In een moordend tempo ramde hij op de toetsen van zijn typemachine, want de Texelse Courant moest vol, twee keer per week. Ook de fotografie nam hij voor zijn rekening. Tot aan zijn dood bleef hij bij de krant betrokken.
Als journalist van de Texelse Courant moest Harry de Graaf soms over mensen schrijven die hij de volgende dag weer tegenkwam in de supermarkt, ook als ze met wat minder vrolijke zaken in het nieuws waren geweest. Zo ging dat ook toen zijn broer een auto-ongeluk had veroorzaakt op het eiland. ‘Zijn ouders hadden daar best moeite mee’, vertelt zijn dochter Sandra. ‘Maar zijn broer snapte het volledig. Juist omdat mijn vader integer te werk ging. Anders had hij het ook nooit zo lang kunnen volhouden.’
Harry de Graaf, opgegroeid in Den Burg, de hoofdplaats van Texel, begon in 1962 bij de krant, nadat hij eerst als vrijwilliger was uitgezonden naar Nederlands-Nieuw-Guinea. Via een rubriek in de krant hield hij zijn mede-eilandbewoners op de hoogte van zijn avonturen. Die artikelen vielen zo in de smaak dat bij terugkomst meteen een contract voor hem klaarlag.
Niet lang na zijn aantreden bij de Texelse Courant stapte de hoofdredacteur op en nam hij het stokje over. Onder leiding van De Graaf groeide de krant van een plaatselijk sufferdje uit tot een serieus nieuwsmedium dat de bewoners tweewekelijks informeerde over het wel en wee op het eiland. Tot aan zijn dood, op 13 september, 83 jaar oud, bleef hij betrokken. Hij tipte de redactie met nieuwtjes, deed suggesties over de opmaak of wees hen op taalkundige foutjes, zijn grote ergernis.
Zelf was hij befaamd om zijn verslagen van de raadsvergaderingen, die volgens de raadsleden zelf vaak nauwkeuriger waren dan de notulen zelf. Ook de fotografie voor de krant nam hij voor zijn rekening. Zoon Brendan: ‘Bij een brand vroeg hij rustig aan een brandweerman of-ie even anders kon gaan staan met zijn spuit. Dat was mooier voor de foto.’
Tegelijk voelde hij ook altijd de druk van een krant die twee keer per week volgeschreven moest worden, het hele jaar door. Het harde werken stond geregeld op gespannen voet met het gezinsleven. Sandra: ‘Het geluid van mijn jeugd is het geluid van mijn vader die in een moordend tempo op de toetsen van zijn mechanische typemachine ramt, met aan het einde van iedere regel een ‘pling’. De krant moest op tijd af.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Twee keer raakte hij opgebrand en kreeg hij geen letter meer op papier. In 1990 deed hij daarom een stap terug en kwam er ruimte voor een column: Langs de kant van de weg, waarin hij vrijuit kon schrijven over zaken die hem aan het hart gingen, zoals de natuur en de unieke landschappelijke en culturele waarden van Texel.
In 2002, bij zijn 40-jarig jubileum bij de krant, werd hij benoemd tot ereburger van Texel, ook omdat hij naast zijn werk bij allerlei maatschappelijke projecten betrokken was, zoals de oprichting van het Tesselhuus voor kinderen met een beperking en de Kompasschool voor kinderen met leer- en gedragsproblemen.
Zijn hele leven lang bleef hij op het eiland wonen, aanbiedingen van De Telegraaf en het Noordhollands Dagblad ten spijt. ‘Voor de vorm is hij een keer gaan kijken’, zegt zijn dochter. ‘Maar hij moest dan in een kantoortuin werken in Alkmaar of Amsterdam-Noord. En nog erger: wonen in zo’n non-descripte nieuwbouwwijk. Dat kon hij helemaal niet. Het gelukkigst was hij als hij in zijn eentje kon wandelen op de uitgestrekte zandvlakte van De Hors, in het zuidelijkste puntje, waar de toeristen nooit komen.’
Datzelfde geldt ook voor de plek waar hij begraven ligt: De Hoge Berg, in het zuidoosten van het eiland. Hij liet al vroeg vastleggen dat hij op die plek, in zijn ogen de mooiste begraafplaats van het eiland, begraven wilde worden: hoog gelegen en geen toeristische verstoring. Nog gewoon echt Texel.
Source: Volkskrant