NRC berichtte afgelopen week over de strijd die binnen de VVD woedt, tussen de kast-PVV’ers van ‘Klassiek Liberaal’ en ‘De Liberale VVD’. Die lijken in naam vrijwel hetzelfde, maar kunnen niet verder van elkaar afstaan. Klassiek Liberaal is groot voorstander van de samenwerking met PVV en de asielnoodwet, terwijl De Liberale VVD daar grote moeite mee heeft.
Klassiek Liberaal hanteert daarbij hetzelfde primitieve vrijheidsbegrip als de PVV; de vrijheid van de witte, autochtone Nederlander is onbegrensd, ten koste van alle anderen en de planeet. Ikke, ikke, ikke, en de rest kan stikken. Leon van Noort, bestuurslid van Klassiek Liberaal, zegt desgevraagd dat ‘de asielcrisis de vrijheid van Nederlanders op de huizenmarkt beperkt’. Het kabinet doet ‘hele liberale dingen’. Hij ziet ook geen democratisch probleem. ‘De democratische spelregels worden gewoon toegepast, maar in een iets later stadium.’
Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Leugens over een verband tussen de woningmarkt en asielzoekers en het buitenspel zetten van de rechtsstaat zijn allemaal ‘liberale dingen’ in het wereldbeeld van deze ICT-consultant uit Barendrecht. Over Klassiek Liberaal heb ik hier vaker geschreven; dat zijn mannen die dezelfde beweging naar radicaal-rechts hebben gemaakt als Wilders zelf, met het verschil dat zij (in naam) bij de VVD zijn gebleven, al dan niet uit angst (overheids)klusjes te verliezen.
Veel VVD’ers lijken bevangen door een soort quasipragmatisme, dat ‘policy overshooting’ wordt genoemd. Die kiezer wil een bepaald beleid, dat misschien gematigder is dan de extreme partij zegt te willen, maar stemt strategisch op de extreme partij omdat hij denkt dat op die manier het beleid de ‘goede’ kant opgetrokken wordt. De uitkomst komt ergens in het midden liggen, zo is de gedachte. Dit speelt met name op het belangrijkste onderwerp voor kiezers van rechtse partijen: migratie.
De VVD-partijvariant daarvan is dat men liever de samenwerking zoekt met de PVV dan het CDA of D66, in de hoop dat de PVV de eigen partij naar rechts trekt. Maar het asielbeleid van deze regering is helemaal geen middenweg tussen de PVV en de zogenaamde middenpartijen VVD en NSC. Het is de totale overgave aan de PVV. Door te suggereren dat er sprake zou zijn van een middenweg of compromis worden de doelpalen nóg verder naar rechts verplaatst: als onvervalst PVV-‘beleid’ als middenweg wordt omarmd door de VVD, ontstaat er ruimte om met nóg extremere ideeën te komen.
De vraag is en blijft wat de VVD denkt te winnen door mee te waaien met deze luidruchtige groep die even liberaal is als het haar van Wilders blond. Het is ruimschoots bewezen dat het overnemen van anti-immigrantenretoriek uitsluitend ten goede komt aan radicaal-rechts en niet van de centrumpartij die die retoriek overneemt. Er is bovendien, anders dan in andere landen, geen enkel wezenlijk verschil tussen radicaal-rechts en de verrechtste middenpartij; de PVV stemt ondanks linkse praatjes altijd mee met de VVD op economisch vlak.
In weerwil van de valse romantiek over een denkbeeldige arbeidersklasse komt de recente groei van de PVV dan ook vooral van voormalige VVD-stemmers; een ‘aspirational class’ van bovengemiddeld verdienende zzp’ers, die zichzelf overigens als selfmade ondernemers zien. Denkt Leon van Noort werkelijk dat wanneer de VVD de noodwet accepteert, zijn soortgenoten opeens weer VVD gaan stemmen? Waarom zouden zij? Er verandert immers niks: een asielzoeker zagen ze sowieso al nooit, en die twee auto’s staan nog gewoon voor deur.
Het is eerder andersom: met elke concessie aan de PVV wordt die partij salonfähiger. En is de kans groter dat ‘Klassiek Liberaal’ overstapt naar diezelfde PVV, waar ze overigens ook thuis horen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant