De lezersbrieven, over radicale opvattingen, het verven van gebouwen, meelopen, feestjes in pannenkoekenhuizen, verfrissende films en hoe je een ambtenaar serieus de kriebels geeft.
Drie jaar eerder stoppen met werken klinkt als een overwinning. Maar is, laten we eerlijk zijn, een noodgreep. We erkennen stilletjes dat ons systeem mensen zodanig uitput, dat we ze moeten redden voor ze volledig afbrokkelen. En dat pas na jaren onderhandelen, alsof het radicaal is mensen een pauze te gunnen vóór hun fysieke en mentale einde.
Vroegpensioen is geen oplossing, het is een manier om de symptomen van een giftige werkcultuur te verzachten zonder de oorzaak aan te pakken. In plaats van structurele lapmiddelen, zouden we moeten heroverwegen wat we van mensen verwachten tijdens hun loopbaan.
Misschien moeten we naar een systeem waarin arbeid een onderdeel van het leven is, in plaats van een strijd tegen uitputting. Dit akkoord biedt verlichting voor sommigen, maar blijft steken in de ouderwetse opvatting dat je je rust pas verdient als je jezelf eerst hebt opgebrand.
Danny Schram, Den Haag
Johan Spronk verdient lof voor zijn steun aan het mbo. De vraag is of het nog wel klopt dat een mbo-er geen hoger inkomen heeft: huur maar eens een loodgieter of elektricien in die niet in loondienst is.
Of iemand die bijvoorbeeld vier jaar communicatievaardigheden heeft gestudeerd niet te veel wordt betaald, is een andere vraag. Misschien tijd om de loongebouwen eens een nieuw verfje te geven ?
Wim Woltering, Roden
Hierbij wil ik graag de Volkskrant complimenteren met de nieuwe rubriek ‘Ana van Es in Jeruzalem’. Wat een wijs besluit om daar tijdelijk iemand te hebben die feitelijk en invoelend schrijft over de gevolgen van 7 oktober vorig jaar.
De verhalen van Van Es lezend, loop je als het ware met haar mee door de stad en besef je eens te meer hoe ongelofelijk ingewikkeld de situatie is, en hoe belangrijk het is om meerdere kanten belicht te krijgen.
Hennie de Pous-de Jonge, Dieren
De aanname dat de bijdragen voor de aanschaf van het schilderij Gordina in hoofdzaak uit Brabant zouden zijn gekomen, behoeft enige nuancering.
Voor mijn 80ste verjaardag heb ik vrienden en familie verzocht om een substantieel bedrag te doneren aan het aankoopfonds. Dat bracht ruim 400 euro op van de circa vijftig genodigden in het pannenkoekenhuis. Kortom, ook Gelderland deed mee! Waarvan akte.
G.J. Riethorst, Arnhem
De inhoud van de brief ‘de brief van de heer Velthorst is moeilijk omdat inlevingsvermogen niet het eerste was dat ik in zijn brief las. Toch wil ik het proberen.
De aandacht voor onderwerpen als genderidentiteit en -transities kan wellicht overweldigend voelen, zeker als het lijkt alsof ze overal opduiken. Maar juist die verhalen maken de wereld herkenbaarder voor mensen die zich vaak buitengesloten voelen. Dit zijn meer dan films of recensies voor sommigen; het zijn momenten van herkenning, erkenning en troost.
Misschien is het niet makkelijk om je te verplaatsen in de ervaringen van mensen die niet passen in de traditionele hokjes of worstelen met hun identiteit. Maar juist door hun verhalen een plek te geven, creëren we een samenleving waarin iedereen zich welkom kan voelen, ongeacht wie ze zijn. Anders gezegd: een onsje meer empathie kan wonderen doen.
Inge van Vuuren, Eindhoven
Dat je als progressieve stemmer niet blij bent met dit kabinet begrijp ik. Dat mag. Maar als ik lees dat ‘ambtenaren meer macht hebben dan ze denken’ zoals ambtenaar Vos stelt, krijg ik als ambtenaar serieus de kriebels.
Ambtenaren bepalen het beleid niet; ze voeren het uit. Punt. Als we dit beginsel verlaten, is het einde zoek. Dan is het niet meer de burger die de politieke koers van een land bepaalt. Ambtenaren met gewetensbezwaren tegen de politieke keuzes van een democratisch gekozen regering moeten principieel zijn en ontslag nemen. Daar heb ik bewondering voor.
Maar blijven zitten, beleid publiekelijk afvallen en ondermijnen en toch salaris blijven vangen als ambtenaar – en je dan ook nog voordoen als een soort verzetsheld, vind ik in feite onaanvaardbaar. Dat Vos haar collega’s gedwee noemt, vind ik veelzeggend. Wellicht zijn ze het gewoon niet eens met haar opstelling. Dat mag hopelijk ook.
Spencer Paul, Nunspeet
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant