Voor opgewekt nieuws laaf ik me sinds een paar dagen aan een rechtstreekse videoverbinding met het Dierenpark Amersfoort. Daar zijn op 4 oktober (op Dierendag!) twee leeuwenwelpjes geboren. De meisjes drinken goed en zijn de ganse dag in de weer met typische welpenkunstjes als ravotten, soezen en over hun moeder klauteren. Ik heb de livestream openstaan op mijn computer, zo nu en dan klik ik op het desbetreffende tabblad voor een nieuwe dosis vertedering.
Niemand in mijn omgeving raakt nog opgewekt van het nieuws, de meesten slaken een gedeprimeerde zucht als we erover beginnen. Dan hoor ik dingen als: ‘Ik volg het alleen nog op hoofdlijnen, hoef niet alles meer te weten’ en: ‘De foto’s sla ik over.’ Dat laatste heeft dan betrekking op beelden uit Gaza. Een vriendin vertelde me dat haar 4-jarige dochtertje dol is op een spel met het bedlaken; mijn vriendin moet haar erin wikkelen, om vervolgens al kietelend het meisje eruit te kiekeboeën. ‘Ze is er dol op, dus ik doe het nog wel, maar met tegenzin. Iedere keer als ik haar in m’n armen voel terwijl ze in dat witte laken ligt, moet ik denken aan beelden uit Gaza waarop moeders hun dode kind vasthouden.’
Over de auteur
Ibtihal Jadib is rechter-plaatsvervanger, schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
We leven in de geschiedenis van onze kinderen. Zij gaan later terugkijken en met de wijsheid van achteraf dit tijdperk duiden. Misschien komen ze daarbij op gedachten die ik vroeger zelf als kind had als ik leerde over oorlogen, hongersnoden en andere ellende; waarom lieten mensen dat toe? Er was toch vast een manier om dingen anders te doen? Nu zit ik er als zogenaamd actieve burger middenin, volg ik het nieuws iedere dag en probeer ik daar chocola van te maken. Om vervolgens m’n vaatwasser uit te ruimen. Hoe verontrustend het nieuws ook is, de ijzeren cadans van het kleine, alledaagse bestaan houdt de burger in de rol van nutteloze toeschouwer.
Er wordt in de politiek veel geschermd met De Wil van Het Volk. Sommige democratisch gekozen vertegenwoordigers menen dat die Wil zelfs boven rechtsstatelijke beginselen kan worden geplaatst. Zó belangrijk zijn onze wensen. Het doet wat schizofreen aan om burgers het ene moment als dwingende kracht in te zetten ter rechtvaardiging van dubieuze maatregelen, om hen het volgende moment te degraderen tot nutteloze toeschouwers wanneer zij vragen om, noem ’ns iets geks, vrede op aarde en een toekomst voor iedereen.
Het is verdomd moeilijk geworden om de stem van redelijkheid overeind te houden. Mensen die daar stug aan blijven vasthouden lijken op een gegeven moment naïef en wereldvreemd. Het huidige nieuws volgen wordt dan een vermoeiende oefening in jezelf overtuigen van het nut van redelijkheid.
Misschien zullen onze kinderen op ons terugkijken als de generatie die geen zin had in opofferingen. Daar gaat het namelijk om bij oplossingen. Een veelgemaakte denkfout bij het zoeken naar een oplossing is dat men gaat zoeken naar manieren om de situatie weer ideaal te krijgen. Dat is een zinloze exercitie, aangezien een probleem per definitie alleen kan ontstaan uit een niet-ideale beginsituatie. Voor reële oplossingen moet de kernvraag daarom zijn welk nadeel men bereid is te dragen. Zolang oplossingen op gespannen voet blijven staan met politieke carrières en internationale relaties is dat in elk geval niet een nadeel dat politieke leiders zullen willen dragen.
Het is tijd om weer naar m’n livestream te kijken. De welpjes zullen vast weer iets koddigs aan het doen zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant