In Rome was een dozijn vertalers Italiaans-Nederlands bijeengekomen. Ze hadden mij voor de gelegenheid uitgenodigd en aangezien ik geen kans laat liggen naar Italië af te reizen nam ik de uitnodiging aan. De vertalers, van nature armlastig, hadden mij een overnachting bij de nonnen aanbevolen, maar ik vond een betrekkelijk goedkoop hotel in de buurt van het Vaticaan. De nadruk ligt op het woord ‘betrekkelijk’, daar ligt de nadruk altijd op.
De tijd van de nonnen was nog niet aangebroken. Hoewel ik nu al bereid ben de jaren na mijn 70ste verjaardag voor hen te reserveren. Daarna nog enkele uitspattingen, inclusief de dood, als het christendom ons iets heeft geleerd dan is het wel dat lijden en ook doodsweeën een uitspatting kunnen zijn.
In Rome zaten de mensen rond half twaalf in de ochtend aan de Aperol Spritz. Desondanks lukte het me betrekkelijk nuchter – zie boven – bij de vertalers te arriveren.
We spraken over zogenoemde realia. Weet een Italiaan wat de Bruna is? Nee, maar hopelijk kan hij dat uit de context opmaken. Een eenzame vertaler pleitte voor voetnoten.
Het diner waarmee de bijeenkomst werd afgesloten vond plaats op een eiland in de Tiber. Het restaurant lag naast een klooster en leek mij te willen zeggen: de tijd van de nonnen breekt aan.
Met een vertaler voerde ik een uitbundig gesprek over spermabanken. Ook sperma is aan vertaling toe en na mijn tweede glas wijn of mijn derde leek het alsof wij allen sperma in vertaling zijn. De ene vertaling is beter gelukt dan de andere, maar we houden ons nog even vast aan het gelijkheidsideaal. De nadruk ligt op de woorden ‘nog even’.
In een merkwaardig lege hotelbar stond uiteindelijk een cocktail op het menu van 150 euro. Denkend aan de nonnen vroeg ik: ‘Hebt u iets goedkopers?’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns