Geen vuiltje aan de lucht, zo omschreef Desirée haar fijne leven. Zij en haar man leefden dezelfde droom en het kwam niet in haar op dat er ooit iets kon misgaan. Totdat ze een appje op zijn telefoon zag.
‘Serieus, mijn man was de allerlaatste van wie ik dit had verwacht. Hij was bijna 75, ik 64, we waren al 27 jaar bij elkaar zonder een vuiltje aan de lucht, toen ik op een zondagavond in oktober 2022 een zojuist verzonden appje op zijn telefoon vond: ‘hello my love’, met allemaal hartjes erachter. My love? Dat schrijf je toch alleen als je verliefd bent?
‘De vrijdag ervoor hadden we bij vrienden gegeten en afgesproken dat we met zijn vieren de Vierdaagse zouden gaan lopen, en die hele zondag hadden we als vroege voorbereiding een door hem uitgestippelde wandeling gemaakt. Het was heel gezellig geweest en het was fijn om weer een gezamenlijk doel te hebben, nadat hij een paar jaar de helft van iedere maand in Afrika had gewerkt.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Na de wandeling hadden we een fles wijn opengetrokken, ik had wat knabbeltjes en olijven op tafel gezet en we zeiden tegen elkaar: wat hebben we het toch goed samen, wat wonen we hier toch mooi, op deze geweldige plek aan zee. Ons huis hadden we in de jaren ervoor zelf gebouwd; ik had de dagelijkse leiding, maar iedere beslissing namen we samen en we waren het altijd over alles eens, van de kleur van de keuken tot de kraan in de badkamer. Ik herhaal: geen vuiltje aan de lucht. Wij leefden dezelfde droom. Wij zaten altijd op één lijn. Dat is het griezelige.
‘Toen in 2019 het huis af was, en hij nog steeds hele delen van iedere maand in Afrika zat, zei ik: ‘Ik kán het wel alleen, het leven hier, maar ik wíl het niet meer.’ En hij antwoordde: ‘Maar Dees, had het toch eerder gezegd, onze relatie is voor mij het allerbelangrijkst. Ik ga meteen voor een opvolger zorgen.’ In maart 2020 kwam hij definitief terug naar Nederland, mij van tevoren allemaal berichtjes sturend over hoezeer hij uitkeek naar deze volgende fase in onze fantastische relatie.
‘Nu staarde ik naar dat berichtje. Ik had zijn telefoon gepakt omdat de mijne leeg was, niet omdat ik hem ergens van verdacht. Maar ik wist meteen wie ‘my love’ was: een Afrikaanse jonge vrouw bij wie hij jaren geleden tijdens een zakenreis had gelogeerd. Ik vond dat toen al raar, helemaal toen hij vertelde dat hij de bank waarop hij twee weken had geslapen zelf had gekocht, omdat zij niks bezat. En toen hij contact was blijven houden en op Facebook had geschreven dat hij uitkeek naar hun volgende ontmoeting, was hij verbaasd dat ik daar iets van zei. ‘Hè, maar daar bedoel ik toch niks mee?’, zei hij. ‘Jij zoekt er iets achter wat er helemaal niet is.’ En schouderophalend haalde hij de berichtjes weer weg.
‘Mijn man was geen womanizer. Wat betreft de liefde was hij lang onzeker, in zijn leven heeft hij maar twee vrouwen liefgehad: zijn ex-echtgenote en mij. We hadden al lang geen seks meer, omdat hij dat niet wilde en ik me daarbij neerlegde. Ik vroeg hem weleens: ‘Mis je het niet?’ En dan antwoordde hij: ‘Nee joh, intimiteit is toch veel meer dan seks.’ En dan dacht ik aan al die uren die we genoeglijk samen doorbrachten, kletsend, wandelend, klussend, en moest ik hem wel gelijk geven. Het fundament onder onze relatie was zo ijzersterk, het kwam gewoon niet in me op dat er ooit iets kon misgaan.
‘Natuurlijk kende ik zijn grote liefde voor Afrika, en ja, toen die kavel in Zeeland voor het eerst ter sprake kwam, was zijn eerste reactie: ‘Daar wil ik nog niet dood gevonden worden.’ Maar om een of andere reden heb ik daar nooit op doorgevraagd. Een van de pijlers onder onze relatie was vrijheid. Daar was ik trots op. Ik begeleidde de bouw terwijl hij in Afrika zat; die gelijkwaardigheid en ondernemingslust, wie anders van onze leeftijd gaf die zo gul vorm?
‘Ik duwde hem zijn telefoon onder zijn neus. Hij zei niks, keek me aan. Nu, achteraf, denk ik: dit was het moment dat onze relatie kopje-onder ging. Niet vanwege dat appje of die kennelijke flirt met een andere vrouw, want ja, so what, maar omdat ik toen, daar om 8 uur op die zondagavond, veranderde van zijn vrouw in zijn moeder, en erger, dat misschien zonder het te weten al lang was. Ik werd in de rol geduwd van de kwaaie ouder die haar kind ter verantwoording riep en hij was de puber die zich van zijn moeder moest ontdoen om zijn vleugels te kunnen uitslaan.
‘De Vierdaagse (nota bene zijn idee), wandelingen plannen met Komoot, wijntjes drinken en nootjes knabbelen zijn activiteiten voor de 65-plusser met een vervuld leven, maar niet voor een man die tobt met een gevoel van achterstand en een paar uur vliegen verwijderd is van een stad waar zowel een werkgever als een 34-jarige vrouw hem op handen dragen. Hij wilde helemaal niet de reizen maken waarvoor we ons werkende leven hadden gespaard, niet settelen als een bijna-tachtiger. Hij wilde jong zijn, vrouwen najagen voor het echt te laat was en katapulteerde zichzelf terug naar een deel van zijn leven waar ik hem onmogelijk kon volgen, want zelf had ik in mijn jonge jaren genoeg bedpartners gehad om nu gelukkig te kunnen zijn met mijn seniorenleven. Die zondag in oktober vertrok hij nog dezelfde avond naar zijn dochter. Hij bleef uiteindelijk drie weken weg, een ervan bracht hij door in Afrika.
‘Eenmaal terug liet hij bij de haastig ingeschakelde relatietherapeut weten dat hij toch echt met mij verder wilde, dat hij Afrika miste, niet die vrouw, welnee, dat was een hersenspinsel van zijn echtgenote. Maar al een maand later stuurde hij me een mail waarin stond dat hij besloten had nooit meer terug te komen en kort erna vierde hij kerst en zijn 75ste verjaardag met haar en begon hij haar voor te stellen als zijn vriendin. Acht jaar jonger is ze dan zijn jongste dochter. Hij schreef nog: ‘Je moet niet denken dat ik je heb ingeruild voor een jonger exemplaar.’ En ik kon alleen maar denken: zelfs je taalgebruik is anders. Ik blijf zijn keuze onbegrijpelijk vinden. Waarom nu, aan het einde van zijn leven? De kleinkinderen op wie hij zo dol was, ziet hij niet meer, zijn dochter wil zijn vriendin niet over de vloer. Alles is stuk. Waarom toch heeft hij zijn twijfel nooit met mij kunnen delen?’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Desirée gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant