Anna van den Breemer schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
schrijft voor de Volkskrant over grote en kleine levensvragen.
Na de komst van kinderen ruziën koppels vaker, zo blijkt uit onderzoek. Ineens moet het huishouden, de opvang en opvoeding op elkaar worden afgestemd en dat leidt tot akkefietjes. Moeten ouders wachten tot de kinderen op bed liggen om dit uit te vechten? Of is het nuttig voor de kinderen om te zien dat het niet altijd koek en ei is?
‘Meningsverschillen komen voor in elk gezin. Het is voor kinderen leerzaam om te zien dat volwassenen het niet altijd met elkaar eens zijn, mits ouders dit op een goede manier aanpakken’, zegt Esther Kluwer, hoogleraar duurzame relaties aan de Radboud Universiteit en werkzaam aan de Universiteit Utrecht.
Het ligt er ook aan waar het conflict over gaat. ‘Dagelijkse irritaties over wie wat doet in het huishouden of afspraken die niet zijn nagekomen, kun je best bespreken’, aldus Kluwer. ‘Twijfels over de relatie of seksuele problemen: daar moet je de kinderen buiten houden.’
In haar promotieonderzoek toonde kinder- en jeugdpsycholoog Willemijn van Eldik (Erasmus Universiteit Rotterdam) aan dat de manier waarop ouders met meningsverschillen omgaan sterk uitmaakt, zowel voor jonge kinderen als voor pubers. Kinderen laten meer agressief en depressief gedrag zien wanneer ouders verbale of fysieke agressie gebruiken.
Dit is ook het geval wanneer ouders elkaar compleet negeren. ‘Negeren is de ergste vorm van buitensluiten en is net zo schadelijk als hard schreeuwen’, zegt gezins- en relatietherapeut Jacomijn Jacobs.
‘Conflicten tussen ouders zijn onvoorspelbaar voor kinderen omdat ze niet goed kunnen overzien wat er speelt’, zegt Jacobs. Een kind ontwikkelt zijn zelfbeeld door de ogen van de ouders. ‘Denk maar aan een peuter die eerst naar de ouder kijkt, wachtend op aanmoediging, voordat hij het klimrek op durft’, aldus de gezinstherapeut. ‘Kinderen die opgroeien bij ouders die vaak en heftig ruziemaken, kunnen in de war raken. Zij gaan twijfelen aan zichzelf. Mag ik wel zijn wie ik ben? Ben ik hier te veel? Komt dit door mij?’
Parkeer je alle onenigheden tot de kinderen op bed liggen, dan leren ze niet hoe ze moeten omgaan met conflicten. ‘Terwijl ze hier later ook tegenaan lopen met vrienden, partners en collega’s’, zegt Kluwer. ‘Het is leerzaam om te zien dat je best even boos kunt zijn en het toch met elkaar kunt oplossen door te luisteren, wat water bij de wijn te doen en ruimte te geven aan gevoelens van de ander.’
Dreigt het toch uit te lopen op een schreeuwpartij, probeer dan een pauze in te lassen. ‘Je kunt best benoemen: ik ga tien minuten naar boven om rustig te worden’, zegt Kluwer.
Neem verantwoordelijkheid voor de ruzie en leg uit wat er is gebeurd, adviseert Jacobs. ‘Hoe jonger het kind, hoe korter de boodschap. Blijf weg van inhoudelijke details (‘Mama is vreemdgegaan’).
‘Bij jonge kinderen kan zo’n reactie zijn: ‘Papa en mama zijn ook weleens kwaad op elkaar en dat mag. Je hoorde boze woorden en iemand sloeg met een deur, dat was niet goed. We zijn bezig om het samen op te lossen.’’
Zo komt het stresssysteem van het kind tot rust. Betrek kinderen nooit in een ruzie en laat ze geen partij kiezen.
Het belangrijkste is om het weer goed te maken. Voor het oog van de kinderen. ‘Uit schaamte doen ouders soms alsof er niets is gebeurd’, zegt Jacobs. ‘Vergelijk het met een feestje waar je binnenstapt en voelt dat de sfeer niet goed is. Maar iedereen zegt: nee hoor, niets aan de hand. Om dat unheimliche gevoel kwijt te raken, ga je snel een wijntje drinken.’
Je wilt dat je kinderen blijven vertrouwen op hun intuïtie. ‘Dus vertel eerlijk wat er speelt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant