De lezersbrieven over woningen, omvolking, armoede, Donny M., kwinkeleren, de obsessie met labels als hetero en homo, overbelaste voetballers, waarom het nog lastig is te genieten van Gordina van Van Gogh, en een gedicht over klimaatnieuws.
Het Amsterdam Dance Festival (ADE) gaat weer helemaal los qua geluidsoverlast en bonkvolume voor de deelnemers. Een dj die zelf tinnitus heeft gekregen, de beruchte eeuwige oorpiep, suggereert dat mensen maar oordopjes moeten dragen. Dat doet het merendeel van de bezoekers echter niet.
Eigen schuld, dikke bult, harde piep? Want zonder die heftige bas en die dreunende metronoom kun je de echte ‘Dance’ niet ervaren? Kom nou! Het duurde ook lang voordat we toegaven dat roken en asbest slecht voor je gezondheid zijn.
Peter den Haring, Den Haag
In het Commentaar van vrijdag wordt gesuggereerd dat de haperende woningbouw voor een maatschappelijke destabilisering zorgt, en dat het in Oostenrijk allemaal beter is. Twee kanttekeningen: 1. Oostenrijk heeft 21 procent sociale huur, er is één land in Europa dat een nog hoger aandeel heeft. Juist ja, Nederland met 27 procent.
2. De bewoners van Oostenrijk mogen tevreden zijn over hun woningbeleid en beschikbaarheid van huizen, dat weerhield de Oostenrijkers er niet van als eerste land in Europa extreemrechts in het zadel te helpen.
Ik dacht altijd dat huisvesting in Nederland de moeder is van alle problemen hier, nu weet ik beter. Xenofobie zit in onze genen en huisvesting is slechts de stok waarmee wordt geslagen op de trommel van extreemrechts.
Hans Roelevink, Schipborg
Het is de Franse, Spaanse en Duitse bezetters niet gelukt Nederland kapot te maken. Het zal ons, stelletje migrerende armoezaaiers, ook niet lukken, heer Wilders en mevrouw Faber.
Gerardo Corredor, Yecla (Spanje)
Door een nieuwe rekenmethode is de armoede in Nederland veel lager dan gedacht. Geweldig nieuws voor alle armen en niet te vergeten voor ons onderwijssysteem, waar zoveel over te doen is geweest de laatste tijd. Nog een paar jaar en armoede is weggerekend. Hadden Van Kooten en De Bie weer gelijk: Geen gezeik, allemaal rijk, samen voor ons eigen.
Aloys Oostrik, Wageningen
Donny M. heeft een ernstig misdrijf gepleegd waarvoor hij straf verdient.
Tegelijkertijd hebben deskundigen van het Pieter Baancentrum vastgesteld dat hij een persoonlijkheidsstoornis, een pedofiele stoornis en een lichter verstandelijke beperking heeft, waardoor hij verminderd toerekeningsvatbaar is en waarvoor hij behandeld moet worden opdat hij in het ideale geval op den duur geen gevaar voor de samenleving meer is.
Het is merkwaardig dat een behandeling die hij nu nodig heeft pas gestart mag worden nadat hij zijn mogelijke gevangenisstraf van 28 jaar heeft uitgezeten. Het is niet voor te stellen dat enige andere stoornis, ik noem een hersenvliesontsteking, pas behandeld zou mogen worden nadat hij zijn gevangenisstraf heeft uitgezeten.
Waarom is dat dan wel het geval met psychiatrische stoornissen? Het doel van ons strafstelsel is gericht op een succesvolle reintegratie. Door mensen eerst heel lang te straffen en pas daarna te behandelen, gaat dat doel niet bereikt worden. Als dat in het geval van Donny M. ook niet de bedoeling is, kan hij beter voor altijd worden opgesloten. Dan is voor iedereen duidelijk wat de bedoeling is, namelijk hem buiten de samenleving houden.
Wouter van Ewijk, psychiater np. Haarlem
De ingezonden bijdrage van Christiaan Vinkers lezende, merk ik dat ik enerzijds verwonderd ben over de cijfers rondom ‘besmetting’, anderzijds meen ik een belangrijk aspect te missen. In het dagelijks werk en leven merk ik dat het goed omgaan met de emoties van anderen, en zeker ook de gedachten en emoties van jezelf, een cruciale vaardigheid is en tevens nauwelijks aandacht krijgt in beschouwingen.
Gelukkig zijn emoties besmettelijk; het is onmisbaar in compassievol omgaan met de ander en jezelf. Geraakt worden en in beweging komen. Maar hoe zorg je dat je gezond omgaat met de vermeende besmetting? Het begint daar mijns inziens met bewustwording. Leren welke invloed denken heeft op emoties, hoezeer ons ‘oude brein’ sturend is in ons voelen en gedrag.
De stoïcijnen wisten ruim 2.000 jaar geleden al dat ‘niets en niemand je kan kwetsen’, alleen de eigen gedachten en overtuigingen kunnen dat. Waarom leren we dat niet al vroegtijdig?
Helaas lijkt het erop dat het steeds meer een ggz-taak is geworden om deze reguliere levenskunst in de levens van de aan hen toevertrouwden te brengen. Terwijl: wat primair, onbewust, driftgedreven gedrag teweegbrengt in het klein en groot, behoeft geen betoog.
Henk Willems, Amersfoort
Met groot plezier lees ik altijd de column van Paulien Cornelisse. En donderdag werd ik weer extra geïnspireerd toen mijn oog viel op het woord kwinkeleren. Nooit eerder van gehoord, maar het klonk heerlijk positief, vrolijk, bubbelend en hoopvol. Eigenlijk precies hoe ik graag in het leven wil staan. Ik bestempel mezelf vanaf nu dan ook graag als kwinkeleraar en hoop van harte dat er in deze tijd door iedereen wat meer gekwinkeleerd wordt. Leve de kwinkel.
Floor Willems-Krips, Utrecht
In de Volkskrant is het katern V het wokest. Donderdag heb ik voorafgaand aan de Sport op pagina 12 geturfd:
V2 Tv-recensie: Over ‘een vette homo’ die op het punt staat een les seksuele voorlichting aan tienerleerlingen te verzorgen. ‘Goedemorgen dames en heren en non-gender identified persons.’
V4/5 Film: Een musical over een Mexicaanse gangster in transitie.
V8/9 Film: Over de maker van liefdevolle queer films.
V10 Film: Over Lia die haar nichtje Tekla zoekt, die transgender is, met hulp van de jonge Alchi.
V11 Film: Over een ontroerende documentaire waarin Will Ferrell zijn vriendschap met Harper Steele verkent, nu ze als vrouw leeft.
Een onsje minder mag best
Wim Velthorst, Hauwert
Het feit dat 2,7 miljoen Nederlanders zich niet als heteroseksueel identificeren, ondermijnt het idee dat heteroseksualiteit ooit een norm was. Misschien is het grootste misverstand van onze tijd niet dat we verschillen erkennen, maar dat we überhaupt een standaard hebben bedacht.
De obsessie met labels als hetero of homo is eigenlijk een beperking van onze verbeelding, een gevangenis van hokjesdenken waar we onszelf vrijwillig in opsluiten.
Seksualiteit is niet statisch; het is vloeibaar, net zoals identiteit dat is. Dit getal van 2,7 miljoen weerspiegelt niet een afwijking van een norm, maar toont aan dat de norm zelf een illusie is, een construct dat nooit echt heeft bestaan. De vraag is niet of deze mensen anders zijn, maar waarom we nog steeds vasthouden aan categorieën die niet langer passen bij de werkelijkheid.
Misschien zou het zinvoller zijn om te accepteren dat seksualiteit, net als taal, evolueert en dat vastomlijnde definities uiteindelijk betekenisloos worden. Het is niet de samenleving die zich moet aanpassen aan de mensen die buiten de norm vallen; het is de norm zelf die moet verdwijnen.
Wat blijft er over als we de grenzen van heteronormativiteit opheffen? Misschien vrijheid, de vrijheid om te zijn zonder het juk van verwachtingen of classificaties.
Danny Schram, Den Haag
Steeds meer profvoetballers schijnen oververmoeid en overbelast te zijn. Er is een simpele oplossing: maak de voetbalwedstrijden tien minuten korter. Als de wedstrijden tachtig minuten duren, zijn niet alleen de voetballers 10 procent minder belast, maar ook bijvoorbeeld de velden in het amateurvoetbal.
Ook het publiek wint erbij: de meeste wedstrijden bevatten veel saaie momenten. En het wordt gemakkelijker om een voetbalwedstrijd met blessures en verlengingen binnen twee uur af te werken. Kortom: alleen maar voordelen.
Bernard Weerdmeester, Zeist
De postbezorger krijgt een zorgfunctie: ‘Postbezorger ik zit niet lekker in mijn vel.’ ‘Ik ga het melden mevrouw.’ Een tijdje terug kreeg de caissière in de supermarkt dezelfde opdracht, maar die is nu grotendeels verdwenen door de zelfscankassa. Als straks de postzorger ook vervangen is door drones bijvoorbeeld, wie weet moeten dan de buren een beetje op elkaar gaan letten.
Marc Lezwijn, Zoetermeer
Het schreeuwde in de krant:
We staan aan de rand van een klimaatramp.
Ongekend hard stijgende zeespiegels
gaan hand in hand met overstromingen,
gaan hand in hand met verlies en
met het bloed aan onze handen
staan wij bevend hand in hand
De vogels zingen moord en brand,
ze spuwen vuur en vlam
en waarschuwen als nooit tevoren
Als moeder aarde een vergeten
ding van vroeger wordt
met geen zicht op morgen,
door haar eigen kroost ontheemd
en als vuil op straat gezet
Zullen wij er dan voor zorgen?
Eva Schriek, Amsterdam
Een schilderij, Gordina van Vincent van Gogh, is vorig jaar door een Britse kunstverzamelaar gekocht voor 6,35 miljoen euro. Hij verkocht het nu aan het Brabants Museum in Den Bosch voor 8,6 miljoen euro. In een jaar tijd maakt hij een winst van 2,25 miljoen euro. 35 procent dus. Dit noemt hij ‘gunnen’.
Ik ga graag naar musea, maar waarom gaan wij mee in de gekte van beleggers die snel geld willen verdienen en elkaar blijven overbieden? Natuurlijk wil een museum een mooie collectie laten zien van een schilder. We moeten ook heel zuinig zijn op wat onze musea bezitten. Maar in deze tijd kunnen we heel goed kopieën maken. Ik denk dat het zinvoller is om een kopie op te hangen met het bericht dat ze helaas niet het echte werk hebben kunnen/willen kopen voor die geëiste 8,6 miljoen euro. Dat het museum dit bedrag liever besteedt aan onderwijs en aan jonge talent
volle kunstenaars, die in deze tijd ondersteuning nodig hebben. Dat lijkt me beter dan het geld te geven aan beleggers, rijke Russen en Arabieren waardoor de prijzen steeds meer de pan uitrijzen. Hoe kan ik nu nog onbevangen naar Gordina kijken?
Catharina Bongers, Heeze
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant