Het kan heerlijk zijn om te delen in elkaars walging. En sommige films worden nóg enger als je met z’n allen de adem inhoudt. De Halloween Horror Show, komend weekend in diverse bioscopen, maakt van de horrormarathon een collectieve ervaring.
schrijft voor de Volkskrant over film, met name over filmmuziek en horror.
Dat reusachtige, zwerende blubberlijf moet zo snel mogelijk het huis uit. Al maanden ligt kolos Uriel te etteren in zijn boerderij, bezeten door een demon die zich elk moment naar buiten kan werken. Een op knappen staande cocon is hij. Wordt Uriel niet snel uit de weg geruimd, dan zal het hele platteland besmet raken met het nu al uit zijn huid lekkende kwaad.
Dus er is smerig werk aan de winkel voor de hoofdpersonages van het in boosaardigheid gedrenkte, soms akelig komische Argentijnse horroravontuur When Evil Lurks. Met als eerste horde: hoe krijgen ze Uriel uit bed?
Wie wil zien wat er gebeurt zodra Uriel met doorweekte dekens en al wordt opgetild, heeft niet genoeg aan een sterke maag en een vuig gevoel voor humor: je moet ook wakker kunnen blijven. Demián Rugna’s When Evil Lurks is de uitsmijter van de Halloween Horror Show, die van zaterdag 26 op zondag 27 oktober plaatsvindt in verschillende bioscopen door het land.
Het programma, samengesteld door Film by the Sea-directeur en horrorkenner Jan Doense, omvat vier hoogtepunten uit de recente horrorcinema, waaronder de voorpremière van het enge-clown-splatterfestijn Terrifier 3.
Er is geen toepasselijkere tijd voor zo’n horrormarathon dan de periode rond Halloween. In oorsprong is Halloween een Keltisch volksfestijn, gehouden op de avond voor Allerheiligen, dat de overgang markeert van zomer (licht) naar winter (duisternis).
In de VS raakte het feest vanaf de 19de eeuw verbasterd tot een massale verkleedpartij waarbij het griezelen centraal staat; aanvankelijk bedoeld voor kinderen, maar vanaf de jaren tachtig ook steeds meer voor volwassenen. Een transformatie waaraan de horrorfilm een cruciaal aandeel had.
Denk alleen al aan de naar het feest vernoemde filmreeks. Sinds de gemaskerde seriemoordenaar Michael Myers in John Carpenters Halloween (1978) tussen de pompoenlampions opdook, is 31 oktober onafscheidelijk met horror verknoopt.
Niet voor niets werden de eerste vier Halloween-films rond Halloween uitgebracht, terwijl je inmiddels een ellenlange lijst kunt samenstellen met horrorproducties die zich op of voorafgaand aan Halloween afspelen.
Zo ook de eerste twee Terrifiers, waarin de übersadistische Art the Clown achter tiener Sienna aangaat. En al houdt de immer zwijgende monsterclown in deel 3 vooral huis rond kerst, het past erg goed bij Halloween dat Art nu ook zelf verkleed gaat – als kerstman, allicht.
Terrifier 3 vormt de kern van de Halloween Horror Show – een extreem rotte kern, welteverstaan. Dankzij het verrassingssucces van Terrifier 2 (2022) beschikte regisseur Damien Leone dit keer over een groter budget, geld dat hij voornamelijk stak in nóg overtuigendere en nóg goordere slachtpartijen. Zo ramt Art een glazen koker in iemands strot, waarna hij levende ratten naar binnen duwt. Die vervolgens ontsnappen via de in close-up opengesneden keel.
Ook deze Terrifier rammelt op verhaaltechnisch vlak, terwijl de film veel conventioneler aanvoelt dan zijn wonderlijk avant-gardistische voorganger. Het zal de liefhebber van Arts kunsten weinig schelen. Die wil zien wat ‘Clowntje’ nu weer tevoorschijn haalt uit zijn vuilniszak vol moordattributen, hoe hij aan zijn kerstbaard komt en hoe hij de wortelneus van een sneeuwpop met precisie in iemands tot moes verpulpte gezicht mikt.
De Halloween Horror Show vindt dit jaar voor de vijftiende keer plaats. Dat Halloween in die periode is uitgegroeid tot een internationaal, ook in Nederland volop gevierd horror(film)feest, is mede te danken aan de streamingdiensten en sociale media. De vroegste horrormarathons vonden plaats in drive in-bioscopen en daarna verhuisde de lange horrorfilmnacht naar televisie.
Tegenwoordig kan iedereen thuis zijn eigen Halloweenkijkfestijn samenstellen, een traditie die voor sommige horrorfans zelfs de hele maand oktober in beslag neemt, met online gedeelde kijklijstjes en al.
Des te mooier dat de horrormarathon dankzij de Halloween Horror Show weer een collectieve ervaring wordt. Het kan heerlijk zijn om te delen in elkaars walging, zoals bij Terrifier 3 en When Evil Lurks. Maar ook de overige, veel suggestievere films die op het menu staan, komen misschien wel het best tot hun recht wanneer je ze in een grote, ontvankelijke groep ondergaat.
Daddy’s Head draait om het jongetje Isaac, wiens vader op mysterieuze wijze is omgekomen. Isaacs moeder leeft al lang niet meer; de enige die Isaac (Rupert Turnbull) nog heeft, is Laura (Julia Brown), papa’s door verdriet overspoelde vriendin. Die neemt hem mee naar hun diep in het bos gelegen designvilla.
De film voelt geregeld alsof de logica een vrije val maakt in het onderbewuste van de film: wat doet dat pad-achtige monsterwezen in de muur van het huis – en waarom draagt het papa’s hoofd? Is het de belichaming van Isaacs rouw, of kruipt het ergens anders vandaan? Regisseur Benjamin Barfoot weigert ieder sluitend antwoord, en dat is wat Daddy’s Head zijn intense, hallucinante karakter geeft.
Maar het absolute hoogtepunt van de Halloween Horror Show is de Ierse productie Oddity. De tweede speelfilm van Damian McCarthy speelt zich voornamelijk af in een oud landhuis dat wordt gerenoveerd door echtelieden Dani (Carolyn Bracken) en Ted (Gwilym Lee).
Het idee alleen al, dat Dani ’s avonds meestal alleen thuis is omdat Ted overuren draait in zijn psychiatrische kliniek, en dat ze slaapt in het tentje dat ze in een van de gangen van het landhuis heeft opgezet. Elders flitst om de zoveel seconden haar fotocamera. Misschien dat ze op die manier een glimp opvangt van de geest die wellicht in het huis rondwaart.
De fotoflitsen en de gele tent tussen de stenen muren: het zijn speldenprikken waarmee Oddity zich meteen onder je huid wurmt. En daar blijft het niet bij. Op een avond staat een akelige vreemdeling voor de deur die zegt dat Dani hem meteen naar binnen moet laten. Natuurlijk, een absoluut horrorcliché, dat echter volledig op zijn kop wordt gezet als de man beweert dat hij alleen maar wil helpen: hij zag dat iemand ánders zojuist het huis binnendrong.
Het zou zonde zijn om te verklappen hoe de film zich vanuit deze patstelling ontwikkelt, behalve dan dat later Dani’s blinde tweelingzus haar opwachting maakt, en dat ze niet voor niets een bijzonder omineuze, meer dan levensgrote houten pop meeneemt.
Bewegend van de ene briljant uitgevoerde jump scare naar de andere blijkt Oddity een meesterwerk van timing en sfeer – en zonder meer de engste film van 2024. Een reguliere bioscooprelease lijkt er in Nederland evenwel niet in te zitten, op zichzelf al genoeg reden om een kaartje voor de Halloween Horror Show te kopen.
Maar belangrijker is dat een film als Oddity nóg enger wordt als je met z’n allen de adem inhoudt: alsof je collectief verdwijnt in iemands troebelste nachtmerrie. Er bestaat niets leukers, tijdens Halloween.
Halloween Horror Show, 26/10, in diverse bioscopen in het land.
Oddity en Daddy’s Head zijn ook te zien op het Imagine Filmfestival Amsterdam. Terrifier 3 draait vanaf 31/10 in de bioscopen.
★★★★☆
Regie Benjamin Barfoot
92 min.
★★★★★
Regie Damian McCarthy
98 min.
★★★☆☆
Regie Damien Leone
125 min.
★★★★☆
Regie Demián Rugna
99 min.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant