Briefschrijver Wieb van Oosterom ergerde zich afgelopen week in de krant aan de ‘tatoeage-gekte’. Volgens hem is het ‘onderhand stoerder om geen tatoeage te hebben’. Lezers reageren.
Met alle punten in de bijdrage van Wieb van Oosterom ben ik volkomen eens. Wat een verzuchting na het lezen daarvan. Ik word onpasselijk bij het zien van alle inktbewerkingen in de gave huid die men bij de geboorte heeft meegekregen. Mijn kinderen en kleinkinderen weten dat wanneer zij onverhoopt met een partner samengaan, ik die vrijwillig toegebrachte verminkingen nooit wens te zien.
Merkwaardigerwijs is mijn aversie tegen die gekte ontstaan toen ik voor het eerst in Nederland een tv-documentaire zag waarin te zien was dat de nazi’s bij Joodse mensen nummers op de arm hadden getatoeëerd als teken van het Joods zijn. Als in 1947 gerepatrieerde uit Nederlands-Indië had ik zoiets nog niet eerder gezien en ik verafschuwde dat daarom ook.
Tja, de tijden veranderen, maar in dit opzicht ben ik niet mee veranderd. Ik kijk nog steeds weg wanneer mensen op televisie ongegeneerd hun tatoeages tonen.
Marcel Souman, Bennekom
Wieb van Oosterom schopt heel wat getatoeëerde mensen tegen de schenen. Zo ook bij mij. Ik heb meerdere tattoos, maar niet vanwege sociale of commerciële druk, of ‘om erbij te horen’. Al mijn tattoos vertellen een verhaal, over mensen en dingen die ik liefheb. Ik weet dat ik al die tattoos nog heb als ik straks oud ben, maar dan heb ik tenminste een leuk verhaal te vertellen. Of iets om met liefde aan terug te denken. Niet alle getatoeëerde mensen over één kam scheren! We zijn niet allemaal meelopers en het is geen 1850 meer.
Marinka Vredegoor, Oldenzaal
De reactie van Wieb van Oostrom is voor mij nu al de brief van het jaar. Inderdaad vraag ik mij soms af waar het de afgelopen decennia fout is gegaan. Vroeger hadden stoere rappers, reizende matrozen en doorgewinterde criminelen een tattoo om met deze plaatjes indruk te maken op hun omgeving. Binnenkort krijg je waarschijnlijk zelfs bij de Albert Heijn een tattoo in de bonus.
Ik ben trots en blij dat ik geen tatoeage heb, voor mij is een mooi lichaam er één zonder tatoeage. En ik hoop dat er meer voorbeelden zoals voetballers Cristiano Ronaldo en Erling Haaland opstaan om de jeugd duidelijk te maken dat het ook zonder kan.
Theo Kemmer, Oberursel (Duitsland)
De brief van Wieb van Oosterom deed me grinniken. Ik heb het geluk gehad dat ik als arts een jaar in Engeland op de A&E, de spoedeisende hulp, mocht werken, het walhalla als je bizarre tatoeages wilt zien. Een lijn in een hals met de aanwijzing ‘cut here’, een wit en zwart schaakpaard op de borstkas van een ex-soldaat die niets met schaken had, of op de billen van een dikke dame de zelf verzonnen getatoeëerde tekst ‘Kiss it Kev’.
De mooiste was die van een dansende kok op een schouder van een jonge man, die bij de marine had gezeten. Ik vroeg hem hoe hij daar nou weer aan kwam. Hij vertelde dat hij net bij de marine zat, aan het stappen was met zijn senior maten en gedwongen werd om een tattoo te zetten die een van hen zou tekenen op z’n arm. Anders zou hij de rest van de reis in de machinekamer slapen. Hij liet het gebeuren, dronken als hij was. En er werd een dansende kok op z’n arm getekend.
‘Dat kan toch niet, welke tatoeëerder laat zoiets gebeuren?’, zei ik, met in mijn achterhoofd het idee dat dit vast ergens in een obscure haven had moeten zijn geweest. ‘Waar was dit dan?’, vroeg ik. ‘Amsterdam’, was z’n antwoord.
Bas Bens, Groningen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant