Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Bram Remijnse (75), gepensioneerd leidinggevende van de Amsterdamse recherche, hielp een ten onrechte veroordeelde uit de gevangenis.
‘Dit verhaal gaat over een man die onterecht vastzat door een aaneenschakeling van onkunde bij politie, justitie en de advocatuur. Ik word daar nog kwaad om.
‘Mijn buurman, eigenaar van een transportbedrijf, stormde hier bij me binnen en zei: ‘Bram, kun je me helpen, een van mijn chauffeurs is aangehouden met 500 kilo hasj, buiten zijn schuld.’
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘‘Dat zeggen ze allemaal’, antwoordde ik. Maar mijn buurman overtuigde me: een Engelsman had hasj tussen een lading uien gestopt. Het bedrijf was naar het politieteam in het Westelijk Havengebied in Amsterdam gegaan, maar zij wilden die aangifte niet opnemen; ze wisten niet wat ze ermee aan moesten.
‘‘Dan bel ik wel even’, zei ik – ik heb tot mijn pensioen jarenlang voor de recherche in Amsterdam gewerkt. Dus ik belde met die wijkteamchef: ‘Ik wil aangifte doen van handel in verdovende middelen.’ Die chef antwoordde: ‘Daar kun jij toch geen aangifte van doen?’ ‘Waarom niet?’, reageerde ik. Ik heb op de politieschool toch echt geleerd dat iedereen die kennis draagt van een strafbaar feit, aangifte kan doen bij de politie. Ik kookte van zoveel onkunde. Maar ik zei zo beheerst mogelijk: ‘Weet je wat? Overleg jij hierover met deze en gene, dan hebben we later wel weer contact.’
‘De volgende dag belde oud-collega Gerard: ‘Bram, we gaan die aangifte gewoon op papier zetten. Ik zit op de camping. Schrijf jij maar op wat er is gebeurd en mail het naar me, dan zorg ik dat het goedkomt.’
‘Toen ben ik naar dat transportbedrijf gegaan om alles precies uit te zoeken en alle betrokkenen te horen. Dit is er gebeurd: Een Engelsman kwam aan de balie en vroeg mijn buurman of zijn bedrijf veertien pallets met uien kon vervoeren naar de Markthallen in Londen, want zijn trekker was kapot. Hij betaalde meteen. Mijn buurman heeft die opdracht bij een van zijn twee planners uitgezet. Die keek op zo’n groot planbord met alle namen van de zestig chauffeurs – dertig Nederlandse en dertige Poolse – en kwam uit bij drie beschikbare mensen. Hij gaf de rit aan een Pool, Krystof, omdat die de route kende.
‘Die Engelsman zei tegen de chauffeur dat één pallet stuk was, waardoor Krystof eerst een nieuwe moest halen. Toen hij terugkwam, was die nieuwe pallet ineens niet meer nodig. Op dat moment, vermoed ik, terwijl de chauffeur weg was, is die hasj in de lading gestopt.
‘Vervolgens gaat Krystof rijden. Naar Londen. In de Franse plaats Le Havre wordt hij ’s nachts om 03.00 uur gecontroleerd. Een drugshond slaat aan, de douane trekt hem uit zijn wagen, slaat hem in de boeien en zet hem vast. Hij komt voor het Franse snelrecht, krijgt een Franse tolk die gebrekkig Pools spreekt en gaat met boter en suiker de bak in: 3 jaar cel. Dat was de dag dat mijn buurman hier binnenstormde: ‘Bram, je moet me helpen.’
‘Na mijn onderzoek in dat transportbedrijf kwamen we bij elkaar – mijn buurman, ik en een advocaat van het transportbedrijf, maar ik had al snel door dat die helemaal geen verstand had van strafrecht. Ook bleek dat de Franse advocaat die aan Krystof was toegewezen, waarvoor mijn buurman tweeduizend euro had betaald, had verzuimd op tijd in beroep te gaan. Vergeten! Kun je het je voorstellen? Dat is toch té erg? Daar zit iemand onschuldig vast! Gelukkig was de Franse aanklager op de allerlaatste dag in beroep gegaan. Anders was mijn hele onderzoek voor niks geweest.
‘Ik zette op papier hoe die Pool zijn rit kreeg toegewezen, via een planner die door mijn buurman was aangestuurd. Ik schreef het zodanig op dat een rechter maar één ding kon concluderen: als iemand anders voor die rit was aangewezen, had daar een andere chauffeur in de rechtbank gestaan.
‘En precies zo is het gelopen. De rechters van het gerechtshof in Boulogne sur Mer oordeelden: vrijspraak. Krystof kón niet weten wat er in die lading zat. De eis van de aanklager was zes jaar. Dus het had niet veel gescheeld of die Poolse jongen had ten onrechte zes jaar van zijn leven ingeleverd.
‘Dit heeft mijn kijk op het hele rechtssysteem behoorlijk beschadigd – een onkundige wijkteamchef, twee onkundige advocaten, de Franse politie die qua bewijslast redeneert: nul plus nul is één, en een aanklager die daarin meegaat. En, o ja, een waardeloze tolk die niet even waarschuwt: pas op, je gaat voor gaas.
‘Maar wat hieruit ook blijkt: eens een rechercheur, altijd een rechercheur. Ook al ben je met pensioen, je politiehart klopt door.
‘Mijn buurman wilde me bedanken en vroeg: ‘Waar kan ik je blij mee maken?’ ‘Ik wil die Pool graag ontmoeten’, zei ik. Maar dat was nou juist het enige dat niet kon worden geregeld. ‘Krystof gaat nooit meer op een vrachtwagen rijden’, zei mijn buurman. ‘Die is zwaar getraumatiseerd terug naar Polen gegaan.’’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant