AZ - PSV, aangekondigd als een echte test voor de kampioen, was na een kwartiertje alweer officieus voorbij. PSV boekte de negende overwinning op rij in de eredivisie: 1-2.
Ja, het publiek in Alkmaar was boos op alles en iedereen, maar dat had het louter moeten zijn op David Møller Wolfe, en die is van AZ zelf. De Noorse verdediger trok na 10 minuten, na een fraaie pass van Noa Lang in de diepte, eventjes aan het shirt van Guus Til. Ontnomen doelkans. Rood.
Een echte kans was het vermoedelijk niet eens geworden, want daarvoor was de bal te veel naar de buitenkant gespeeld.
Waarom doet een voetballer zoiets, waarom neemt hij het risico? Na tien minuten nota bene, als de wedstrijd nog een open boek is, in de wetenschap dat het rood zal zijn, dat scheidsrechter Allard Lindhout weinig keuze heeft. Het zal een reflex zijn geweest.
En doe zoiets al helemaal niet bij Guus Til, de geslepenheid zelve in dit soort situaties. Hij weet hoe hij moet vallen en dat misbaar kan helpen. Til profiteert altijd optimaal van dergelijke buitenkansjes.
Hij is sowieso een speciale speler van PSV, en soms wat ondergewaardeerd. In een selectie met paradepaardjes is hij het werkpaard. Vergelijk je zijn kunde met het pure technische vermogen van mannen als Noa Lang, Ismael Saibari of Johan Bakayoko, dan is Til een sobere voetballer. Goede functionele techniek, loopvermogen, diepgang, scorend vermogen.
Hij is degene die altijd goed staat, die oneindig zogenoemde diepteloopjes blijft maken, een feilloos gevoel van samenwerking heeft met spits Luuk de Jong en als aanvallende middenvelder ook nog eens zijn defensieve werk met overgave doet. Bovendien is hij vaak betrokken bij doelpunten. Zo ook zaterdag.
Tot de rode kaart, heel kort dus, was het een snelle, aardige wedstrijd in een uitverkocht stadion, met AZ dat gedurfd de aanval zocht. En ineens was het weer voorbij met de pret voor de neutrale liefhebber.
Til assisteerde in zijn defensie, in de aanloop naar de 0-1, bij het veroveren van de bal. Een paar tellen later was hij aan de overkant, waar Møller Wolfe zijn fatale overtreding beging, terwijl Til zelf de Noor handig van zich afhield.
PSV, toch al vaak oppermachtig in het positiespel, moest alleen nog even scoren. Dat was zo gepiept, pakweg vijf minuten na de rode kaart. Til legde de voorzet van Rick Karsdorp perfect met het hoofd bij Luuk de Jong, die tussen drie man in met links scoorde.
Bij de 0-2 werkte doelman Rome-Jayden Owusu-Oduro de lage voorzet van Til alleen met een handje weg, waarna Noa Lang inschoot.
De wedstrijd was min of meer voorbij, qua spanning in elk geval, zoals het ook vorig seizoen ging, al eindigde AZ toen met elf man en was de uitslag 0-4. Trainer Maarten Martens wisselde een van zijn beste spelers, Sven Mijnans, voor een nieuwe verdediger, Denso Kasius.
Ook Mijnans was chagrijnig, en dat allemaal vanwege zo’n onnozele overtreding. Het publiek bleef nog even morren, en legde zich daarna neer bij de onvermijdelijke nederlaag, die nog bescheiden bleef omdat PSV alleen interesse toonde in consolidatie.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever voor de Volkskrant.
Sterker nog: Kasius scoorde in de laatste minuut, bij een zeldzame uitbraak, en bracht het al leeglopende stadion nog even tot leven. Zelfs de doelman van AZ trok nog even mee naar voren, maar de hoop op 2-2 bleek ijdel.
AZ verloor inclusief de Europese besognes voor de vierde keer op rij (FC Utrecht, Athletic Club, Fortuna Sittard en PSV) en speelt donderdag in Londen tegen Tottenham Hotspur, voor de Europa League.
PSV reist naar Parijs, voor het duel op dinsdag tegen Paris Saint-Germain, in de Champions League. Punten zijn nodig, nu PSV na twee duels precies op de 24ste plaats staat, nog net genoeg voor een play-off volgend jaar.
Trainer Peter Bosz, die na het beroep tegen zijn schorsing wegens aanmerkingen op Danny Makkelie gewoon op de bank mocht zitten, wisselde meteen na rust Lang en Jerdy Schouten, die na de eerste helft na een botsing hinkelend voltooide. Hij kon rustig blijven wisselen op deze avond van niks aan de hand, al was het dan nog heel even hachelijk op het eind.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant