Het kabinet onderzoekt of het afgewezen Afrikaanse asielzoekers kan uitzetten naar Oeganda, waar lang niet iedereen veilig of welvarend is. Hoe kan het dat het rijke en ooit zo tolerante Nederland zo xenofoob is geworden?
Oeganda is een prachtig land. In 2019 had ik het voorrecht hier voor het eerst voet aan de grond te zetten. Ik woon er nu al geruime tijd, en nog steeds verbaas ik mij over de schoonheid van de natuur. Van glooiende, groene heuvels tot snikheet savannelandschap waar leeuwen en luipaarden doorheen sluipen. Van majestueuze bergen met ijzige gletsjers tot een woeste Nijlrivier die door het oerwoud kronkelt.
En dan is er die hoofdstad, Kampala. Daar waar talloze motoren tussen de taxibusjes in de smalle en stoffige straatjes doorscheuren. Het is onbekend hoeveel mensen er precies in deze stad nét boven de evenaar wonen. De schattingen variëren tussen de 3 en 6 miljoen.
In al mijn omzwervingen over de wereld heb ik nog nooit zulke vriendelijke mensen ontmoet zoals je die hier in Oeganda vindt. Altijd in voor een lach, altijd in voor een goed gesprek en, waar nodig, altijd een helpende hand.
Over de auteur
Christiaan Pleijsier is ondernemer in Oeganda.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Nederland is een prachtig land. Er is mij in mijn hele leven niets beters overkomen dan dat ik in 1993 in dit land ben geboren. Lange tijd heb ik er met veel liefde en plezier gewoond. De rijke historie, prachtige architectuur en de overheerlijke frikadel hebben mij alle drie, zowel afzonderlijk als tegelijkertijd, een diep gevoel van geluk ingeboezemd.
Juist nu realiseer ik mij dat ik het allerbeste lot uit de wereldloterij had. Opgroeien in een welvarend land, omringd door een liefdevol gezin in de middenklasse, elke dag naar school, sporten in het weekend, op straat spelen met mijn vriendjes en naar het ziekenhuis als ik ziek was. Doordat ik die loterij heb gewonnen kan ik overal naartoe reizen en word ik overal met open armen ontvangen.
Het geeft mij de kans om te studeren waar ik wil, te werken waar ik wil en te leven waar ik wil. Ultieme vrijheid, en dat past mij goed.
Oeganda is een lelijk land. Zoals al veel beschreven is de lhbti-wetgeving zeer streng en kan er de doodstraf op staan om iemand lief te hebben van hetzelfde geslacht. Verder zijn al die miljoenen mensen niet zeker van werk, eten, laat staan zorg of andere levensbehoeften. Corruptie is helaas nog alledaags en het is bekend dat de president zijn tegenstanders (gewelddadig) uitschakelt. Klimaatverandering is iets wat de bewoners direct ondervinden, en zorgt voor honger en wanhoop.
Nederland is een lelijk land. Vroeger stond ons land bekend als een vrijplaats voor mensen die anders dachten, anders ter kerke gingen of op een andere manier afweken van de norm. Nu zijn we een land van angst en terughoudendheid, waar de grootste partijen de omarming van vrijheid schuwen. Bang voor de stroom van verandering en frisse ideeën.
De onderbuik regeert, gedreven door xenofobie. Terwijl het klimaatbeleid voor de leeuwen wordt geworpen in de politieke arena, is de volgende generatie helaas het offer dat wordt gebracht voor de overwinning van deze bekrompen generatie Nederlanders - want dat zijn we, als je kijkt naar de verkiezingsuitslag. Het maakt ons lelijk dat we zijn vergeten hoeveel geluk ons ten deel viel bij onze geboorte op dat kleine stukje aarde, genaamd Nederland.
Woensdag zat ik in de auto met mijn Oegandese chauffeur Herbert Tumwesigye. Ik legde hem het walgelijke plan van onze PVV-ministers Marjolein Faber en Reinette Klever voor, om uitgeprocedeerde asielzoekers uit Afrika te laten opvangen in Oeganda. Hij reageerde met een typisch Oegandese kreet van verbazing: ‘They are most welcome, but how are they going to survive?’
Totaal geen angst dat hij zijn inkomen kwijtraakt, alleen maar bezorgd of zijn medemens wel goed terecht zal komen. En hij weet, als geen ander, dat dat in Oeganda niet per se het geval is. Oeganda is hard voor mensen zonder familie, connecties en geld. Hoe kan het, dat in een land waar niets te verdelen is, mensen niet bang zijn voor immigranten uit andere landen? Hoe kan het, dat in een land waar alles te verdelen is, mensen zo ongelooflijk bang zijn voor een beperkt aantal immigranten?
Vergeten zijn de dromen en visies van onze voormoeders en -vaders, die ooit hoopten op een wereld van openheid en verbinding. Waar is de geest van inclusie, de kracht van diversiteit? Ik vrees dat deze verdreven is door de stilte van een monolithische gedachte.
Toen ik voor het eerst naar het Afrikaanse continent emigreerde, werd ik met open armen ontvangen. Mijn vader had mij een boek van de Romeinse filosoof Seneca meegegeven. Een van de zinnen daarin zal ik nooit vergeten: ‘Je moet voor een ander leven, als je voor jezelf wilt leven.’ Ik hoop vurig dat we in Nederland voor anderen gaan leven, en ons realiseren dat haat, angst en leugens ons niet dichter bij het aardse paradijs zullen brengen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant