In een overspannen woningmarkt leidt elke steun aan woningkopers onmiddellijk tot een verhoging van de huizenprijs, waardoor het voordeel direct weer teniet wordt gedaan. De belangrijkste opdracht voor de overheid is de spanning op de woningmarkt verlagen.
Dat het voor jongeren vrijwel onmogelijk is een huis te kopen, ligt niet aan de Nederlandse overheid. Althans, op het eerste gezicht. Het kopen van een huis wordt royaal ondersteund met de hypotheekrenteaftrek en met de Nationale Hypotheekgarantie (NHG) waarvan het maximale leenbedrag gisteren werd verhoogd.
Wie een huis koopt tot 450 duizend euro, hoeft zich geen zorgen te maken over een eventuele restschuld bij verkoop. Voor slechts 0,4 procent van de aankoopprijs (dat was 0,6 procent) neemt de Stichting Waarborgfonds Eigen Woningen dit risico op zich. Bijkomend voordeel is dat huizenkopers met een NHG een lagere rente betalen.
In normale tijden met een normale huizenmarkt zou dit een fijn steuntje in de rug zijn. In een overspannen huizenmarkt als de Nederlandse is het vooral een cadeautje voor de huizenbezittende klasse, die de afgelopen decennia toch al enorm is verwend.
Om nog een woning te kunnen bemachtigen, zijn kopers gedwongen tot het uiterste te gaan. Alle hulp van de overheid – of van ouders – wordt omgezet in een hoger bod. In een overspannen woningmarkt leidt elke steun aan potentiële woningkopers daarom onmiddellijk tot een verhoging van de huizenprijs, waardoor het voordeel direct weer teniet wordt gedaan.
Het voelt heel tegennatuurlijk, maar in een overspannen woningmarkt zou de overheid de steun eerder moeten terugschroeven en in elk geval niet moeten verhogen.
De belangrijkste opdracht voor de overheid is de spanning op de woningmarkt verlagen. Minister Mona Keijzer van Volkshuisvesting zal deze week in de Kamer vertellen hoe ze dat wil gaan doen. De opdracht is enorm, Nederland komt 400 duizend woningen tekort en dat aantal neemt vooralsnog alleen maar toe.
Tot nu toe heeft Keijzer vooral laten blijken dat ook zij immigratie als het belangrijkste obstakel ziet. Bouwend Nederland zou de snelle bevolkingsgroei die hier het gevolg van is, niet kunnen bijbenen.
Dat is een belangrijke discussie, maar in dit geval ook een afleidingsmanoeuvre. Het is te hopen dat de Kamer zich vooral bezighoudt met de vraag aan welke woningtypen behoefte is de komende jaren, wie al die woningen het best kan bouwen – de corporaties of de private sector – en waar het benodigde personeel vandaan moet komen. Met een ouderwets volkshuisvestingsplan, kortom.
Zolang er te weinig woningen zijn, is het ook de plicht van het kabinet om te onderzoeken of de huidige woningvoorraad beter kan worden benut. Moet het makkelijker worden huizen te splitsen zodat meer rekening kan worden gehouden met de groei van het aantal eenpersoonshuishoudens? Moeten er weer bejaardenhuizen komen, zodat ouderen hun te grote eensgezinswoning kunnen verlaten? Moet het eenvoudiger worden om je vader of moeder – of juist je kinderen – in huis te nemen?
De belangrijkste plicht van dit en elk toekomstig kabinet is de kloof tussen de bezitters en de niet-bezitters van huizen te verkleinen. Vooralsnog neemt die kloof, mede dankzij de verhoging van het NHG-bedrag, alleen maar toe.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant