventienduizend mensen op me staan te wachten. Ik las op Lauryns Wikipedia dat ze altijd wacht tot haar energie en die van de tijd op één lijn zitten. Dat duurde dinsdag een uur.
En daarom is zij een genie en een wereldster en zijn de zeurende mensen in de zaal dat niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant