De wachttijden in de ggz zijn te lang en daar moet iets aan gebeuren, vindt stichting Recht op GGZ. Zij daagt de Staat voor de rechter. NU.nl-lezers Quinn en Sam doen hun verhaal: "Met een beetje pech ben ik pas in 2026 aan de beurt."
"Ik sta al ruim een jaar op de wachtlijst voor hulp", begint Sam (26). Hij heeft last van zware depressies. In eerste instantie zou Sam vier tot zes maanden moeten wachten op hulp bij een gespecialiseerde kliniek.
"Nadat ik met mijn klachten bij de huisarts kwam, belandde ik bij de praktijkondersteuner. Die verwees mij vervolgens weer door naar een psycholoog." Maar die psycholoog heeft Sam nog niet gezien of gesproken. "Er is iets misgegaan bij het versturen van mijn verwijsbrief, kreeg ik afgelopen december als boodschap. Ik zou dus weer onder aan de wachtlijst komen te staan omdat de verwijsbrief opnieuw opgestuurd zou moeten worden." In juni kreeg Sam te horen dat zijn wachttijd werd gecorrigeerd - hij staat dus niet onder aan de wachtlijst. Maar ook dat hij dit jaar niet meer wordt geholpen.
"Dat zorgde voor zoveel stress en paniek dat ik uiteindelijk in het ziekenhuis ben beland. En dat de nood bij mij hoog is, zorgt er niet voor dat ik sneller hulp krijg." Na zijn opname in het ziekenhuis kon hij geen voorrang krijgen. "In het ziekenhuis vertelden ze mij dat ik maar met de crisisdienst moest bellen als het weer escaleerde." In het ziekenhuis werd Sam verteld dat hij de crisisdienst moest bellen bij nood. "Maar ik heb een structurele oplossing en handvatten nodig, niet wanneer het 'pas' mis zou gaan", concludeert Sam.
Bovendien lijkt het er nu op dat hulp nog langer op zich laat wachten. "Ik kreeg een maand geleden het bericht dat ondanks mijn correctie de wachttijd bij de gespecialiseerde kliniek is opgelopen. Het geldpotje voor mijn hulp schijnt op te zijn. En met een beetje pech ben ik pas in 2026 aan de beurt."
Wat Sam in de tussentijd moet doen, is onduidelijk en dat baart hem zorgen. "Ik heb in een jaar tijd al drie praktijkondersteuners vanuit de huisarts gehad", vertelt hij. Die zitten alle drie inmiddels met een burn-out thuis door extreme drukte. "Ik merk dat ik constant brandjes aan het blussen ben, omdat ik niet weet waar ik aan toe ben. Dat maakt het op sociaal vlak ontzettend moeilijk. Ik weet namelijk zeker dat ik sommige dingen makkelijker kan oplossen als ik hulp heb."
Andere zorg is volgens Sam niet toereikend genoeg. "Ik heb alle opties geprobeerd, maar de alternatieven zijn niet goed genoeg. En ook nog eens heel duur, want die worden niet vergoed door de zorgverzekering." De kosten kunnen volgens Sam zo oplopen tot 75 euro per uur. "Als ik zo'n behandeling wel vergoed zou willen hebben, moest ik het al aangeven bij de verzekering voordat ik überhaupt op een wachtlijst had kunnen staan."
Het is ook onduidelijk of hij wel hulp kan krijgen bij de kliniek waar hij op de wachtlijst staat. "Want zelfs als je aan de beurt bent, is er geen garantie op hulp. De kliniek kijkt dan pas in mijn dossier en kan de beslissing maken dat ze mij geen hulp kunnen of willen verlenen. En bij zo'n afwijzing kom ik wéér onder aan de wachtlijst bij een andere praktijk te staan", benadrukt Sam.
Quinn (23) krijgt na een druk jaar last van paniekaanvallen. "Ik studeerde en had een jaar in het bestuur van een studievereniging gezeten. Vorig jaar september kreeg ik dagelijks paniekaanvallen." Toen hij zich meldde bij zijn huisarts werd hij doorverwezen naar een praktijkondersteuner. "Daar heb ik drie maanden hulp gekregen tot ik in mijn tentamenperiode kwam. Mijn paniekaanvallen werden heel veel erger."
"Ik had geen idee wat ik had. Ik was ervan overtuigd dat mijn hart het zou begeven en dat ik dood zou kunnen gaan", vertelt Quinn. Dat zorgde voor veel stress en nog meer paniek. Zijn praktijkondersteuner verwees Quinn vervolgens door naar een psycholoog. "Van die instelling kreeg ik te horen dat ik nog drie maanden moest wachten op een plek. Ik vroeg me af hoe ik dat ging overleven, aangezien ik dagelijks aanvallen had. Maar de drang om geholpen te worden was sterk, dus werd ik op de wachtlijst gezet."
In december bereikte Quinn zijn dieptepunt. "Mijn ouders moesten me ophalen. Ik hyperventileerde en trilde erg, waardoor mijn ouders zich kapot schrokken. Ze zaten met hun handen in het haar." Uiteindelijk kon Quinn een maand niet werken of studeren.
Omdat zijn ouders zo schrokken van Quinns paniekaanvallen, besloten ze de instelling te bellen waar hij op de wachtlijst stond. "Die praktijk was onbereikbaar. En ons geduld was op, dus ben ik uiteindelijk bij een particuliere instelling geholpen. Dat wordt niet vergoed door mijn zorgverzekering."
Bij de particuliere kliniek kon Quinn binnen twee weken terecht. "Na een traject van een half jaar zijn mijn paniekaanvallen onder controle en heb ik handvatten gekregen om hier mee om te gaan."
Quinn vindt het stuitend dat de wachttijden zo lang zijn. "Je kan pas eerder hulp krijgen als je de financiële middelen hebt om particuliere zorg te betalen." Hij kan zich goed voorstellen dat het voor sommigen een uitzichtloze situatie wordt.
"Het is slopend om zo lang te moeten wachten op hulp", vertelt Sam. "Het voelt alsof je wordt tegengewerkt. Want alternatieven zijn ontzettend duur en je kunt niet bij meerdere praktijken op een wachtrij staan. Dan zou je hulp weigeren bij kliniek A, waardoor je bij kliniek B achteraan moet aansluiten bij de wachtrij." En dat er ook nog eens bezuinigingen in de zorg zijn aangekondigd, baart Sam nog extra zorgen.
Source: Nu.nl algemeen