Amsterdam Dance Event trekt deze dagen een half miljoen bezoekers naar de hoofdstad. In 1993 was men bij de voorganger van ADE nog bezorgd over de negatieve invloed van house op de discotheken.
is popredacteur voor de Volkskrant.
‘House jaagt de oudere jongere uit de disco’, kopte Trouw in juni 1993 naar aanleiding van een paneldiscussie tijdens de European Dance Music Convention in Amsterdam, de voorloper van het Amsterdam Dance Event (ADE). Omdat discotheekuitbaters geen bezoeker ouder dan 24 zagen dansen op house, concludeerde het panel dat discotheken zich zouden moeten veranderen in multifunctionele uitgaanscentra. Anders vreesden ze het nieuwe millennium niet te halen.
In 1993 had de European Dance Music Convention genoeg aan één discotheek: het al lang geleden opgedoekte Marcanti Plaza. Daar volgden de evenementen elkaar netjes op. Dat is deze week op het Amsterdam Dance Event (ADE) wel anders.
In de rubriek ‘Toen’ duiken historici en specialisten van de Volkskrant in het verleden om de actualiteit beter te kunnen begrijpen.
ADE trekt zo’n half miljoen bezoekers van over de hele wereld. Dat zijn niet alleen artiesten en mensen uit de industrie, maar ook muziekliefhebbers. Er zijn meer dan duizend evenementen, verspreid over vijf dagen en meer dan tweehonderd locaties. In clubs, popzalen, platenzaken, hostels en zelfs in treinen wordt gefeest. In statige panden voeren professionals gesprekken over de staat van de industrie.
Ook in 1993 waren er al symposia voor professionals, een muziekbeurs voor handelaren en worshops in het opnemen van platen voor artiesten.‘De crème de la crème van de housemuziek en aanverwante stromingen is aanwezig op dit festival’, meldde de verslaggever van het Algemeen Dagblad destijds.
Een grote teleurstelling voor bezoekers van de European Dance Music Convention was wel dat soulzangeres Mary J. Blige toch niet kon komen. Maar volgens het AD was er voor alle geïnteresseerden in ‘moderne dansmuziek’ nog genoeg anders te beleven.
De muziekliefhebber kon er terecht voor optredens. Niet van Blige dus, maar wel bijvoorbeeld van Jocelyn Brown en 2 Unlimited. Die laatste zaten op de top van hun populariteit en kregen een handjevol gouden en platina platen uitgereikt tijdens het evenement.
Ook op het programma: een dj-battle. In de jaren negentig kreeg de dj, in de kranten nog voluit als ‘diskjockey’ geschreven, een steeds prominentere rol in de discotheken. Waar het eerder een in het donker gehulde anonieme figuur was die vooral niet op moest vallen, baseerden dansgrage feestgangers in die jaren hun discotheekkeuze steeds vaker op de dj van dienst.
Dj’s werden herkend en ontwikkelden een eigen stijl. Met die stijl, en vooral ook met hun technieken, namen ze het tegen elkaar op tijdens de dj-battle op de European Dance Music Convention. Een nieuwe en indrukwekkende techniek was indertijd het zogenoemde scratchen: het heen en weer bewegen van de plaat zodat de naald er overheen krast.
Het ADE van nu, met overal zwart-gele wapperende vlaggen en uit iedere straat een dreunende beat, onstond in 1996. Drie jaar na deze European Dance Music Convention organiseerde John de Mol senior het allereerste Amsterdam Dance Event. De Mol was destijds namelijk voorzitter (en oprichter) van Conamus, voorloper van Buma Cultuur en dus een stichting die Nederlandse muziek promootte. Die eerste ADE lijkt in veel opzichten op het evenement van nu: een zakelijke beurs met een avondprogramma door heel Amsterdam dat ook voor publiek interessant is.
Al op de eerste editie ambieerde het festival een zo breed mogelijk scala aan dance te tonen. In die tijd was de wat lomp dreunende gabberhouse uit Rotterdam een controversiële muziekstijl. De ‘serieuze’ festivals en platenlabels lieten het genre liever links liggen, hoewel het wereldwijd publiek trok. Zo niet het kersverse Amsterdam Dance Event: daar werd de Escape vrijgemaakt voor een avondje gabber.
De discotheken hebben het nieuwe millennium gehaald, zonder zich om te vormen tot multifunctionele uitgaanscentra. De angst dat niemand zit te wachten op house bleek ongegrond, de ADE-agenda staat bomvol populaire housefeestjes. De discotheken hebben nu heel andere redenen om te vrezen voor hun voortbestaan: inflatie en stijgende energiekosten bijvoorbeeld. En nu maar hopen dat die zorgen later ook ongegrond blijken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant