Natuurlijk, deze column had kunnen gaan over Mario Engels, nu reeds kandidaat voor de toppositie in de verkiezing van het doelpunt van het seizoen. Een bal over bijna 60 meter tijdens Heracles - Ajax, een wiskundig bemeten boog voor de tussenstand 2-1. De Duitser overzag na balverlies van Ajax de situatie meteen en voerde zijn gedachten tot in perfectie uit.
De boogbal dus. Snel, hoog, buiten bereik van doelman Remko Pasveer. Verrukking alom. Maar hoe kunstig ook, zo’n doelpunt zie je geregeld op tv. Het is een kwestie van traptechniek, overzicht, snelle besluitvorming en het risico durven nemen, in de wetenschap dat niemand boos is als het mislukt. De poging is al een compliment waard.
Voor deze gelegenheid verleggen we de aandacht naar precies het tegenovergestelde van de lange, brutale trap: naar de genialiteit door de bal juist helemaal niet aan te raken. Het overstapje dus, een relikwie uit het rijke kabinet van het voetbal. Zo groots als de lob van 60 meter is, zo klein en subtiel is het overstapje.
Het is een danspas die een half leger tegenstanders op het verkeerde been zet, en bovenal is het een zaak van opoffering. Zelf de bal laten lopen om het makkelijk te maken voor de ander, om de collega te laten profiteren. Het is geen assist. Het krijgt geen officiële status in de boeken. Hoogstens volgt eeuwige roem, respect van de fijnproevers, het bewijs van intellect desnoods.
Op het overstapje valt nauwelijks te trainen. Het is intuïtie, inzicht. Zaterdag zit het verpakt in een lange aanval van Feyenoord, bij Go Ahead Eagles, onder het kunstlicht van de Adelaarshorst in Deventer. Noem het gerust de beste wedstrijd van het seizoen van Feyenoord. Trainer Brian Priske is tijdens de interlandperiode naar zijn gezin in Denemarken geweest en ziet tot zijn vreugde dat het team mooi in elkaar valt, dat de supporters zelfs Arne Slot even zijn vergeten.
Feyenoord rolt Go Ahead op en onderdeel van de show is de 0-4, alsof een wals optrekt door het stadion. De wedstrijd is al beslist, maar dan nog. De aanval raast in een combinatie van frivoliteit en vastberadenheid over het veld, van de linkerflank naar rechts, van spelmaker Quinten Timber naar Antoni Milambo, een jongen van 19. Hij kaatst naar Igor Paixao, die rond de middencirkel paradeert en de aanval verlegt naar rechts, naar Ibrahim Osman, die de bal in één keer verlengt, opnieuw schuin naar voren.
Over de grond. Alles gaat over de grond. En dan is daar het overstapje van de meegelopen Milambo, die eerst met een sprint naar het centrum ruimte heeft geschapen op rechts. Spits Ayase Ueda staat helemaal vrij om eenvoudig te scoren.
Alles is mooi: de trotse lach van Milambo, de nederige dankbaarheid van Ueda en de extatische vreugde van Priske, om deze treffer waarvan hij droomde. In de herhaling zie je Milambo even een hupje maken, om zeker te weten dat hij afwijkt van het protocol, door de bal juist niet aan te raken.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns