De Volkskrant danste de afgelopen dagen mee in clubs, een scheepswerf, een tuinhuis en zelfs een clubtrein.
is popredacteur voor de Volkskrant.
Het is een wonderlijk contrast, op het jaarlijkse Amsterdam Dance Event (ADE). Het evenement is in de eerste plaats een muziekbeurs, waar professionals uit de elektronische muziekindustrie elkaar ontmoeten. Meer dan zeshonderd sprekers bespreken op het congres de grootste vraagstukken waarmee hun industrie te maken heeft.
Op dat vlak is er nogal wat te bespreken. Hoe om te gaan met AI bij het maken van muziek bijvoorbeeld, hoe moeten de opbrengsten van een plaat worden verdeeld en welke rol kan muziek spelen in een oorlogsgebied?
Maar het is ook een viering van het resultaat van die industrie. Daarom zijn er in vijf dagen vele honderden feestjes te vieren. Door heel Amsterdam wapperen de zwart-gele vlaggen en dreunen de danceritmes. Meer dan 2.500 artiesten maken zich als de panelgesprekken zijn afgelopen even niet zo druk over de staat van de industrie, maar nemen iedereen op de dansvloer mee naar waar het eigenlijk om gaat: samen de muziek beleven.
Daar worden echt overal plekjes voor gevonden. In het kleine tuinhuisje in de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord staan woensdagavond al een hoop mensen te dansen. ‘Waarom lukt het me niet om Nederlanders te versieren?’, vraagt Maria, een gefrustreerd Italiaans meisje dat even naar buiten is gestapt. Ze komt speciaal een paar dagen met vrienden naar Amsterdam voor ADE. ‘Ze kunnen niet flirten en ze kunnen niet dansen’, antwoordt een van hen.
Even later begint een paar meter verderop Feels Right in club Parallel. Daar klinkt muziek die de Nederlandse houterigheid uitdaagt en enthousiasme aanwakkert. De Italiaanse dj Sgamo bedelft de zaal onder loom dreunende bassen, maar gooit er ook zulke knisperende drums in dat het klinkt alsof hij zelf met blote handen op trommels staat te slaan.
Het tempo en de energie gaan een paar versnellingen omhoog als het Arnhemse dj-collectief Chamos het overneemt. Ze draaien remixen van nummers uit het Midden-Oosten en zwepen daarmee het publiek op voor de komst van het Koerdische duo Biji. Dat verschijnt vol gas: zanger Robin Nazari springt meteen óp de draaitafel. Koerdische vlaggen schieten vanuit het publiek de lucht in.
Wat een energie maakt de samenwerking van Chamos en Biji los. Biji voert zijn missie om de Koerdische cultuur te laten zien met een ongelooflijk enthousiasme uit.
Een dag later beleeft Club Raum op het industriegebied bij station Sloterdijk een primeur. Het is de eerste ADE-clubnacht die de queerclub mag en kan organiseren. Vorig jaar was de club er al klaar voor, maar de provincie lag dwars en de vergunningen kwamen niet rond. In het voorjaar kon Raum dan eindelijk open en nu is het klaar om de eerste nacht van de ADE-mallemolen mee te maken.
Los van wat extra toeristen in de rij is dit niet een andere nacht dan anders in Raum. Het is een plek voor de lhbti-gemeenschap, waar door strenge selectie aan de deur en afgeplakte telefooncamera’s de veilige sfeer binnen streng wordt bewaakt. ADE of niet, pro-bandje of niet, niemand komt zomaar binnen.
Raum organiseert de avond met de vermaarde Rotterdamse platenzaak Clone Records. The Lady Machine draait er prettig voortstuwende techno. Af en toe komt er een kille industriële klank voorbij, maar de duistere, gestage maatslag overheerst. Je raakt er bijna in een meditatieve staat van tijdens het dansen, wat zo heerlijk kan in club als Raum omdat de mensen er net wat meer rekening houden met persoonlijke ruimte. Een verademing.
De volgende dj van dienst, Stingray 313, verbreekt die hypnose. Zijn techno is speels en ongeduldig, met steeds een nieuwe sample of melodie. Even opletten dus, en natuurlijk blijven dansen.
Het is dringen voor de pont van het Centraal Station naar de NDSM-werf, op vrijdagmiddag. Het altijd uitverkochte festival Into The Woods houdt op die werf jaarlijks een ADE-variant op het festival in de Amersfoortse bossen. Op de werf geen bomen, maar vooral leuk aangekleed beton.
De mensenstromen op Into The Woods tonen feilloos de trends in de elektronische muziek aan. De mensen willen niet: monotone beats en sets die vragen om een lange aandachtsspanne. Marcel Dettmann draait voor de gelegenheid house in plaats van techno, maar niet op de spannendste manier. De tent is dan ook behoorlijk leeg voor zo’n grote naam.
De mensen willen wel: oppeppende energiebommetjes. Dat is toevallig de expertise van de Tsjechische dj Bad Boombox, die aan het begin van de avond in de grootste tent draait. Hij staat met een grote glimlach te stuiteren achter zijn draaitafels terwijl hij springerige jarennegentighouse in het straatje van Marlon Hoffstadt de tent in slingert. Muziek om met je handen in de lucht op te dansen, hoewel dit geluid zo veel publiek aantrekt dat er amper ruimte is om te bewegen.
De Franse Anetha is een zekere zin de volwassenere versie van Bad Boombox. Haar set is doordachter en beter in balans, maar niet minder vrolijk. Ze haalt er plezier uit om haar publiek te plagen, door bijvoorbeeld lang te teasen met een fragment van The Prodigy’s Voodoo People voor ze ’m erin gooit.
Na 28 jaar blijft ADE nog steeds nieuwe plekken in de stad vinden om een feestje weg te zetten. Dit jaar rijdt er voor het eerst een een clubtrein. In een oude trein zijn twee wagons leeggehaald, op een bar en dj-booth na. De wagons ertussenin zijn vrij standaard treinwagons, maar dan donker en met kalme house over de speakers.
Op vrijdagnacht vertrekt de trein iets na twaalven van Amsterdam Centraal. Met een beetje vertraging, zoals dat hoort bij een trein. Eenmaal volgeladen met feestgangers is het lastig om je door de smalle coupés te bewegen, het is beter om een keuze te maken tussen een van de twee podia en daar te blijven.
Dat is kiezen tussen twee sferen. Op het hoofdpodium is de Franse Rivo de grootste trekpleister, en hoor je vooral melodische techno en rustige deephouse. Het zijn niet de meest opwindende sets, maar wel de perfecte soundtrack voor als je even met je gezicht uit het raam naar het voorbijzoevende landschap wil kijken.
Aan de andere kant van de trein is de sfeer heel anders. Daar begint de rit met een set van TikTokster Lisa Korver. Een gevaarlijke route, van influencer naar dj, maar Korver draait meteen alle twijfels over haar kunnen kapot.
Ze kan draaien, goed ook, en ze heeft een onderscheidende stijl. Haar stuiterballen-hardhouse krijgt iedereen mee, want ook hier in de trein wil men vooral plezier beleven. Als de trein een bocht om gaat, vallen onder vrolijk gejuich alle lichamen even tegen elkaar aan. De saamhorigheid bereikt binnen een half uur voor NS ongekende hoogten.
Het allerleukst is de set van de eindeloos energieke AK Sports. Die begint toegankelijk en licht, maar buigt haast onmerkbaar en natuurlijk steeds meer richting hardtechno en zelfs een kleurrijke versie van hardcore. De dj heeft de absolute controle over de sfeer in handen en bouwt de euforie gestaag op. Het is snel, hard en vooral heel erg leuk.
Er is duidelijk een ongeschreven kledingvoorschrift, zaterdagnacht in de NDSM Warehouse: Berlijns zwart. Men komt hier om serieus te raven en heeft zich daarop gekleed. Organisator DGTL heeft de programmering uit handen gegeven aan het Berlijnse techno- en hardstyle-duo Brutalismus 3000, dus het tempo daalt de hele nacht niet onder de 140 slagen per minuut.
Dat betekent niet altijd rechtlijnige en industriële techno, maar kan door bijvoorbeeld Boys Noize ook spelen met popremixen en schalks knipogen naar punk. Het lichtplan speelt een prominente rol, er flitsen zo veel stroboscopen dat de vele zonnebrillen in het publiek opeens gerechtvaardigd lijken.
De set van Brutalismus 3000 zelf dreigt te verzanden in een brij lastig te onderscheiden beuknummers, waar de stem van Victoria Vassiliki Daldas niet op kan tegen het gure draaiwerk van wederhelft Theo Zeitner. De redding komt uit onverwachte hoek: een cover van Stan van Eminem. Het megafooneffect gaat even van Daldas’ stem en de set breekt open.
Een Griekse jongen probeert buiten zijn doorweekte T-shirt aan een van de vuurpalen te drogen. Hij komt net van een Intercell-feest elders in de stad en heeft daar flink gezweet. Hij en zijn vrienden gaan in vijf dagen zes raves af. Ze hebben wel een hotel geboekt, maar veel tijd om te slapen is er niet. Daarvoor valt er op ADE te veel te vieren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant