Het Amsterdam Dance Event bracht een half miljoen nachtvlinders naar mijn stad, die ook overdag het straatbeeld bepalen. In felgekleurde kleding en met beschilderde gezichten dwalen zij rond met zwevende tred en lichtgevende pupillen, innig verstrengeld in elkaar of stomverbaasd starend naar het plotseling zo merkwaardige verschijnsel dat we ‘de dagelijkse realiteit’ noemen. Auto’s, reclame, huizen van steen? Hoezo eigenlijk?
Stel dat ik, uit liefde voor de participerende journalistiek, zelf een van die talloze feesten had bezocht, waar ik ja had gezegd tegen een kaboutervormig pilletje, waarna muziek die ik eigenlijk verafschuw toch bezit van me had genomen, de vraag wat ik met mijn handjes moest werd opgelost toen ik ze in de lucht stak, en het me héél duidelijk werd dat alles draait om zachtheid en liefde en een beat die nooit, nooit, nooit mocht stoppen.
Stel hè. Dan had ik al die lieverds vast heel goed begrepen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns